HOME  Archief  Dromen  Gastenwoorden   Liefdesaforismen  Links  Nieuws  Perslichten  Publicaties    Wie ben ik ?  

 

Brieven aan mezelf !!

"Brieven aan mezelf" is op 17 augustus 2014 verschenen! (bestellen ?)

 

BRIEVEN AAN MEZELF
In “Brieven aan mezelf” geeft Jan van Wijk zijn gevoel weer over onderwerpen als aandacht, herinneringen, liefde, bron en toekomst.

Met de verkoop van dit boek wordt het goede doel van “CliniClowns” gesteund.

        Een voorproefje:

       

SCHATKAMER

Beste Jan,

Ik breng een bezoek aan de schatkamer van het leven. Het uiterlijk van deze kamer is imposant met een grote, bruine, zware, eikenhouten deur en muren van wel een meter dikte. De schatkamer heeft geen ramen. Het is een mysterieuze ruimte.

Ik wil de schatkamer in en klop op de deur. De deur opent zich tergend traag en ik treed binnen. De deur sluit zich automatisch, als ik in de kamer sta. Ik zie zeven, hoge, donkere kisten staan. Er branden in de kamer zeven grote kaarsen, namelijk bij elke kist een. In deze kisten zitten de schatten van het leven. Op de eerste kist staat “ouders”. Ik open de kist en zie mooie afbeeldingen van mijn ma en pa. De tweede kist toont foto’s van mijn moeizame geboorte. De volgende kist gaat over mijn kleuterjaren. De inhoud van kist nummer vier neemt mij mee naar mijn schooljaren. De vijfde houten, rechthoekige, gesloten bak gaat over mijn werkzame leven. Dan kom ik bij de zesde, hoge kist …

De zesde kist intrigeert mij enorm, want er staat het woord “liefde” op. Deze kist gaat niet meteen open en ik moet wat meer kracht zetten. Krakend gaat de grote kist open. Ik zie mijn liefdesleven. Hier is veel te zien van vrouwen die er toe deden. Zij zijn niet veranderd in al die jaren. Vreemd vind ik dat. De ene vrouw is nog steeds zestien en een andere net twintig jaar. Ook de vrouwen uit mijn latere liefdesjaren zijn nog steeds goed geconserveerd. Een reikt mij de hand, maar daar trap ik niet meer in. Een andere liefde van weleer kijkt me recht in de ogen en zij gaat zich uitkleden. Op haar wenken reageer ik niet. Ik ken haar … Nog meer vrouwen komen tevoorschijn. Het lijkt wel een defilé met vrouwelijk schoon. Dan heb ik genoeg gezien en sluit de kist. Nog één kist heb ik niet geopend. Op kist zeven staat het woord “uitvaart”. Deze kist laat ik ongeopend. Ik klop op de dikke deur en even later sta ik buiten.

Jan, kist nummer zeven wil ik nog wel een tijd dicht laten. Met mijn uitvaart loopt het nu nog geen vaart.

Prettige dag en groetjes,
Jan

 

BEZINNING

Beste Jan,

Ik heb sterk het gevoel dat het levenstempo steeds hoger komt te liggen. De wereld raast door en heel veel gaat zeer snel. Digitale snelwegen dragen hier gevoelig aan bij en dat geldt ook voor velerlei technologische ontwikkelingen. Is dit moordend tempo nog bij te houden? Ik krijg meer dan eens de indruk dat mensen door hun leven vliegen en te weinig tijd voor zichzelf nemen.

Jan, dagelijks een moment van rust inbouwen is een mogelijkheid om tot bezinning te komen. Daarbij vraag ik mij af, wat nu echt belangrijk in het leven is. Om hierop antwoord te geven, hoef ik niet met vakantie te gaan. Er even helemaal uit zijn, ervaar ik ook als ik rustig thuis in een stoel in de kamer zit te denken, in een kapel bid, of tijdens het bezoek aan een kerk.

Momenten van bezinning koester ik, omdat deze ogenblikken op mij veel impact hebben. Momenten van rust en reflectie zijn welkom en dan nadenken over het leven en veel wat daar omheen zit.

Het lezen van een boek zet mij ook tot bezinning aan en ik krijg daardoor meer stof tot nadenken. Ik laat mijn gedachten dan gaan om een duidelijker inzicht in mijn leven te krijgen, of in bepaalde materie, die mijn hoofd bevolkt. Het verwelkomen van verdieping gebeurt, doordat ik bij me naar binnen kijk. Dit werkt verstillend voor me en het gevolg hiervan is, dat ik mij beter in mijn vel voel. Hierdoor raakt de balans in mijn leven meer in evenwicht.
Jan, heb jij ook deze balans gevonden, of ren jij jezelf nog steeds voorbij? Zie jij jouw schaduw wel, of race je voorbij de spiegel zonder jezelf te zien?

Prettige dag en groetjes,
Jan

HART

Beste Jan,

Voel jij ook dat liefde een hart van goud heeft? Jan, liefde volgt het hart en liefde laat het hart harder kloppen. Ik ben van mening, dat het hart de kracht van de liefde weergeeft. Ook vind ik, dat het hervinden van mooie herinneringen door het hart heerlijk hemelhoog wordt gehouden. Kortom, Jan, het hart is door liefde nooit in rust. Weet je hoe dit komt? Welnu, dat ligt voor de hand, namelijk van de liefde geniet het hart het meest.

