HOME  Archief Lezersliefde   Liefdesaforismen  Links  Nieuws  Perslichten  Publicaties   Wie ben ik ?  

 

DROMEN 2011

 

einde ...?

In gesprek met elkaar ben je in feite nooit geweest, vertrouw je me andermaal toe. Het is weinig woorden wisselen. Veel blijft dan onbesproken liggen. Daar wen je aan. De tijd laat immers veel verjaren.
Nu zit ook al enkele jaren de seks vol roest. Je vrijt niet meer met elkaar. Echte warmte is er nooit geweest. Die vind je later bij een ander, zolang verandering van jouw leven niet dichtbij komt. Je oppert menig keer "als ...". Echter, veranderen kent jouw huidig programma niet. Ken je immers al wat langer. Je zegt me ook, dat het vertrouwde, intieme contact met jouw vriendje voor af en toe, langzaam uitdooft. Je voelt je alleen. Loopt vaak tussen de bomen achter jouw huis en denkt aan toen, aan jouw eerste vriend. Jammer dat het spaak is gelopen, ook al was hij meer een broer voor je. Met hem heb je veel kunnen delen. Dat voelt als steeds belangrijker nu je wat ouder bent. Weinig denk je aan nu en morgen is nog niet duidelijk in beeld. Je berust in het nu, voel ik ook dit keer. Tegen het einde van het jaar voel jij je extra eenzaam, ook al ben je niet alleen. Je lacht wat weg. Wat kritisch naar jezelf kijken is geen hobby van je. Het is zoals het is, zeg je me. Je aanvaardt het gevolg van jouw keuze. Je kiest voor het vertrouwde. Wil je nog dromen van wat spanning in jouw leven?, vraag ik je. Het einde van het jaar voelt als einde van intiem gevoel, is de reactie. Ook daar is wel mee te leven, vul je aan. Soms droom ik over andere tijden, zeg je me. Wat als het huidige het einde beleeft ...? Ben immers pas half in de vijftig. Tot volgend jaar, dan praten we weer wat bij, zo besluit je. Dag praatmaatje van me, zeg je. Dan sta je op en geeft me een kus. Voor ons is het nog geen einde.

Jan van Wijk, 26 december 2011

 

berusting

De last van jouw relatie hangt als een molensteen om jouw nek. Dat duurt al meer dan een kwart eeuw. Je vraagt je af, hoe dat is gekomen. Ben je veranderd? Is hij een ander geworden? Beiden niet meer het gevoel van voorheen...

Jaar na jaar wordt het je duidelijker dat jij een verkeerde keuze hebt gemaakt. Je kijkt terug. Vooral naar de beginjaren. Samen is het fijn in bed. Je geniet daar intens van. Met hem voelt het immers beter dan met eerdere vrienden. Hij is handig in huis en tuin. Loopt over van energie. Heeft aan weinig uurtjes slaap genoeg. Rijdt jou overal heen, waar jij wil. Nu vindt hij jou een wat verwende vrouw. Je zegt daar niets op en doet dat al jaren. Je zwijgt. Opnieuw. Je voelt dat je niets anders kan.

Kerstmis nadert met de bijbehorende plichtplegingen. Hij wil een uitgebreid maal met flessen op tafel. De televisie staat dan weer urenlang aan. Het zwijgen overheerst. Alleen hoor je lekker en schenk nog eens in. Alles is zo voorspelbaar. Een nieuw jaar dient zich aan. Dat jaar kan je nu al inkleuren.
Je pakt een boek, gaat zitten. Met een lezende houding zie je dromen komen. Praten met hem heeft geen zin. Hij kiest voor veiligheid en weet wat hij heeft. En jij ...?

Jan van Wijk, 17 december 2011

 

Gedachten over Ondernemen

Een terugblik ...

Het is vrijdagavond. Henk zit in zijn stamcafé om het weekeinde te verwelkomen. Schrijf maar eens op, zegt hij tegen me.

