HOME  Archief Lezersliefde   Liefdesaforismen  Links  Nieuws  Perslichten  Publicaties   Wie ben ik ?  

 

DROMEN 2012

 

 

nieuwe jaar

Jan, ik ben nu 42 jaar. Heb een zoon van 14 en Wim, mijn echtgenoot, ken ik al sinds mijn 16e, dat weet je.
Ik zeg haar, dat ik haar sinds de geboorte ken. We woonden toen vlak bijeen.

Jan, ik ben getrouwd met mijn jeugdliefde. Foutje denk ik nu. Echter, dat is achteraf. Jan, mijn zoon is flink aan het puberen. Ik heb geen vat op hem. Wellicht doe ik het allemaal niet goed. Wim zegt, dat hij zowat alles van onze zoon goed vindt. Maar, Jan, dat is niet zo, want Wim vliegt vaak tegen onze zoon uit. Soms doet Wim dat ook tegen mij. Dat voelt zo vernederend bij me. Ik kan er dan weinig op zeggen, Jan. Klap dan helemaal dicht en heb geen woorden. Vervolgens heb ik pijn en voel me rot. Ik zwijg dan. Zo`n leven wil ik niet meer. Ik voel dat Wim ook geen oog meer heeft voor mij, ook al kleed ik me uitnodigend aan met een kort rokje, rode of zwarte lingerie en opvallende make-up. Ik vind, dat ik er best mag zijn met maatje 38. Maar ... de blik van Wim blijft uit beeld, Jan.
Met mijn beste vriendin heb ik meermaals uitvoerig gesproken over hoe nu verder. Teveel is teveel, heeft ze me gezegd.
Jan, mijn man mag toch ook moeite voor mij doen? Aandacht geven, is dat nou zoveel gevraagd? Eens luisteren naar mij? Wim heeft belangstelling voor sport op teevee, zit in de avond uren aan de computer en is een tot twee keer per week de hele avond weg.
Ik heb het hierover menig keer met mijn vriendin. Doe wat je hart je ingeeft, heeft mijn vriendin gezegd.

Jan, het jaar is bijna voorbij. In het nieuwe jaar maak ik een nieuwe start. Ik heb daar best lang over nagedacht. Het is wel een grote stap die ik ga zetten. Ik heb namelijk een kleine bovenwoning op het oog. Die woning staat al wat maanden te huur. Na de jaarwisseling wil ik daar gaan wonen.
Wat vind je daarvan, Jan?
Doe wat goed voor je voelt, is mijn reactie. Een stap zetten is moedig van je. Velen denken hieraan, maar het blijft dan vaak bij denken.
Dank je, Jan, dat je naar mij hebt willen luisteren.
Dan geeft ze mij een hand en een kus. Kijkt me in de ogen. Ik zie vochtige ogen, die naar het nieuwe jaar kijken. Ik wens haar kracht voor het nieuwe jaar en glimlach. Ik krijg een glimlach terug. Dan zegt ze: Over een week woon ik op mezelf. Een nieuw jaar, een nieuwe start. Ze stapt verder. Ik kijk haar na. Als ze zo'n 30 meter verder is, draait ze zich om en zwaait.

Jan van Wijk, 29 december 2012

kerstmis met aandacht

In de dagen voor kerstmis is het aandacht vragen voor iets dat komt. De dagen zijn dan lang donker en dat geeft mij wat meer te denken. Aandacht vragen ... Er is zoveel dat om aandacht vraagt en om aandacht schreeuwt. In al dat tumult raakt menigeen verdwaald. Ik vraag me af, of ik bijdraag aan het tumult ...? Echter, ik hoef niet gezien te worden om aanwezig te zijn.

Op kerstavond maak ik De Herderstocht in Bergen op Zoom mee. Met zo'n drieduizend herders ga ik naar de kerststal. Luister naar overwegingen door groot en klein. Zing bekende kerstliederen mee. Gecollecteerd wordt er traditiegetrouw voor een goed doel, waar speciale aandacht voor is. Het goede doel is ook typerend voor deze tocht. Wat is De Herderstocht een bijzondere gewaarwording op kerstavond midden in het bos. Zie vele kinderen stralen met zaklantaarn of lampion in de hand. Zij geven aandacht en trekken mijn aandacht.

Tegen middernacht ga ik naar de nachtmis in de Gertrudiskerk in het centrum van Bergen op Zoom. Het koor lijkt op een grote groep zingende engelen. In de volle kerk klinken bekende en minder gehoorde kerstliederen. De sfeer is er devoot en intiem. Het is fijn te mogen meemaken ook hier zo dichtbij de kerststal te zijn, waar een wonder is geschied. Velen hebben oog voor de pasgeborene. De kleine in de kribbe trekt veel aandacht. Mijn aandacht gaat vooral uit naar Maria. Zij is al jaren voor mij een bijzondere vrouw. Als in mijn stoutste dromen zeg ik: Ik ben blij dat je er met kerstmis ook bent! Hoe zou het zonder jou zijn gegaan? Voor deze vraag heb ik aandacht met kerstmis.

Jan van Wijk, 25 december 2012

 

Kamerkoor Varietas geeft kerstconcert

In de Markuskerk te Breda woon ik een kerstconcert bij. Het Kamerkoor Varietas verzorgt het concert vlak voor kerstmis.
Het zo'n twintig stemmige stemmen tellende koor staat onder de gedreven leiding van Hubert Koniuszek. Ik hoor het koor mooie, passende liederen zingen van onder meer T. De Victoria, J. Sweelinck en V. Nees. Het bijzondere van dit kerstconcert is dat de mooie zang viermaal wordt onderbroken voor een verhaal. Rob van Uden is namelijk de verteller van menig toepasselijke gebeurtenis.

De aanwezigen genieten van de sfeervolle bijeenkomst in een kerk die klanken mooi weet door te geven. De gebeurtenis is niet alleen stijlvol, maar ook vol beleving in de donkere dagen voor kerstmis. Het kerstconcert is een bijzonder waardevol initiatief van de Vereniging van Oud Medewerkers van Avans Hogeschool om het jaar van het 200-jarig bestaan van de hogeschool in stijl af te sluiten.

Jan van Wijk, 22 december 2012.