Mijn hart is mijn logboek, waarin elke seconde is opgenomen. Mijn positieve kijk op het leven komt uit het hart, zolang ik het getik niet wantrouw. Als ik luister naar mijn hart, hoor ik meer dan getik. Soms moet ik mijn hart vasthouden en is het een pak van m’n hart dat ik mij niet steeds door mijn hart heb laten meeslepen. Ik realiseer me, dat alleen liefde mijn hart heeft gebroken. Ach, mijn hart lijmt wel een en ander. Dat is een kwestie van tijd. Jan, ben ik nu getikt, als ik denk dat ik een ongeschonden hart heb? Echter, ik voel dat ik met mijn lang lijf nog steeds een kinderlijk hart heb.

Het hart zegt zoveel, waardoor het lang duurt voordat het is uitgetikt. Dat moment stel ik graag nog wat langer dan even uit. Stel je voor, dat mijn hart stopt met pompen, dan heb ik nog veel niet af. Of sterker: ik ben dan aan heel wat nog niet eens begonnen. Kijk, dat maakt mij kwetsbaar. Zelfs het slaken van hartenkreten laat mijn kwetsbaarheid enkel horen, maar niet wegnemen. Een mens is zo gevoelig en het is voor mij een wonder, dat ik er nog steeds ben.

Jan, ik heb zelf weinig controle over mijn hart, ook al tel ik de slagen van mijn rikketik. Ik voel aan, dat ik dat tellen niet te lang moet doen. Stel je voor, dat ik uitgeteld raak …

Prettige dag en groetjes,
Jan


AANRAKING

Beste Jan,

Hoe voelt het bij je te worden aangeraakt? Weet je, Jan, aanraken kan op vele wijzen duidelijk aanvoelen, zoals een welgemeend schouderklopje. Ook zijn er uitingen als een sensuele streling, een aai over de bol en een arm om de schouder. Ik heb maar gedachten …

Bij aanraken heb ik meer beleving en dit vooral als aanraken met aandacht samengaat. Dat is voor mij warmte geven én ontvangen. Als warmte wordt ervaren, voelt het goed bij mij. Volgens mij is een aanraking de oudste manier van genezen.

Een aanraking ervaar ik als heel aangenaam. Het komt bij mij over als een uiting om er voor de ander te zijn. Een aanraking voelt als meer tot mezelf komen. Hierdoor kan ik beter relativeren en zie ik mezelf beter. De aanraking mag dan ook van hoge kwaliteit zijn. Bovendien is de aandacht bij de aanraking van groot belang. De aandacht leg ik in mijn handen. De aanraking is dan vol gevoel. Ik merk dat bij het geven van een hand. Ook ervaar ik dat gevoel bij het strelen van mijn of andermans arm of wang en bij het masseren van bijvoorbeeld mijn nek.

De koesterende aanraking legt het bij mij af tegen de affectieve aanraking. De koesterende aanraking vind ik kortstondig en het affectieve contact ervaar ik als van diepere aard, ook al is de aanraking maar een moment. Kijk, Jan, het langer vasthouden van een hand, of een innige omhelzing bekent een fijn contact. De voorwaarde is wel, dat je een dergelijke aanraking op prijs stelt. Stel je voor, dat je wordt omhelsd door een vrouw die als een wolf in schaapskleren door het leven gaat.
Het bewust voelen van de aandacht is weldadig voor mij. Ik ervaar dit als genezing en dat doet mijn hart goed. Daarbij is het een merkbaar verschil als ik de aanraking bij mezelf voel, of dat een ander mij met aandacht aanraakt.

Jan, aanraking met aandacht is zo fijn! Het is het belangrijkste van mens tot mens. Begrijp me goed, een draai om de oren behoort tot een andere categorie van aanraking en zo ook een schop onder je kont, een por tegen de arm, of een stoot tegen de maag. Deze aanrakingen zijn voor anderen en staan niet op mijn verlanglijstje. Geef mij maar een lief woord, dat een geschenk is voor mijn luisterend oor. Jammer, dat ik maar twee oren heb.

Prettige dag en groetjes,
Jan

LAAT

Beste Jan,

Het overkomt me meer en meer, dat ik laat mijn bed opzoek. Het is zelden voor middernacht dat ik tegen me zeg: “Kom Jan, naar bed, het is mooi geweest voor vandaag!”

Weet je, Jan, ’s avonds laat raak ik beter op dreef. Ik lees, schrijf, of laat mijn gedachten gaan over het verleden. Het overkomt me nogal eens, dat ik geen erg in de tijd heb. Ik leef dan tijdloos, terwijl de klok door tikt. Zo wordt het ongemerkt laat en ook wel eens vroeg in de ochtend. De nacht is dan lang aan creatieve activiteiten, maar voelt zo kort in slaaptermen. Dat komt ervan, als ik laat mijn gedachten laat gaan.

De uren van de nacht glijden voorbij. Ik zie de uren niet, want het is nacht. Eigenlijk wil ik de uren ook niet zien. Immers, de tijd volgen, slaat lezen en schrijven dood. Ook raken dan gedachten niet ver. Zij sterven in het getik. Gedachten horen te leven in de nacht. Het is dan stiller om me heen. Blijkbaar is het voor velen rust in de nacht, maar mijn gedachten zijn klaar wakker. Zij genieten onbewust van het late uur, zonder dit ten volle te beseffen. Zo houd ik innig van de nacht en omhels ik het donker lang. Wat is het toch mooi te mogen genieten op voor velen late uren. Dat is het leven koesteren, Jan!

Vaak kom ik laat thuis en heel af en toe te laat. Vroeg schijnt dan het licht en laat ik aan mezelf merken, dat ik lak heb aan te laat. Ik voel dan, dat ik, als weegschaal, te laat ben om me te laten wegen. Laat bij mezelf komen, vind ik niet erg, als ik maar behouden aankom.

Berouw van dit al heb ik zeker niet, zolang ik maar niet te laat ben om met mezelf te lachen. Immers, laat gelach heb ik liever dan vroeg getraan.

Prettige dag en groetjes,
Jan

 

HOME