Een terugblik naar zo'n halve eeuw ondernemen wordt teveel. Maar mijn meest turbulente periode voelt nog steeds bijzonder. Rond mijn veertigste is dat. Voel me dan in het nauw gedreven. Van alle kanten, weet je. Met de zaak gaat het niet best. Omzet onder druk, kosten nauwelijks terug te dringen en bedrijfsresultaat bijna negatief. Met de zaak is het tobben en ... privé is het niet toppen. Heb dan net mijn echtscheiding achter de rug. Alimentatie is teveel. Wil van het contact met haar af. Procedure sleept te lang aan. Dus geef ik wat meer toe. Achteraf is dat niet goed. Het huwelijk is een dure verbintenis. Heb ik nooit meer gedaan. Geen privécontracten meer. Dan een nieuwe vriendin, maar die is onverwacht te tijdelijk. Stel me dan vragen. Waar leef ik voor? Voor wie werk ik me uit de naad?
De zaak wordt belangrijker dan ooit voor me. Zie daar nieuwe uitdagingen. Krijg er meer en meer voldoening door. Ga ook anders met mijn mensen om. Dat voelt beter. Dat ik daar zo laat het besef van krijg. Toch blij met de omwenteling. Het heeft me verrijkt. Ben niet minder gaan werken. Eerder meer. Wil geen veertigurige werkweek kennen. Ben meer aandacht aan mijn werknemers gaan schenken. Heb nieuwe talenten ontdekt. Kijk een ieder ziet er verzorgd uit, enkelen wat uitdagend. Daar is niks mis mee. Echter, ik ontdek meer dan ooit dat er zoveel in mijn mensen zit. Kom erachter door meer persoonlijke aandacht. Dat heeft ook een positief effect op hun gevoel en beoordeling van de privé/werk-balans. Ga hen persoonlijk beter kennen. Kom met hen tot oplossingen als hun mama wat meer hulpbehoevend wordt of een zoontje langdurig ziek is. Ben flexibeler geworden in mijn opstelling. Wellicht ook door een jaartje meer. Mijn mensen waarderen mij en lopen daardoor wat harder voor de zaak. Ja, zo rond mijn veertigste is de omslag gekomen.

De klok kruipt naar middernacht. Dat is genoeg voor nu, zegt Henk. Zo kijk ik nu terug, vult hij nog aan. Een toost op vandaag kan nog net. Hij staat even later op en gaat heen. Zijn stap is wat traag. Mag ook wel als je bijna tachtig bent.

Jan van Wijk

( N.b. bovenstaand artikel is ook geplaatst in "VOC zaken & lifestijlemagazine. Nummer 2, oktober 2011")

maatschappelijke onvolkomenheden

De maatschappij schudt hevig heen en weer. Veel lijdt imagoschade en een fundamentele vertrouwensbreuk is voelbaar. Onvolkomenheden worden meer zichtbaar.

De financiële wereld is beschadigd door vooral onverantwoorde risico's te nemen. De overheid ligt onder vuur door pijnlijke besparingen na jarenlang beduidend meer uit te geven dan te ontvangen. Het onderwijs krijgt fikse kritiek door instabiele kwaliteit en diplomafraude. De internationale politiek lijdt schipbreuk en toont zich onmachtig om gezamenlijk ingrijpende beslissingen te nemen. Veel relaties staan onder spanning door uiteenlopende passies, individuele belangstellingsgebieden en veranderen van samenstelling. Onvolkomenheden van de maatschappij uiten zich heel divers met onder meer teleurstelling, verdriet, pijn en agressie. De crisis raakt diep, wonden worden gelikt, tranen vloeien, nachtmerries blijven opdoemen, berichtgeving slinkt tot summier en anderen krijgen de schuld en laten zich afleiden. Velen kruipen in het defensief en communiceren met meer monden. Reputaties komen onder druk en raken aangetast. Op menig front loopt het fout...

Bij menigeen is het vertrouwen weg. Verwijt mezelf. Heb nog niet genoeg duidelijk gesproken en geschreven. Het gaat om vertrouwen. Het herstel hiervan. Hou de onvolkomenheden bij mezelf. Geloof in de kracht van mijn eigen verhaal en van mijn doen en laten. Ken mijn kwaliteiten. Blijf authentiek en hou de regie. Daar geloof ik in, al zo lang.

Dromen over morgen gaat het beter, is niet mijn manier, want ik leef nu. Accepteer onvolkomenheden van mezelf en van anderen. Werk aan mijn deel waar ik wat beteken. Voel me een onderdeel van iets groots, waar ik aan wil bijdragen. Klagen brengt immers niemand verder. Ben trots op vrienden en organisaties waar ik een goed verhaal over kan vertellen, want er gaat ook ontzettend veel goed.

Jan van Wijk, 16 oktober 2011

 

Open Art Fair te Utrecht vol inspiratie

Bezoek de "Open Art Fair" in de Jaarbeurs te Utrecht. Ben benieuwd naar de creatieve uitingen die unieke inspiratie volgen. Vele kunstwerken worden getoond in de talrijke stands van galeriehouders. Zie vooral schilderijen van allerlei stromingen en werken van beeldhouwers. De creativiteit lijkt er wel grenzeloos, evenals het enthousiasme van standhouders en bezoekers. De inspiratie van de ene kunstenaar ligt in de bewegende mens, een ander heeft passie voor dieren en weer een ander zet rijke natuur op het doek. Enkele kunstenaars brengen rust in hun werk of willen evenwicht uitdragen. Anderen zorgen voor beroering van lustgevoelens.