 

Gedachten over ondernemen

DUURZAAMHEID

Ik heb een gesprek met Kees, oprichter van een inmiddels middelgroot bedrijf. Kees heeft de zaak overgedragen aan zijn zoon en ook zijn kleinzoon is in het management van het bedrijf actief.
Met Kees praat ik over ondernemen nu en dertig jaar geleden.
De bedrijfsvoering is compleet veranderd, vertelt hij me. Het is wat zakelijker, wel met meer aandacht voor de ontplooiing van medewerkers. Ook is het maatschappelijk verantwoord ondernemen echt van deze tijd. Het is op de dag van vandaag meer zaken doen met verbindingen naar duurzaamheid. Ik ben blij, dat ik als belegen senior juist met duurzaamheid in het bedrijf aan de slag ben en dat houdt me jong, vertrouwt hij me toe.
Kees is ontzettend trots om het bedrijf met nieuwe inzichten over duurzaamheid te verrijken. Jonge, verfrissende ideeën uit een oude, grijze kop, zegt hij met wat zelfspot.
Weet je, zegt hij, dat er een geheel nieuwe wereld aan het ontstaan is. Zaken doen wordt steeds meer verbonden met duurzaamheid. Afval wordt grondstof en investeringen worden gekoppeld aan lange termijnactiviteiten. Familiebedrijven kiezen bij uitstek voor de focus lange termijnperspectieven. Duurzaamheid is de hoofdgedachte bij nieuw ondernemen, zegt hij vol beleving.
Kees gaat met zijn 75 jaar geheel op in het nieuwe ondernemen met nu heel anders denken en handelen als gisteren. Kees zegt, dat bewust kiezen voor duurzaamheid op termijn betere bedrijfsresultaten oplevert. Bedrijven die hier mee bezig zijn, zoeken elkaar op. Zo ontstaan nieuwe verbindingen, brengt hij bevlogen uit. Kees drijft op de ambitie om idealen te realiseren in een voor ieder leefbare wereld.
Hoe gaat het verder, vraag ik belangstellend. Kees is even stil. Dan zegt hij dat de prostaatkanker onder controle is, maar dat hij zijn Rietje mist, die veel te vroeg is gestorven. Dan kijk ik in zijn vochtige ogen. Hij zwijgt. Kijkt naar me. Ik moet nog wat doen, zegt hij tot slot.

http://www.fotovoordelig.nl/fotoalbum/businessclass/brandactivation/voczaken&lifestylemagazine6/

Jan van Wijk

 

uiterlijk

Je hebt het druk met jouw lichaam, zo vertel je me op een verwarmd terras ...

Scheren, epileren, lakken, lijnen, knippen, masseren, trainen, fitnessen en ... harsen, scrubben, smeren, poetsen, flossen en vijlen, dat doe ik allemaal. Daarvoor gebruik ik hulpmiddelen als föhn, pincet, steiltang, vijl en nog veel meer. Zonder make-up ga ik de deur niet uit, Jan. Ik sta in de ochtend minstens een half uur bij de spiegel en ben dan nauwgezet met mezelf bezig. Laat in de middag herhaalt zich dit. Ik weet wel dat pure schoonheid van binnenuit komt, maar schoonheid mag ook gezien worden. Daarbij komt dat ik graag gezien wil worden. Vrouwen zijn ijdel, Jan. Ik vind mijn uiterlijk belangrijk. Opmaken, make-up gebruiken, mezelf betoveren en zo ben ik meer tevreden over mezelf. Ik doe ook veel inspanningen om mezelf mooi en verzorgd te laten overkomen. Ik vind dat belangrijk. Ik zie het als mijn identiteit voor het gevoel van heerlijkheid. Druk om mijn heupen maak ik mij niet, Jan. Ik ben slank en doe er dagelijks inspanningen voor. Het leveren van de inspanningen gaat als vanzelf, omdat ik weet wat het mooie resultaat is. Ik ken klagende collega's die veel willen zonder voor zichzelf aan het werk te gaan. Ik houd me aan het gewenst gewicht met 60 kilogram bij 180 centimeter. Afvallen ...? Dat is voor de vrouw die geen maat weet te houden. Mijn borsten zijn stevig, die train ik ook. Hangende borsten zijn voor vrouwen die zich minder inspannen, zo zie ik het.

Zo praat je nog wat door. Je wilt er goed uitzien. Strak in het vel, aantrekkelijk opgemaakt en vrouwelijk in de kleding. Je draagt perfect passende schoenen met hoge hak.
Je ziet er goed uit, mooie vrouw, merk ik compleet overbodig op.
Je reageert met een stralende lach.
Jan, ik maak mezelf dagelijks mooi. Ik heb daartoe ook heel wat kleding geselecteerd. Twee kasten vol, een met jurkjes en een met hoofdzakelijk lingerie. Verder wil ik dat mijn haar perfect zit. Halflang en in model, zoals ik het wil. Ik voel me niet gevangen in het schoonheidsideaal, ook al steek ik veel tijd in mijn uiterlijk. De laatste jaren hecht ik wel meer belang aan details van mijn uiterlijk. Daarbij past het dat ik mij schaarser dan ooit kleed. Met mijn 52 lentes mag dat van mij nog steeds, Jan

Vervolgens praten we door over uiterlijkheden en uiterlijke schijn. De ober komt langs en we bestellen nog een drankje. Even later toosten we op de schoonheid van het leven.

Jan van Wijk, 15 december 2012

 

Marjon Lambriks schittert met Symfonieorkest Jacob Obrecht

"Grenzeloos muziek" is het motto van het benefietconcert van Symfonieorkest Jacob Obrecht te Bergen op Zoom. In de volle evenementenzaal van De Stoelemat zijn grenzeloos mooie klanken te horen en is het podium rijk gevuld met stijlvol geklede muzikanten. Dirigent Carlo Nabbe is in grote doen en dat geldt ook voor het zo'n vijftig muzikanten tellende orkest.

De hoofdgaste is wereldberoemde soprane Marjon Lambriks. Marjon straalt en zingt onvoorstelbaar mooi. Zij weet zich te presenteren in bijzonder romantische kleding en brengt met haar innemende glimlach en betoverende stem de vele honderden aanwezigen in vervoering. Marjon Lambriks zingt heel wat liederen van onder meer Johann Strauss en Robert Stolz. Opvallend is ook dat wervelende en walsende dansparen hun opwachting maken tussen podium en publiek. De presentatie is in handen van muziekkenner Peter Witjes, die op correcte en deskundige wijze de aankondigingen doet en daarbij niet vreemd is van humor.

De opbrengst van het benefietconcert gaat naar de Stichting WéViGé, Welzijn Visueel Gehandicapten en de met het Poolse Szczecinek gelieerde Stichtingen Ania en Patronka. "Grenzeloos muziek" is een hartverwarmend, stijlvol en romantisch initiatief met een verbluffende uitstraling die de ontelbare bezoekers meesleept in een muzikale droom.

Jan van Wijk, 11 december 2012

 

Brief aan mezelf

Duurzaamheid

Beste Jan,

Heb jij iets met duurzaamheid? Ik bedoel voor jou duurzaamheid in relaties met dromen, denken, durven, doorgeven en doorleven? Duurzaamheid die verder gaat als ...? Heb jij een beeld over geloof in een duurzaam morgen?

Jan, de wereld heeft baanbrekende veranderingen nodig. Kijk, jij hebt het wel beter dan jouw grootouders. Echter, het is de vraag of jouw kleinkinderen het beter gaan krijgen dan jij. Bij ongewijzigd voortgaan, lukt dat niet. Dus, Jan, zijn er veranderingen nodig. Die wijzigingen gaan niet vanzelf. Daarbij is falen geen optie, geldt het motto "nooit opgeven" en toon je steeds lef. Ga dat eens nader bekijken. Kom je tot een transparante risico-analyse dan communiceer je die duidelijk. Zo krijg je zelfs de grootste tegenstanders mee. Dat vereist eerst anders gaan denken. Ik noem dat revolutionair denken en daarbij met het doel liefdevoller te leven en zodoende gelukkiger te worden. Daartoe is alles te heroverwegen en anders te organiseren. Herorganiseer de wereld, ook de jouwe. Mijn advies is ondernemende mensen te steunen, want zij weten dat "het oude" niet meer werkt. Je weet toch ook, dat uit kleine groepen de echte innovatie komt. Implementatie is later voor de grotere organisaties, als zij de voordelen ervan inzien. Deze grote machtsblokken kennen oude structuren en beschermen zich voor hun economisch belang. Van deze grote organisaties komen dan ook geen baanbrekende veranderingen, Jan. De wereld vernieuwen, Jan, begint met menig idee in een kleine groep.

Hoe ben jij veranderd? Jouw omgeving heeft hiertoe veel bijgedragen. De context waarin je leeft zorgt voor de beweging in denken en doen en daarvan ben ook jij een onderdeel. Zo zijn er ontwikkelingen met zonnepanelen, ledlampen en elektrische auto's. Andere ontwikkelingen bewegen zich op terreinen als zelf elektriciteit maken, watertekorten oplossen en produceren zonder afval. Zet ik je nu aan het denken, Jan? Loop ik met mijn gedachten wat vooruit? Je kan het ook eens laten bezinken, maar zorg dat de wereld niet zinkt. Pak jij de pen en daag jij jezelf en anderen uit? Draag jij bij aan de betere wereld waar liefde is voor een mooi, duurzaam bestaan?

Groetjes,
Jan

Jan van Wijk, 8 december 2012

 

anders

Je zegt me, dat jij je geen angst meer wil laten aanpraten. Je wil meer in eigen kracht geloven. Je zegt dat met overtuiging. Je praat over blijmoedig herbeginnen met andere inzichten en nieuwe doelen. Je vertrouwt me toe, dat je probeert de gedachten te verbieden die weer gaan over in de val trappen. Ook wil jij je niet meer vasthouden aan dat wat is geweest. Enkel zorgen zien is voorbij. Je wil ook niet meer doorgaan het slachtoffer te zijn van gebrek aan geduld. Het komt bij me over, dat je een knop hebt omgezet. Dan zwijg je. Ik ook en kijk je aan. Ik heb me voorgenomen enkel te luisteren, omdat je dat aan me hebt gevraagd.

In de stilte zijn er enkel woorden in het hoofd. Na enkele minuten verbreek je de stilte. Je zegt, dat je een licht ziet. Een licht dat steeds feller wordt. Dat licht komt naar je toe. Je zegt, dat je open staat voor een ander licht. Een licht dat jou verlicht en dat je anders doet zien, als je naar jezelf kijkt. Ik zeg, dat ik een vernieuwde vrouw zie, die steviger in het nu staat en ook van morgen houdt. Wat straal je! Ik ben benieuwd hoe het na nu met je gaat. Je hoort ervan, zeg je me toe. Vanavond heb je eerst nog pakjesavond met twee vriendinnen, die tegenwoordig ook zonder relatie zijn. Dan sta je op en verdwijnt in de straat.

Jan van Wijk, 5 december 2012

 

Liefdesgevoel

De weg naar vrijheid van liefdesgevoel vereist een zoektocht, zolang je bent vastgeroest. Je stelt je vragen. Vele vragen. Jouw vragen hoor ik. Ben ik te streng voor mezelf? Wat doe ik mezelf aan? Doe ik het wel goed? Waarom hoor ik niets meer van de ander? Trek ik teveel? Ben ik te ongeduldig? Oefen ik wel aantrekkingskracht uit? Daag ik wel uit?

Wij zitten tegenover elkaar aan een tafeltje met twee glazen wijn en een vaasje met een rode roos. Ik hoor een heel verhaal. Je bent niet erg positief. Je ziet geen oplossingen. Ik zeg je, dat oplossingen wel komen, als de tijd rijp is. Zeg je ook, dat jij de moeite waard bent.
Vraag me af of jij niet teveel van jezelf eist. Kom je met wat minder doen meer tot jouw recht? Jij, de vrouw met een menselijk gezicht, kwetsbare en transparante houding. Jij zoekt naar woorden. Het is ineens stil. Ik zie je zitten. Nu wat meer rechtop. Je zegt, dat je naar woorden zoekt. Dan glimlach je en zegt dat jij je druk maakt en in feite beter kan genieten van het moment. De toon van jouw uitgesproken woorden verandert. Klinkt wat positiever. Wat een koninklijke waardigheid, merk ik op. Daarop lach je. Je wil meer authentiek zijn. Ga je gang, is mijn reactie. Je hebt ineens een doel, namelijk werk maken van nu om ook morgen in liefde te leven. Ga je dan weer bloeien en vol vuur jezelf zijn? Laat je liefde weer groeien? Mij blijf je boeien. Ik heb de hoop, nee ik heb het geloof, dat het goede in jou triomfeert.

Jan van Wijk, 28 november 2012.

 

Impressionisme in de Hermitage te Amsterdam

De tentoonstellingen "Impressionisme" en "Van Gogh" in de Hermitage te Amsterdam zijn regelrechte toppers. Duizenden bezoeken dagelijks de tentoonstellingen. Velen vinden het blijkbaar de moeite waard een deel van de collectie van de Hermitage in St. Petersburg en bekende werken van Vincent van Gogh in Amsterdam te bewonderen.

Samen met een vriendin breng ik een bezoek aan de Hermitage. We bekijken de vele werken. Er is veel te bewonderen. Veel meer is er te zien als verf tussen lijsten. Het is dan beduidend meer voelen als de afbeeldingen weergeven. Het gaat hier om veel extra's te beleven als enkel het rondgaan in het immense gebouw van de Hermitage. Zie werken van onder meer Claude Monet, Camille Pissarro en Pierre-Auguste Renoir. Wat vertellen hun schilderijen veel. Wat zijn de schilders invloedrijk. Zij zijn belangrijke, grensverleggende kunstenaars die bijdragen om het impressionisme te laten uitgroeien tot een van de meest geliefde kunststromingen aller tijden. De schilderijen zorgen voor sensatie en inspiratie. Zijn het niet de impressionisten die baanbrekend werk hebben geleverd? Hun werken gaan in tegen de academische traditie en doen de vasthoudende Franse kunstwereld stevig
schokken.

Vervolgens bezoek ik met mijn belangstellende vriendin de andere tentoonstelling, die vele schilderijen van Vincent van Gogh laat bewonderen.
Het is een unieke ervaring de beroemde Van Gogh-collectie onder één dak te zien met beroemde Franse schilders die met Van Gogh tijdgenoten zijn. Wat is hier veel schoonheid te bewonderen.

Dan kijk ik haar in de ogen. Zie een levende schoonheid, die voor mij kleurrijker is dan menig wereldberoemd schilderij.