Raak in gesprek met een bijzonder gedreven vrouw. Zij heeft een galerie en stelt me aan haar papa voor. Hij is een Russisch kunstenaar en heeft de illustere naam van Sergey Khorikov. We raken in gesprek en zijn dochter Vera is de Engelse tolk. De Russische beeldhouwer plaatst de universele menselijke ervaring en gevoelens in het centrum van zijn artistieke creativiteit. Sergey ziet de mensheid, afgebeeld als een druiventros, rijpend aan de rank van het universum en belichaamt het innerlijk, het geweten van de schepper. Sergey vat universele menselijke ervaringen en gevoelens in ogenschijnlijk harde vormen van marmeren beelden. Zijn dochter straalt van trots en met "Marble Metaphysics" slaat zij nieuwe wegen in, die haar verder brengen in de rijke gevoelswereld van de kunst, waar dromen de grond voor unieke inspiratie zijn.

Jan van Wijk, 18 september 2011

 

paardendroom

Op het grootse en tienduizenden mensen trekkende Horse Event te Deurne staat zij oog in oog met een groot, zwart paard. Enkel traliewerk scheidt hen, maar geur, geluid en blik brengen haar en het paard dicht bijeen. Zij richt minutenlang haar aandacht op de viervoeter met de lange, zwarte benen. Zij roemt de schoonheid van het dier. Raakt er niet over uitgepraat en uitgekeken. Het lijkt dat zij snel een goede, eeuwige vriendschap met de zwarte viervoeter wil sluiten. Het paard kijkt haar herhaaldelijk aan. Zou het mooie dier ook uit zijn op vriendschap? Naarmate zij langer staat bij het zwarte, wonderschone dier op vier indrukwekkende benen neemt haar enthousiasme toe.
Haar mama, die het geheel op enkele meters afstand gadeslaat, wil verder gaan. Echter, de dochter van amper tien jaar heeft haar maatje gevonden. "Nog even mama.", zegt ze. Het verschil in interpretatie over het nog even tussen de dochter en de mama is opvallend groot. Na het "Kom, we gaan!" van de mama, zegt de kleine snel "Nog heel eventjes." Haar "Zo'n paard zou ik graag willen.", landt bij de mama op andere grond. De meer ervaring rijke mama reageert met "Ga dan eerst maar eens flink sparen." Vervolgens trekt de mama de dochter aan de arm mee. Is nu een droom vervlogen?

Jan van Wijk, 14 september 2011

 

sollicitatie

Jouw droom is nog niet in vervulling gegaan. Je bent op zoek naar een baan. Je hebt gesolliciteerd. Er is een plaats vacant voor een medewerker die de manager van een handelsonderneming assisteert. Zou je in aanmerking komen voor de job? Je bent al lang geen twintig meer. Kinderen zijn nu allemaal naar school. Een nieuw leven begint na vele jaren zorg voor dochter en zoon.

Je bent uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Zit op een bank bij de receptie te wachten. Kijkt op de klok. Ruim op tijd. Weinig drukte op de weg. Je voelt je niet op je gemak. Diploma's, getuigschriften en cijferlijsten heb je bij. Het curriculum vitae is wat mager. Lange werkervaring heb je niet. Getuigschriften zijn op één hand te tellen. Hobby's heb je wel, maar zijn die zo relevant?
Vragen heb je zoveel.
Vakkennis? Ja, maar deze is niet actueel.
Luisteren? Wel geleerd van ma en pa.
Doorvragen? Lukt ook wel, denk je.
Conflicthantering? Graag het conflict uit de weg gaan. Referenties? Zijn van vijftien jaar geleden. Zit mijn jurk nog goed? Kleur ik nu vanzelf?

Er stapt een keurig verzorgde vrouw op je af. Wat staat haar dat mantelpakje goed, denk je, maar zegt het niet. Je gaat met haar mee naar een ruimte waar zowel twee heren, als twee vrouwen aan een ronde tafel zitten. Het gesprek duurt langer dan verwacht. Wat een vragen! Na ruim een half uur kan je gaan. Morgen komt er een telefoontje. Er zijn nog twee kandidaten, wordt tegen je gezegd. Je geeft de anderen een hand. Voelt wel wat klam aan. Iedereen is vriendelijk. Leuke mensen. Je stapt buiten. Glimlacht. Zou ik hier terug mogen komen?, vraag jij je af. Of blijft het hier bij dromen?