Jan van Wijk, 21 november 2012

 

Sint Maarten

Het is elf november, de dag van Sint Maarten. Hij is de heilige die vooral herinnerd wordt door een deel van zijn mantel aan een minderbedeelde weg te geven. De kleuren rood en wit zijn hierbij typerend, namelijk het rood van de mantel en het wit van het hemd dat zichtbaar wordt als een deel van de mantel is weggegeven. Als er een goed voorbeeld is van een man die weet wat delen is, dan is Sint Maarten zeker te noemen. Sint Maarten, de latere bisschop in het Franse Tours past delen in praktijk toe. Hij deelt niet alleen zijn kleding, maar doet dat ook op andere wijzen. Delen wat je hebt, is immers ook delen van liefde.

Ik kom heel wat mensen tegen die ook Sint Maarten zijn. Zij delen ook. Als je wat kan missen en je geeft dit weg, sta je al aan de basis van delen. Bij velen is dit menig keer het geval.
Delen gebeurt wel uit vrijwilligheid en wordt niet door anderen opgelegd. Delen is dan ongedwongen.
Bij vrijwillig delen is sprake van getuigen van oprechte naastenliefde. De een doet een gift, een ander deelt voedsel, geeft kleding en weer een deelt de tijd met aandacht aan anderen geven. Zo groeit liefde door, zelfs vele eeuwen na Sint Maarten.

Jan van Wijk, 11 november 2012

 

Allerzielen

Ik woon de herdenking van Allerzielen in Bergen op Zoom bij. Dit gebeurt op zondag 4 november. Wel een bijzondere dag voor mij, want het is de geboortedag van mijn overleden papa. Ik ervaar een herdenking als een groots gebeuren. Het is voor mij niet alleen herdenken, maar ook gedenken. Dat is voor elk jaar. Ononderbroken.

In de aula van het crematorium wordt een korte herdenkingsdienst gehouden. Het thema is "licht in de duisternis". Waarom ...? Een afscheid verlangt immers naar licht. Een licht dat de weg wijst in de duisternis. Lichtjes branden vooraan in de zaal. Op een groot scherm worden passende beelden vertoond, die bijdragen aan de gevoelige sfeer in de aula. Teksten worden voorgedragen. Ik hoor woorden over een tunnel, gemis, lichtceremonie en herdenken. Muziek klinkt. Een harp laat rustige, fijne klanken horen. Ik luister naar de geluiden van de lange snaren die het hele ruim besprenkelen met gevoel. Wat klinkt de muziek indringend mooi. Zo passend bij mijn stemming en ongetwijfeld ook bij de honderden aanwezigen. Een Engelstalig lied wordt afgespeeld. Ik hoor over engelen en tegelijkertijd zie ik die op het grote beeldscherm. Na de herdenkingsdienst sluit ik aan in een lange rij. Een belevingsroute is uitgestippeld. Het is een stemmige tocht die deugd doet. Ik word geraakt door de verbondenheid tussen mij en de halteplaatsen met muziek, stilte, tekenen en schrijven. Eén zin blijft hangen en neem ik lang mee: "Alleen voor jou wil ik er zijn om je heel mijn leven te gedenken." Na de belevingsroute ga ik naar het graf waar mijn mama ligt ...

Allerzielen is herdenken en gedenken met terugdenken in dankbaarheid. Allerzielen is voor mij bezinning. Echter, die momenten heb ik niet alleen met Allerzielen.

Jan van Wijk, 5 november 2012

 

zwart

Je bent helemaal in het zwart gehuld. Echter, het ene zwart is het andere niet. Zwart heeft de potentie om tot in de eeuwigheid jou goed te staan. Geen kleur heeft bij jou zoveel gezichten als de non-kleur zwart. Zwart staat voor rebellie en vernieuwing, maar ook voor keurig, treurig en ondergeschikt. Zwart is er ook voor mysteries, lingerie en het toppunt van chic.

Jij staat het mooist met futuristisch zwart in jouw lange, zwarte laarzen met hoge hak, zwarte panty's, zwarte rok, truitje en jack. Ook zwarte slip en zwart bh-tje laat je me zien. Jij staat met keurig zwart als een huis. Een huis dat leeft, als woelige woorden rollen uit jouw zwartgestifte mond. In het zwart praat je met me en zegt met veel woorden weinig. Jij bent voor mij een zwarte doos en ik denk dat elegantie bij jou tussen de oren zit. Jij, van top tot teen zwart.

Een andere dag zie ik je weer. Kort jack, strakke, korte rok en boots tot op de knie. Dat alles in het zwart. Je gebruikt Coco Noir, als sensuele eau de parfum. Ook nu straal je elegantie uit. Jouw schoonheid ligt in de perfectie van de eenvoud. Jij in het bekende en vertrouwde zwart. Ook bij jou is zwart stijlvol en spannend. Zwart nodigt uit tot duisternis. In de donkerte wil ik verder ...

Jan van Wijk, 31 oktober 2012

 

wakker

Lig wakker in bed. Al uren. Het blijft donker. Draai me keer op keer om. De traag tikkende tijd is nu niet mijn vriend. Tel de uren af. Vandaag zie ik jou. Jij, mijn liefst ooit.

Rust op mijn rechterzijde. Wat later is mijn linkerzijde aan de beurt. Lig op mijn rug. Even nadien op mijn buik. Als ik op mijn zijde lig, is het net alsof ik naar je kijk. Zie jouw gezicht. Mijn handen strelen jouw wangen ...

Liggend op mijn rug kijk ik naar boven. Er is niet veel te zien in de donkere kamer. Sluit de ogen. Heb het gevoel dat je bij me bent. Sla de armen om je heen. Voel jouw naakte lichaam. Wat heb je een zachte huid.
Draai me weer om. Kijk in jouw ogen. Wat een glinstering! Raak betoverd! Sluit de ogen om je beter te zien. Met gesloten ogen lukt dat. Je glimlacht. Wenkt me. Ga naar je toe... In gedachten ben je bij me. Vandaag zie ik jou. Deze dag ben ik klaar wakker. Nu al.

Jan van Wijk, 22 oktober 2012

 

Brief aan mezelf

Goed gevoel

Beste Jan,

Wat is goed gevoel voor jou?
Laat ik je wat vertellen. Wellicht herken je het.

Goed gevoel is voor mij mezelf kunnen zijn en daarbij een ander niet tot last. Bij het nastreven van een goed gevoel gaat dat bij mij van binnenuit. Bij mij spreekt de buik me toe. Goed gevoel is voor mij veel luisteren, schrijven en denken. Luisteren naar wat anderen zeggen, musiceren of zwijgen. Schrijven over wat me bezighoudt en ik ervaar in het leven. Denken tijdens het luisteren en schrijven. Ook veel denken in de stilte, want dan hoor ik het meest. Een zwijgende stem openbaart veel goed gevoel in en voor mij. Een goed gevoel is voor mij primair een immaterieel leven. Dat ervaar ik nadrukkelijker dan ooit. Daarnaast weet ik uit reacties van anderen, dat mijn schrijven bij menigeen wat goed gevoel teweeg brengt. Ik mag dan wat waarde toevoegen aan het leven van anderen. Ik ben blij en dankbaar dat ik dit kan en mag doen. Zo geniet niet alleen ik van mijn spelen met woorden.

Welnu, Jan, dat is goed gevoel voor mij. Herken je dat? Ben benieuwd naar de reactie van jouw zwijgende stem.

Prettige dag.

Groetjes,
Jan

Jan van Wijk, 16 oktober 2012.

weerzien

Jou weer ontmoeten doet me goed. We zijn al een tijdje uit elkaar. Dat is bewust gegaan ...

Tien jaren samen voelt steeds sterker als genoeg. Zo nog tien jaren verder is noch jouw, noch mijn wens. In de loop van de tijd bekoelt onze liefde meer en meer. Het vurig samenzijn is voorbij. Wij praten erover. Opnieuw en opnieuw.
Ruzie hebben we niet. Woordenwisselingen zijn steeds een zeldzaamheid gebleven. Vrijen lukt niet meer. Seksuele opwinding blijft uit.
Toch geven we om elkaar. Respecteren elkaar. Echter, de grote liefde is verdwenen. Onze relatie lijkt op een broer-zus-verhouding. We besluiten uiteen te gaan. Vervolgens bewandelt ieder een eigen pad en is vrij in doen en laten. Wat we gemeenschappelijk hebben opgebouwd wordt verdeeld. We nemen afscheid van elkaar. Danken voor de tien jaren samen en beleven met z'n tweetjes ons laatste avondmaal.

Nu ontmoet ik je weer. Vier jaren zijn verstreken. We kijken elkaar lang in de ogen. Praten eens goed bij. Tonen wederzijdse belangstelling. Jij hebt een andere relatie. Ik ook. Bij jou en mij is veel veranderd. Ineens kijk je me diep in de ogen. Je zegt, dat je blij bent mij weer eens te zien. Ik deel de blijdschap. Er komen gevoelens van weleer boven ...

Jan van Wijk, 9 oktober 2012

 

Halte

Tien mensen zijn bijeen om te vieren wat hen bindt. Zij hebben een nieuwe halte bereikt. Alle tien hebben zij intenties. Zij spreken deze ook uit. Deze intenties leiden tot acties, anders blijven uitgesproken gedachten in woorden steken. De een spreekt over zo doorgaan, de ander wil iets meer benadrukken en weer een zegt dat veel goed is. Wel vinden de tien personen dat er nog wat is te verbeteren, zonder radicale wijzigingen door te voeren. Er worden vragen gesteld, die tot nadenken uitnodigen. Veel vragen blijven onbeantwoord. Dan heb ik tijd nodig om dieper te graven, word stil en er is drukte in mijn hoofd. Als ik mijn gedachten wat heb gevormd, doe ik verder mee aan het gesprek. Enkele vraagtekens zijn aanleiding tot diepgaander graven om tot een komma, punt of uitroepteken te komen. Het team van tien wisselt gedachten uit, komt nader tot elkaar. Eenduidige, weloverwogen meningsvorming krijgt meer gestalte. Niet iedereen zit op dezelfde lijn, maar de lijnen lopen niet uiteen, noch evenwijdig. Het is een kwestie van tijd, want ooit komen de lijnen bijeen, of buigen de lijnen toch wat om ...? Het team van tien vormt een heterogene groep. Ik vraag me af, of één lijn voor mij wel als wenselijk wordt beschouwd. Is groei in verscheidenheid, met daarvoor een zeker draagvlak, niet een betekenisvolle manier om samen verder te komen? Vult dat niet meer de rijkdom aan gedachten? Een volgende stap wordt gezet. De tocht gaat verder. Meer stappen volgen. Gedachten wijzigen in de voortschrijdende tijd. De tien gaan verder. Zij zijn op weg naar de volgende halte, om ook daar een hernieuwde binding te vieren. De tien zijn het over één uitgesproken intentie eens, namelijk verder gaan om in gedachten rijker te worden. Is rijkdom aan gedachten niet het mooiste dat een mens mag verwachten?
 

Jan van Wijk, 2 oktober 2012

 

Marianne Vos is top

Het wereldkampioenschap wielrennen in en rond het Limburgse Valkenburg is een grote belevenis en dit vooral door de winst van Marianne Vos bij de dames voor de wereldtitel in de wegwedstrijd. Marianne Vos schittert in het zuiden van Limburg voor meer dan honderdduizend wielerliefhebbers. Ik zie haar in de finale versnellen op de Cauberg. Marianne trekt heel sterk door en niemand kan haar volgen. Met voorsprong komt zij, met de Nederlandse vlag boven zich houdend, over de eindstreep. Wat een ontlading voor haar en de vele toeschouwers langs het parkoers en de miljoenen voor de buis. Wat zorgt Marianne Vos voor beleving. Wat is zij top!

Winnen in Valkenburg is heel speciaal. De plaats staat namelijk bekend als de Wereldwielerstad. Geen enkele wielerkoers van enige betekenis komt om de Cauberg heen. In Valkenburg zijn verscheidene wereldkampioenschappen verreden, de Tour de France is er meermaals op bezoek geweest, de wielerklassieker de Amstel Gold Race komt er en in en rond het stadje zijn ook nationale wielerkampioenschappen betwist. Door de vele bezienswaardigheden, als grotten en kasteelruïne, en wielerwedstrijden ben ik al vaker in Valkenburg op bezoek geweest.

Voor de wielerwedstrijd voor de wereldtitel op de weg voor dames begint, ga ik naar de Lourdesgrot, die zich op de Cauberg bevindt. Steek er enkele kaarsjes aan en heb er intenties bij. Als ik Marianne Vos winnend over de aankomst zie gaan, kijk ik omhoog ...

Jan van Wijk, 24 september 2012

 

Gedachten over ondernemen

dankbaar

Heb al ruim veertig jaren mijn onderneming. Het is een handel in de meubelbranche.
Vooral de afgelopen tien jaren is de zaak flink uitgebreid. Een commercieel econome heeft een hedendaags concept toegepast, waardoor het in de zaak een wereld van beleven is geworden. Bezoekers doen een betekenisvolle ervaring op, die als een belevenis in hun gedachten voortleeft. Niet alleen is de omzet flink toegenomen, maar ook het positieve bedrijfsresultaat. De klanten zijn tevreden en vertellen hun belevenis aan velen door. Sociale media zijn hier echt een uitkomst. De beleving voor de bezoekers betekent veel meer dan naar kasten, tafels en stoelen kijken. De verkopers vertellen over de oorsprong van de materialen. Zij laten de bezoekers kennis maken met de geur en kleur van de verschillende soorten hout. Bezoekers kunnen in menig grote kast kruipen, op een bank liggen en een stoel omarmen. Een enkeling wil ook op de kast zitten. Sommigen zie ik als het ware verliefd worden op een meubelstuk.