Jan van Wijk, 31 augustus 2011

 

blauwe oceaan

Om te dromen geef je jezelf ruimte. Je staat het toe. Door te dromen kijk je verder dan het nu. Je droomt over nieuwe wegen, nieuwe kansen. Je kijkt dan anders naar de wereld. Bekijkt de wereld vanuit een ander perspectief. Je laat jouw verbeeldingskracht werken. Droom je, dan komt er een nieuw concept. Krijg je inspiratie en ... wellicht realiseer je snel jouw droom. Je bent dan op een blauwe oceaan.

In een blauwe oceaan is er zuiverheid. Deze oceaan is niet rood, is niet met bloed gevuld. De blauwe oceaan is niet bevuild. Je kijkt daar naar helder water en dat kost weinig energie. Je bespaart jezelf energie door in een blauwe oceaan te zijn. Dat werkt dus energiebesparend. Je kijkt rond en ziet veel. Je ziet ook mensen die je eerst niet hebt opgemerkt. Je bekijkt hen van meer nabij. Dan valt het je op dat je overeenkomsten met jezelf waarneemt. Je kijkt nog verder en gaat door met jouw reis op de blauwe oceaan. Een ervaring word je rijker, je doorbreekt de grens van beperking. Dit vereist durf. Je komt daar waar je niet eerder bent geweest. Nieuwsgierig word je meer en meer. Wat voelt het hier rijk. Zoveel te zien, zoveel indrukken. Je ervaart een rijke verscheidenheid.

Je voelt je op een kruispunt staan. Je kan terug. Je kan ook verder. Rechtdoor, rechtsaf of buig je naar links. Je focust je op nieuwe mensen. Je ziet er staan. Recht voor je uit. Je steekt het kruispunt over. Het verbaast je dat je zo anders naar mensen kijkt. Dat is nieuw voor je. Je voelt je in een nieuwe fase van jouw leven. Je ervaart een nieuwe behoefte en een nieuwe vraag. Zijn anderen nu ook zo? Wat je voelt is dat je verder reikt dan je ooit bent gekomen. Je verlegt jouw focus en ziet zoveel potentieel aan gelukkige uitstraling. Dat is jouw waardetoevoeging aan je eigen leven. Dan valt jouw oog op een ander. Wat een persoonlijkheid!
Je ziet meer dan je ooit hebt gezien. Komt dat door het verleggen van grenzen? Een ander pad te kiezen? Je voelt je vernieuwend. Is dit nu het innovatieve in jouw leven? Het is nu het moment om met nieuwe ideeën en inzichten jouw droom te realiseren.

Jan van Wijk, 9 augustus 2011

 

Amy Winehouse

Ze heeft de mooiste stem voor retrosoul, zingt op ongenaakbare wijze jazz- en soulnummers en bezit daarvoor een weergaloos talent. De Britse zangeres Amy Winehouse is een diamant van formaat. Echter, de diamant heeft maar 27 jaar mogen schitteren ...

Amy Winehouse (1983 - 2011) groeit op in een Joods gezin en in een muzikale omgeving. Ze zingt al op jonge leeftijd en dan is haar diepe stem al hoorbaar. Amy speelt ook gitaar en schrijft haar eigen liedjes. In 2003 verschijnt haar debuutalbum "Frank", waar veel jazz-invloeden hoorbaar zijn. Het is meteen een zeer goed verkopende plaat. Haar album "Back to Black" komt in 2006 uit en wordt wereldwijd een groot succes, evenals de single "Rehab". Het album bevat een autobiografie in muziek en wordt het best verkochte album in 2008. Wat later gooien haar singles "You know I'm no good" en "Valerie" hoge ogen. Amy wint als eerste Britse vijf Grammy Awards, die de belangrijkste muziekprijzen ter wereld zijn. Haar populariteit groeit en wordt ongekend groot met miljoenen bewonderaars.

Amy Winehouse is een bijzondere vrouw. Zij heeft niet alleen een prachtige stem, maar zij draagt ook vaak een suikerspinkapsel en doet daarmee denken aan de legendarische groep The Ronettes uit het begin van de zestiger jaren. Amy ondergaat een borstvergroting en laat opmerkelijke tatoeages aanbrengen. Met haar tengere bouw is zij een opvallende en breekbare verschijning.

Met het grote succes komen ook de problemen. Amy belandt in een neerwaartse spiraal. Meer dan eens is er een ziekenhuisopname. Ook verblijft zij meermaals in afkickklinieken. Amy raakt namelijk meer en meer verslaafd aan drank en drugs en kent in de liefde grote teleurstellingen. Echtscheiding en verbroken relaties kenmerken haar fatale liefdes. Amy Winehouse verliest met de tijd haar stabiliteit en geplande concerten gaan veelal niet door. Zij beleeft een onstuitbare ondergang met een lichaam dat zij langzaam sloopt.