Zo’n vier jaren geleden ben ik als bestuurder in het voetbal gestapt. Niet om zelf te sporten, maar om invloed in de club uit te oefenen. Bestuurlijk ben ik al langer actief bij enkele verenigingen in de stad. Breng mijn ervaring en geld in en stuur als voorzitter de plaatselijke voetbalclub. Het eerste elftal van de club speelt in de eerste klasse van het zondagamateurvoetbal. Ik investeer in mijn club, waar ik al vele jaren lid van ben.
Onlangs zijn twee spelers gekomen uit de Eerste Divisie van het betaalde voetbal. Door hun komst gaan we zeker voor de titel. Mijn club is wel een amateurclub en daar horen officieel geen bijzondere salarissen bij. Ik pak het zo aan, dat de nieuwe spelers eenmalig voor tienduizend euro in mijn zaak mogen besteden. Verder geef ik hen geld per gewonnen wedstrijd. Zie dit als een extra premie. Dit gebeurt wel buiten de kas van de club om. Kijk, ik leef wat royaler op papier en zo sluis ik wat geld door naar de betere spelers. Er staat hiervan niets op papier en dat moet dan ook maar zo blijven.
Zo geniet ik meer dan ooit van de zaak en de club. Ik houd van kampioenen maken en droom daarover. Zo beleef ik op twee fronten sport op hoog niveau. Met het klimmen van de jaren geniet ik meer van het mooie in het leven. Wat ben ik dankbaar voor dit leven.

http://www.fotovoordelig.nl/fotoalbum/businessclass/brandactivation/voczaken&lifestylemagazine-5/index.html

Jan van Wijk, 22 september 2012

 

Troonrede

Koningin Beatrix gaat weer naar het Binnenhof. Gezeten in de Gouden Koets, legt de koningin de afstand af van haar paleis Noordeinde naar het politieke centrum in Den Haag. De koningin wuift naar de vele mensen die rijen dik langs het parkoers staan, dat de majesteit jaarlijks aflegt. Ze glimlacht naar de talrijke toeschouwers en knikt menigeen toe.
Aangekomen in het Binnenhof schrijdt koningin Beatrix als een volleerde majesteit naar de klaarstaande troon. De vorstin neemt op statige wijze plaats en begint met het uitspreken van de Troonrede. Koningin Beatrix hanteert uitermate zorgvuldig de Nederlandse taal. Wat is zij een voorbeeldige spreekster.

Een van de onderwerpen uit de Troonrede is het vrijwillig langer doorwerken door ouderen. Velen hebben daar nog geen ervaring mee, maar de vorstin past dit al vele jaren toe. Ongetwijfeld houdt zij veel van haar werk. Ook hierin is zij een voorbeeld.

Elk jaar merk ik dat koningin Beatrix de mode een warm hart toedraagt. Zo valt mij iedere keer haar nieuwe hoed op. Zij heeft wellicht inmiddels een hoedencollectie die wel een museum kan vullen. Ook valt me steeds haar zeer verzorgde uiterlijk op. Verder komt zij bij me over als een wijze vrouw. De vorstin slaagt erin op velerlei wijzen de aandacht te trekken. Wat is zij een innemende dame.

Als ik koningin Beatrix zie en naar haar luister dan besef ik keer op keer dat zij een bijzonder krachtige vrouw is. Zij komt tegenslagen te boven, blijft in moeilijke tijden resoluut overeind, staat sterk boven de politiek, toont zich in gesprekken een wijze vrouw, uit zich in de kunst op creatieve manieren en mengt zich vaak tussen haar landgenoten. Wat is koningin Beatrix een voorbeeld voor haar volk met haar duurzame inzet.

Jan van Wijk, 19 september 2012

 

Brief aan mezelf ... zelfvertrouwen

Beste Jan,

Heb jij voldoende zelfvertrouwen?
Weet je dat zelfvertrouwen het leven makkelijker maakt?
Hou jij wel van jezelf?

Zelfvertrouwen ... Voor mij is dat eigenwaarde met geloof in mezelf. Ik hoor menig keer, dat iemand heel perfectionistisch is, faalangst kent en arm is aan zelfvertrouwen. De gevolg zijn ongewilde spanning en negatieve stress. Zelfvertrouwen maakt mij gelukkig. Dat merk ik bijvoorbeeld als ik initiatief toon voor mezelf en als ik in gezelschap ben. Zelfvertrouwen blijkt ook, als ik me op mijn gemak voel tijdens sociale contacten.
Voor mij is zelfvertrouwen gebaseerd op meer dan prestaties leveren en vaardigheden laten blijken. De eigenwaarde hoort hier ook bij. Ik heb ervaren dat zelfvertrouwen niet alleen toeneemt door ergens goed in te worden, maar ook door eigenwaarde te ontwikkelen. Ik voel me dan van waarde als mens. Daarbij merk ik, dat ik van mezelf hou. Ik besef me terdege, wat echt voor me telt, waar ik tijd aan wil besteden. Zo bewandel ik mijn eigen pad met aandacht voor goede vrienden, contacten met vele kennissen, uitdagend werk en liefdevol schrijven. Ik ontwikkel me en maak mijn positieve eigenschappen sterker. Dat voelt als heel rijk. Welk pad bewandel jij vandaag?

Wens je veel succes met het ontwikkelen van zelfvertrouwen.

Groetjes,
Jan

Jan van Wijk, 15 september 2012.

 

Paardensport

In het Brabantse Deurne woon ik het "Horse Event" bij. Tijdens het grote paardenevenement kom ik in gesprek met enkele liefhebbers, die zeer begaan zijn met de hippische sport. Met een van hen, Miranda, ben ik lang in gesprek. Miranda is actief met springpaarden en heeft een uitgebreid netwerk opgebouwd van met name topruiters. Zij vertelt me, dat veel topruiters niet steeds naar wedstrijden komen waar veel te verdienen valt. Zij komen ook naar evenementen waar veel eer is te behalen. Een goed plaatsing op een toernooi betekent voor topruiters eer en voldoening behalen. Wedstrijden als de Hamburger Derby, Aken, Hickstead Derby, Indoor Brabant en de Olympische Spelen hebben heel wat traditie. Het is juist de traditie die voor de grote eer zorgt, als er heel goed wordt gepresteerd. In de springsport gaat het niet alleen om het geld, maar geldt zeker ook de eer. De springsport is in beweging, zegt Miranda vol enthousiasme. Deze ontwikkeling is goed om de zeer traditierijke sport hoog te houden. De belangrijkste verandering in de springsport is volgens haar, dat er steeds betere springpaarden worden gefokt. De springpaarden zijn de afgelopen jaren handiger en sneller geworden. Dit stelt parkoersbouwers in staat meer technische parkoersen te bouwen, die ook voor het publiek meer beleving brengen. Een paard met heel veel vermogen haalt niet meer de absolute top. Die tijd is voorbij. Paarden moeten efficiënt springen, in galop snel veel meters afleggen en tegelijkertijd op een kleine ruimte kunnen draaien. Ik hoor Miranda heel enthousiast over haar sport vertellen. Zij benadrukt ook de liefde voor het paard. Elke dag uren in vriendschap samenwerken is essentieel om vooruitgang te boeken. Het werken aan wederzijds vertrouwen is de basis. De relatie mens en paard ontaardt dan in grote liefde voor elkaar. Dan merk ik dat Miranda emotioneel wordt. Ze zegt, dat ze aan een van haar paarden denkt. Vorige maand is haar meest trouwe viervoeter overleden. Het doet haar zo'n pijn te weten niet meer bijeen te zijn.

Jan van Wijk, 12 september 2012

 

Andere generatie

Je praat met me over jouw twee dochters. De oudste is net 25 jaar en de tweede telt 22 lentes. De twee jonge vrouwen zijn met weinig tegenslagen opgegroeid. De dochters zijn ook wel gepamperd. Voor een deel komt dat door de mama, zeg je me. Ik kan dat niet ontkennen, omdat ik je al heel wat jaartjes ken.

Je zegt, dat de twee geen doorzetters zijn. Zij zijn niet zo als hun mama. Je hebt het over knokken om wat voor elkaar te krijgen. Jij en ik hebben dat moeten leren. Je hebt het over een andere generatie, die in weelde is opgegroeid. Lukt het niet, dan maar wat anders. Dat heb je menig keer gehoord. De opvoeding speelt hen parten. Echter, in de omgeving van de twee jonge vrouwen zijn zoveel mensen aanwezig. Ik meen wel dat de stem van de mama wordt gehoord, maar luisteren doen zij wellicht naar velen. Je zegt, dat je het daar moeilijk mee hebt.

Je zegt ook, dat de jonge generatie het makkelijk heeft, zoals studies volgen, baan vinden, nieuwe liefdes ontdekken en vooral meer willen. Het is vooral dit laatste wat zwaar kan gaan wegen. Je vraagt me, of de verwende generatie weet wat met doorzetten wordt bedoeld. Beschikken jongeren over wilskracht?
Mijn antwoord is bevestigend. De jongeren kiezen wat zij echt leuk vinden, wat hen opwindt of wat zij noodzakelijk achten. Zij kiezen datgene, waar hun hart sneller van gaat kloppen. Dan is het kiezen voor passie. Een mens kan ook niet alles. Alles? Dat hoeft helemaal niet.

Ik zeg je, dat ik hoop dat de twee jonge vrouwen eerder iets goed doen, dan veel onafgemaakt laten of half doen. Verder hoop ik dat de passie blijft, ook al is de nieuwigheid verdwenen. Verder is er keus genoeg. Dat is de grote rijkdom voor jongeren. Rijkdom moet je koesteren, merk jij op. Klopt, is mijn reactie en je mag er spaarzaam mee omgaan om er lang van te kunnen genieten. Genieten ..., dat kan ook de nieuwe generatie, die anders het leven beleeft.

Jan van Wijk, 7 september 2012.

 

Brief aan mezelf ...

authentiek

Beste Jan,

Ik ervaar bij mezelf een diepgaande verandering, een vernieuwing. Belemmeringen heb ik overwonnen. Zo voelt het in elk geval. Benoem mijn sterkten en erken deze ook. Nu realiseer ik mij, wat ik nog meer kan. Uitdagingen aangaan, die te behappen zijn. Kansen zien en benutten als ze mij echt wat lijken.

Ik heb een sterk beroep gedaan op mijn denken, intuïtie en reflexen. Ben ervan overtuigd, dat ervaringsleren snel leidt tot gedragsverandering. Dat is voor mij groeien als mens. Ook empathie groeit in de loop van de tijd. Kan dan ook beter begrijpen, als iemand iets doet of zo is. Accepteer dat ook. Ben absoluut geen veranderaar van de ander, wel van mezelf. Nodig is daarbij, dat ik goed luister en dit allereerst naar mijzelf.

Ik realiseer me duidelijker dan ooit wie ik ben, wat ik voor mezelf beteken, wat ik kan en wat ik wil. Daarbij combineer ik hoofd, hart en handen. Kijk daarbij naar mijzelf. Luister opnieuw naar mijzelf. Wat voel ik echt? Wat raakt mij? Waar krijg ik energie van? Waardoor voel ik mij waardevol? Ik voel aan, dat ik er sta. Er ben voor nu en morgen. Het ervaren van vandaag en het klaarstaan voor morgen is mijn bereidheid om er te zijn. Gevestigde praktijken, meningen, ideeën en identiteiten liggen achter mij. Ik kijk weer naar mezelf, ook om me heen en besef dat ik waardevol ben om verder te gaan.

Ik zet een stap. Dan volgen er nog meer. Deze stappen voelen goed. Ik ga door op mijn manier, die goed aanvoelt. Zo hecht ik aan mijn authenticiteit. Wat is het mooi dit te mogen beleven. Daarvoor ben ik dankbaar.

Zo Jan, zet jij nog verdere stappen?
Succes en groetjes,

Jan, 5 september 2012.

 

nieuwe baan

Een goede kennis van me is onlangs gestart met een nieuwe baan. Zij vertelt heel enthousiast wat zij in een maand al heeft ervaren ...

"Ik heb het reuze naar mijn zin. Ik krijg de ruimte zelf veel te ontdekken. Dat past bij mij, want ik vind leren leuk. Het exploratieve in mij krijgt dan stimulansen. Ook heb ik in de gaten, dat ik word uitgedaagd de grenzen van mijn vermogens op te zoeken. Het ondernemende in mij wordt hierdoor gestimuleerd. De collega's hebben er veel baat bij, dat ik het hoogste bereik en deze competitieve sfeer bevalt mij. Mijn collega's zijn scherp en gaan een inhoudelijk debat niet uit de weg. Ik voel dat ik hier niet in het diepe wordt gegooid. De medewerkers zijn begaan met mij. Het bedrijf geeft de sfeer van een veilige omgeving. Dat voelt oké. De organisatie is ook in orde. Het lijkt wel, dat alles keurig tot in de puntjes is verzorgd en geregeld.

De leiding van het bedrijf is in handen van een vrouw. Dat vind ik prima! Vrouwen hebben in zich de competenties om nieuwe leiders te zijn. Veelal hebben zij een opvallende open houding, willen door samenwerking resultaten boeken. Zij tonen opvallend veel begrip voor de omgeving waarin zij actief zijn. Zij zijn zeer loyaal en gedisciplineerd. Vrouwen gaan meestal eerder voor zingeving dan voor status. Zij voelen zich verbonden met hun organisatie in zaken en met de politiek of overheid. Veelal spreken zij zich op transparante wijze uit en tonen daarbij lef. Vrouwen komen ook meer voor op invloedrijke posities. Hun aantal neemt eindelijk wat meer toe. Vrouwen blijven werken ook al zijn er kinderen. Zij realiseren zich, dat er meer rechten zijn dan die van het aanrecht. Het empathisch vermogen van vrouwen is in het algemeen sterker dan dat van mannen. Vrouwelijke vaardigheden doen zeker niet onder voor leiderschap als de vaardigheden van mannen. Wat vrouwen blijven doen ...? Authentiek zijn en mannengedrag mijden.
Wat mannen gaan doen ...? Inzien dat diversiteit in leiders de leidinggevenden rijker maakt. Zo zie ik het, Jan."