Amy wordt slechts 27 jaar. Ze wordt dood aangetroffen in haar appartement in Noord-Londen. Amy Winehouse heeft voor de liefde geleefd met een voortdurende hunkering naar liefde. Liefde ... de droom van een van de grootste jazz- en soulzangeressen van de eeuw.

Jan van Wijk, 27 juli 2011

 

doorgegeven liedjes

De Nederlandse liedcultuur mag van mij wat meer historie krijgen. De schatkamer van deze cultuur is rijk aan meer dan enkele pareltjes. De traditie van liederen doorgeven is geen gemeengoed in ons land. Anders is het met kerstliederen die vele generaties overleven. Ook Sint Nicolaasliedjes doen dat.

De kracht van de Nederlandse liedcultuur is met name voelbaar voor de november- en decembertijd.

Een echt oude liedcultuur groeit met de tijd mee. Daar moet je dus geduld voor hebben. Wie staan er dan aan het roer? Ouders en leerkrachten lopen voorop in de rij. Daarachter nog meer? Kijk eens naar verenigingen waar een clublied al tientallen jaren meegaat. Ook plaatselijke organisaties van carnaval of vastenavond en ontelbare koren en zangverenigingen laten zich niet onbetuigd bij het doorgeven van liedjes. Een waardevolle gedrevenheid blijkt door deze initiatieven vol van traditie.

Sta in een grote zaal met maar liefst vijf podia. Aaneensluitend worden liederen gebracht. Vele zijn van lang voor mijn tijd. Mijn blik gaat van podium naar volgende verhoging en in gedachten hoor ik mijn mama. Hoor haar zingen. Het lijkt alsof zij op het middelste podium staat. Zij zingt een lied van meer dan honderd jaar oud in het nu. Het is alsof ik droom. Mijn mama is al lang dood.

Jan van Wijk, 17 juli 2011

 

Paleis Soestdijk

Onbewoond is Paleis Soestdijk. Het nu lege gebouw geniet grote bekendheid door de Oranjes. Velen zijn er geweest, nog meer hebben het op teevee gezien. Koninginnen, prinsen en prinsessen wonen er niet meer. Het paleis is verlaten.
Wat nu? Is er een toekomst voor Paleis Soestdijk?

Als er in Nederland een gebouw staat om te bewaren is dat voor Oranjegetrouwen ongetwijfeld Paleis Soestdijk. Is de toekomst een publieke, museale bestemming? Voor velen levert het gebouw warme en nostalgische herinneringen op. Zij zien het paleis als een monument dat blijvend is verbonden met het Koninklijk Huis.

Nu zijn de deuren van Paleis Soestdijk gesloten. Gaan deze ooit nog open? In gedachten staan vele belangstellenden in de rij. Zij wachten tot een bezoek mogelijk wordt gemaakt. Mogen zij van dichtbij komen zien hoe de Oranjes hebben geleefd?

Nederland heeft een rijk verleden met de monarchie en de dynastie van de Oranjes. Het vorstenhuis geniet al heel wat jaren van een breed draagvlak in de samenleving. Een dierbaar verleden is te koesteren. Echter, het voelt wat koud aan als een zwaar hekwerk een ieder tegenhoudt. Zoals vandaag met mij.
Wat nu?
Een renovatie van Paleis Soestdijk dringt zich op. Velen dragen daartoe zeker een steentje bij. Over een paar jaar gaat het hek open en Paleis Soestdijk heet u welkom als Oranjehuis. Blijft dit een droom?

Jan van Wijk, 9 juli 2011

raken

Vanaf het eerste moment een klik. Je voelt dat het goed zit. Een intuïtief signaal. Betrouwbaar en ongekend fel. Je raakt elkaar diep. Echter, de tijd is nu anders.

Je vertelt me veel. Vertrouwen is oké. Je zegt dat je met hem jouw ziel en zaligheid wil delen. Zie jou als een oprechte vrouw van binnen. En van buiten ...? Een mooie, lange, slanke vrouw, die volop in het leven staat. Jij met opvallende welbespraaktheid. Ogen donker, lippen vuurrood en ook nu weer zwart en kort gerokt. Je laat me weer in jou kijken. Jij lucht een snel kloppend hart. Schouders schokken als een na-effect van felle passie en begeerte. Van binnen voel je diep aan. Zo kan leer ik je nog beter kennen. Een nieuwe herinnering komt boven om nooit te worden verteerd. Wat een diep gevoel. We troosten elkaar in rijden van verdriet. Praten over ons leven, dat rijk is aan contacten.

Een nieuwe zon komt op. Je voelt je warm en veilig. Ervaart ultiem geluk bij het koesteren van gevoel dat nog vers is. Jouw liefde voor hem overstijgt zelfs de hoogste top om te gaan zweven. Zo ben je weer op weg om hem te voelen, zoenen en behagen. Je raakt elkaars schouders. Kijken elkaar in de ogen en genieten uren achtereen. Dan eindigt jouw vlucht, omdat het nieuwe licht jou even verlicht. Jij stapt met hem verder. Hand in hand. Raken elkaar deze nacht opnieuw.

Vandaag is die nacht is een herinnering voor jou. Ook een droom voor morgen?

Jan van Wijk, 6 juli 2011

 

Gedachten over ondernemen

Toen en nu ...

Je staat weer voor de winkelpui waar je ooit begonnen bent. In deze drukke winkelstraat, vlak na de bevrijding. Veel producten zijn dan op de bon. Er is nauwelijks wat verkrijgbaar. Je hebt wat geld geleend van jouw papa. Een voorschotje op de erfenis heeft hij je gezegd. Kleine middenstandszaken zijn er volop. Weinig omzet met een schamel nettoresultaat, maar je weet niet beter.

Gedachten komen terug, alsof het gisteren pas is gebeurd. Het lijkt zo vers in jouw geheugen. Net getrouwd. Jouw lieve vrouw werkt mee in de zaak, die je begin 1945 opent. Winkelinventaris heb je tegen een zacht prijsje kunnen overnemen. Een woon-winkelpand voordelig mogen huren van een bevriende relatie van je papa.
Je verkoopt groenten en fruit. Vers, maar ook in blik. Later benadruk je dat je een echte speciaalzaak hebt, als de supermarkt doorbreekt in het stadsbeeld en vele kleine zaken doet verdwijnen. Je merkt, dat jouw doelgroep gevoelig is voor specialisatie in groenten en fruit. Dat biedt nieuwe kansen. In al die jaren heb je veel ervaring opgedaan met het werken met bederfelijke waar. Je ondervindt dat sterk bij hoge temperaturen en bij vriesweer. Ook heb je meer dan eens niet juist ingekocht. Vraag en aanbod volgen niet steeds dezelfde lijn. Je hebt ook geleerd dat je met weinig middelen een bedrijf kan uitbouwen, zolang je privé jezelf maar niet teveel toestaat. Met de accountant heb je hierover menigmaal gesproken.

Je hebt het nog getroffen met de bedrijfsopvolging. Jouw zoon is in de zaak gekomen. Je staat vol trots te kijken naar de gevel van wat nu het bedrijf is van jouw zoon en kleinzoon, die jongeling heeft ook het juiste bloed voor de zaak.
Wat is er in al die jaren veel veranderd. Niet alleen het exterieur, maar ook in het bedrijf is er veel gemoderniseerd. Er staan meer apparaten dan ooit. Dat is nog eens wat anders dan zonder koeling in de winkel. Die tijd ligt ver achter je. De branche kent zoveel innovatie. Jouw dochter heeft ook een eigen zaak. Zij leidt een communicatiebureau. Dat is een geheel andere wereld. Je bent trots op de ondernemende zoon en dochter. Nu ben je de tachtig ruim voorbij. Dat je dit nog mag meemaken. Je kijkt weer naar de winkelpui. Met jouw vrouw kan je dit niet meer delen. Je voelt een traan het oog verlaten.

Jan van Wijk, juni 2011
( N.b. bovenstaand artikel is ook geplaatst in "VOC zaken & lifestijlemagazine")

gek

Ze vraagt aan mij: "Hoe typeer jij jezelf?"
"Ik mezelf?", reageer ik met vertraging.
Normaal ben ik directer met mijn antwoord. Nu echter niet. De vraag verrast me. "Nou een vat vol tegenstrijdigheden is wat te overvloedig", breng ik uit. "Zeg jij nu wat je niet bent, of is het dat niet helemaal?", is haar reactie. Mijn antwoord is nog niet nabij. Nu kan ik zeggen wat anderen over mij zeggen. Veel flitst door mijn hoofd. Geven die flitsen aan hoe ik echt ben en bevonden wil worden? Het verschil tussen imago en identiteit komt in mijn gedachten. Ik hoor van "communicatief", volgens de een en "goed gebekt" vindt een ander met raak taalgebruik. Ook zijn "knokken", "resoluut", "attent", "lief" en "aparte man" menigmaal te horen. De schijn is niet steeds de werkelijkheid, als je het uiterlijke en innerlijke bekijkt door steeds een andere bril. Ga voor de spiegel staan. Kijk in de spiegel ... Die liegt niet. Zie ik een gek? Het kan ook wat anders zijn ... Ik kijk lang naar mezelf, nauwkeurig en streng. Weer een gek, maar nu met een geschokt uiterlijk. Daar staat werkelijk een idioot. Dat staat bij mij voor "idolaat, direct, integer, opvallend, ondeugend, tegendraads". Dat zij mij de vraag stelt ... Waarom juist die vraag? Dan ontmoeten onze ogen elkaar opnieuw. Twee mensen omarmen elkaar. Wat later liggen we in bed. Wat is jouw streling opwindend in mijn droom.

Jan van Wijk, 26 mei 2011

 

wat nu?

Een wens uit je op dit late uur. Vriendin nog even horen. De dag bijna voorbij, een lange nacht wacht. Een visie heb je niet nu hij is opgestapt. De reden is een beetje gissen voor je. Dat hij eens zou vertrekken, had je wel verwacht. Maar juist nu?

Een echt gesprek met hem is ongekend. In dat leven voel jij je al zoveel jaren. Veel heb je voortdurend in gedachten. Geen vordering maakt de relatie. Onbeweegbaar als een reusachtige berg. Tegen de stap van hem zie je al jaren op. Energie, moed en daadkracht zijn bij hem en jou beperkt. Dit voel je meer sinds je contact na het eten mijdt. Lijkt al jaren zo te gaan.

Wat nu?
Je woont in een te groot huis. Hoge hypotheek. Zware belastingdruk. De warmte is al lang weg, ofschoon het minder kil aanvoelt sinds hij vertrokken is. Er hangt een andere sfeer nu je alleen bent. Wat te doen? Jurist, makelaar of toch eerst jouw echte vriendin bellen? Gedachten van jaren komen in je op. Je schenkt een glas vol met witte wijn. Toost op jezelf. Het slaat twaalf uur. Je pakt de telefoon. Belt je vriendin. Je doet jouw verhaal in ruim een uur. Valt in herhaling, zonder dat je het merkt. Uiteindelijk zeg je tegen haar dat je niet weet wat te doen. Hem proberen terug te krijgen, niets naar hem meer ondernemen ...? De hele nacht lig je wakker. Jouw gedachten gaan steeds minder naar hem uit. Er komt een nieuw beeld bij je op. De mooie man die je onlangs in de straat bent tegengekomen en eergisteren weer. Hij is zo vriendelijk. Je valt in slaap. Droomt van hem. Wat droomt hij?

Jan van Wijk, 10 mei 2011

 

jouw dag

Levenservaring heb je wel met zo'n tachtig lentes en vaak de zomer in jouw hoofd. Jij straalt stevig hevig als ik je zie. Het is een genot jou te ontmoeten. Bij jou voel ik oprechte warmte. Jouw leven is als een ketting van ervaringen. Jouw ketting is lang en deze is niet vanzelf gegroeid. Veel heb je meegemaakt en elke dag rijg jij nog een kraal aan de ketting. Je kiest ook bewust de kralen uit. Selecteert voor elke dag. Je besteedt veel aandacht aan anderen. Hebt er veel in het vizier. Ziet veel gebeuren. Geniet van de dynamiek van het leven. En ... je luistert meer dan je praat. Zo luister je naar wat jongeren zeggen en wat zij vervolgens doen. De groep van min-tachtig is voor jou de wereld van de pratende jongeren. Voor jou geldt afspraak is afspraak en breek je geen woord. Alleen jouw huwelijksbelofte is eraan gegaan. Jij staat immers niet stil. Velen weten jou te plaatsen. Genieten met jou van de dag. Jij, de vrouw van morgen, omdat je vandaag in ere houdt.

Jij hebt zo jouw principes. Neem nu jouw eetpatroon. Jij bent een voorbeeld voor velen voor de dagelijkse voeding. Je begint de dag met een keizerrijk ontbijt. Op de middag neem je een koninklijke lunch. Later op de dag staat een prinselijk avondmaal op je te wachten. Dat is jouw patroon, al decennia lang. Je zegt dat je weet wat belangrijk voor je is. Daar komt bij dat je de tijd neemt voor een rustig eetmoment. Overgewicht heeft voor jou geen gewicht.
Je beweegt daarnaast elke dag. Wandelen doe je meer dan ooit, nu je niet meer op de fietstrappers duwt. Je bent blij dat je nog zo flink kan stappen. Elke dag leg je wat kilometers af en dat zonder rollator en wandelstok. Jij hebt schijnbaar een stevige stap, die wel elk jaar wat minder zeker is. Verder heb je, al jaren terug, de stress op het werk bij bedrijf, sportclub en ontspanningsvereniging laten verdwijnen. Je kan dit volhouden door positief in het leven te staan en voortdurend aan oplossingen te werken. Er zijn geen problemen in mijn leven, zeg je.

Je hebt fijne gevoelens in een prettig lijf, vertrouw je me toe. Ach, je wordt wat strammer, minder snel in bewegingen, ook al heb je al een tijdje een nieuwe heup. Je kan intiem genieten met je zowat even oude vriend. Ook dan voel jij je nog geen tachtig.
Met jouw tachtig jaren ga jij opnieuw een jaar in. Je verdrijft nare gevoelens die anderen je bezorgen. Je rekent af met "het houdt nooit op" en omarmt "ben blij er nog te zijn". Je vertelt me ook dat je een rijk mens bent. Jij geniet immers met volle teugen van de kleine dingen in het leven. Jouw praatje in de ochtend met de buurman, met een lach en een knipoog, is een pleziertje. Je leest menig artikel in de krant en twee boeken per week verslind jij ook. Dagelijks kijk je naar vaste televisieprogramma's. Zo sla je het nieuws niet over en een actualiteitenrubriek ontsnapt niet aan jouw aandacht. Bij de afwas, 's avonds iets na zessen, zing je. Liedjes van vroeger komen vaker dan ooit op jouw repertoire. Ook dit deel je met me. Dan vraag je me "Kom je zondag weer?". Zeg haar dat ik nog wel terugkom, al is dit niet op zondag. Je bent voor mij een droombeeld van een jonge vrouw van tachtig.

Jan van Wijk, 6 april 2011

 

schijnhuwelijk

Het is Carnavalstijd. In mijn stad Bergen op Zoom is dat een periode van ruim drie weken. Het is een tijd vol gezelligheid, feestvreugde en ontelbare sociale contacten. Ik spreek dan ook vele mensen. Ook zij die enkel in deze tijd in de stad zijn voor het carnavalsfeest, dat hier "vastenavend" heet.

Na heel wat maanden kom ik je weer eens tegen. Het gaat je niet top. Je vertelt me wat jou al lang bezighoudt. Je hebt heel wat te zeggen. Ik luister naar je ... Ben ik te min? Geef hem vaak een teken van leven, dat veel liefde heeft. Liefde voor hen die in mij geloven. Ook voor hem. Een lang lopend conflict tussen hem en mij. Hij gaat vreemd. We praten het uit. Kiezen voor een nieuwe start. Terugslaan hoort niet bij mij. Past me niet. Nooit de behoefte gehad. Hij maakt een valse herstart. Nu is mijn oprecht geloof in hem aangetast. Geloof nu meer in goede buren en vrienden dan in hem. Vind je dit vreemd? Kijk, ik ben een vrouw die nu meer om me heenkijkt. Ik zie meer mensen lijden. Soms vang ik wat meer op. Een stel blijft bijeen voor de schijn. Voel het als de macht van het onrecht dat schijnhuwelijk heet. Een vriendin ervaart dat ook. We praten erover. Ervaren een gebrek aan openheid. Dat ligt niet alleen aan de ander. Zeg tegen mijn vriendin, het is net een wachten op een moment. Weet niet of dat ooit komt, maar zo voelt het. De vijand liefhebben is ver weg. Zit ik nu in een negatieve spiraal?
Heb zo een afspraak met mijn vriendin. Mijn vriendin en ik zeggen: nu is het genoeg! Zeggen ... Wanneer ...? Morgen ...? We praten over nieuwe mogelijkheden. Weet je, dertig zijn we allang niet meer. Leeftijd is ook niet relevant. Ga eerst een tijdje alleen wonen. Een vrouw alleen ... is vast wennen. Er staat hier vlakbij wat te huur. Lijkt me wel wat. Is ook te betalen. Kom jij dan eens kijken hoe ik het stel? Ik droom al zo lang van een ander leven. Een leven in harmonie, met goede gesprekken, lief contact en aandacht voor elkaar. Het leven met een partner in oorlog is energievretend. Een schijnhuwelijk voor de buitenwacht hoef ik nooit meer. Ook al is de prijs hoog, ik stap op! Weet je, ik ga mijn droom waarmaken. Ik doe dat wel pas met aswoensdag. Nu eerst genieten van de mooiste tijd van het jaar. Ga uit met mijn liefste vriendin, die ik al sinds mijn tiende ken. Met deze "vastenavend" voel ik me al vrij.

Ik geef je een kus en wens je moed en geluk. Zie haar naar haar vriendin stappen en denk: succes met de droomrealisatie.

Jan van Wijk, 2 maart 2011

terug naar HOME