Ik merk op, dat zij goed op haar plaats zit. Haar uiting is vol liefde over haar baan en bedrijf. Eindelijk en dit na een reorganisatie waarbij zij haar vorige baan is kwijtgeraakt en het bedrijf voor haar geen alternatief heeft aangeboden. De nieuwe leider van morgen is vandaag al nodig. En ... het mag toch best een vrouw zijn ...?

Jan van Wijk, 1 september 2012

 

Brabant Open Air met Rowwen Hèze en Guus Meeuwis

Tijdens de Eindhovense "Brabant Open Air" woon ik de concerten bij van Rowwen Hèze en Guus Meeuwis. Zij tonen wel de smaakmakers te zijn van de licht muze uit het zuiden van Nederland. Terwijl de regen de duizenden bezoekers rijkelijk zegent, verzorgt Rowwen Hèze een prima optreden. De band speelt heel wat van hun bekende nummers. Bijzonder is dat zij voor het eerst tijdens een concert liedjes brengen van hun nieuwe cd "Geal", die sinds half augustus verkrijgbaar is. Rowwen Hèze speelt drie nummers van hun nieuwe cd. Het talrijke publiek wordt hierdoor op aangename wijze verrast. Binnen één week is de cd "Geal"al een commercieel succes en komt op nummer twee in de Album Top 100.
Rowwen Hèze geeft een prima en zeer verzorgd optreden. Zichtbaar genieten ook de bandleden van het optreden. Wat hebben zij plezier en liefde voor hun muziek en wat is zanger en componist Jack Poels een creatief mens!

Wat later op de avond betreedt Guus Meeuwis met zijn band het grote podium. Het publiek is zeer uitgelaten. Er hangt een vrolijke sfeer in het Eindhovense Strijp S. Uit volle borst worden de vele grote hits van Guus Meeuwis meegezongen. Ruim anderhalf uur zingt Guus Meeuwis de ene hit na de andere en dit tot groot genoegen van het overwegend Brabantse publiek. Als afsluiting van de avond brengt Guus Meeuwis zijn bekende nummer "Brabant". Het is een passend lied van een bijzonder geslaagde avond. Wat tonen velen een goed gevoel bij het nummer "Brabant", waaronder ik zeer zeker. De "Brabant Open Air" is een voltreffer met een avond vol aangename ambiance.

Jan van Wijk, 26 augustus 2012

 

Liefde tussen paard en ruiter

Het afgelopen halfjaar maak ik kennis met enkele sporters die op hoog niveau de paardensport beoefenen. Kom onder andere in gesprek met Hans, die een gedreven ruiter is. Hij is zich ervan bewust, dat hij zijn sterke kanten verder moet blijven ontwikkelen. Wat goed is beter maken en daardoor uiteindelijk uitmuntend worden, is de strategie van Hans. Ook wil hij de eigen manier van rijden vasthouden.

Hans beoefent op zeer gedreven wijze de sport en vindt dat de eerste plek de enige is die telt. Hij zegt me verder, dat hij wars is van platgetreden paden. Bijgevolg mijdt Hans de gebaande wegen. De ruiter zegt innovatief te zijn en dat past prima in de hippische sport. Ik wil weten wat de oefeningen voor impact hebben op paard en ruiter. Volgens Hans kent de training extremen. Hij is ervan overtuigd, dat hoe meer variaties er op training worden geoefend, des te minder er verrassingen op wedstrijden voorkomen. Belangrijk volgens Hans is het afstemmen van goed gevoel tussen paard en ruiter. Dat is volgens hem allereerst liefde en vervolgens sportpsychologie.

De hippische sport is een vrij dure sport om die op hoog niveau te beoefenen. Er moet dus nogal wat geld beschikbaar zijn. Enkele toppers kunnen zich veelal wel bedruipen wegens hun bekendheid, ervaring, netwerk en bedrijfsvoering in de paardensport. Echter, voor de overige beoefenaren van de hippische sport is het niet zo rooskleurig. Een topcombinatie is prijzig. Meestal zijn er dan ook sponsors nodig, evenals medewerking van de eigenaren van de paarden, grooms die de paarden verzorgen, een dierenarts die kind aan huis is en een sportpsycholoog voor de mentale weerbaarheid. Hans zegt me ook, dat de professionaliteit van de juryleden een punt van zorg is. Een topsporter heeft toch ook het recht om door professionals te worden beoordeeld, stelt hij met klem. Volgens Hans schort het daar wel eens aan. Ook het inschakelen van moderne, digitale communicatiemiddelen is nodig om te beoordelen of een spelsituatie in de wedstrijd klopt.

Tot slot vertrouwt Hans me toe, dat de relatie paard - ruiter heel goed moet zijn. Het wederzijds vertrouwen tussen paard en ruiter moet dus groot zijn om samen te presteren op hoog niveau. Elkaar een veilig gevoel geven en ook veel aandacht aan elkaar schenken, hoort ook bij de relatie paard - ruiter. Het paard kent mij heel goed en ik het paard, zegt Hans terwijl hij het paard liefdevol een klopje geeft en daarna een kusje. Het is net een huwelijk, besluit Hans.

Jan van Wijk, 24 augustus 2012

 

Brief aan mezelf ... "geluk"

Beste Jan,

Wat maakt jou gelukkig?

Dat is een vraag waar ik niet meteen het juiste, volledige antwoord op heb. Kan ik gelukkig zijn leren? Is gelukkig zijn mij met de geboorte meegegeven?

Psychologen hebben al aangetoond, dat carrière, geld en status de algemene stemming van mensen niet wijzigen. Toch geloof ik, dat geld gelukkig maakt, als iemand moet voorzien in de primaire levensbehoeften als voeding, kleding en onderdak. Abraham Maslov heeft hier al zo'n zeventig jaren terug aandacht voor gevraagd. Ook is bekend, dat de genen voor een groot deel het geluk van iemand bepalen. Mooi gedaan van mijn ouders! Ben me er ook van bewust, dat positief denken bedraagt aan geluk. Dit denken is zeker niet alleen het terrein van zwevers en dromers.

Ik realiseer mij, dat er een duidelijk verschil is tussen mij goed en minder goed voelen. Volgens mij gaat het erom, dat ik mij goed voel terwijl ik goed doe. Ik ben voorstander van optimisme en laat dit blijken aan mijzelf en mijn omgeving. Denk maar aan het half gevulde glas, dat voor mij halfvol is.
Ook sta ik open voor positief nieuws. Volgens mij is er veel meer positiefs te melden dan de vele negatieve nieuwtjes die verspreid worden. Helaas handelen de meeste media niet in deze lijn.

Verder ben ik ervan overtuigd, dat mijn omgeving invloed heeft op mij om mij gelukkig te laten voelen. Anderen bepalen dus ook mijn mate van geluk. Geluk komt dus mede door sociale contacten en sociale interacties. Kijk, daar ben ikzelf bij en dan heb ik zelf invloed op mijn geluk. Een gevoel van geluk krijg ik dan door de juiste mensen uit mijn omgeving toe te laten. Gewoontegetrouw stel ik mij naar buiten gericht op. Ben dus ontvankelijk voor anderen, maar niet voor iedereen. Het gevolg van het selecteren van contacten geeft mij uiteindelijk meer geluk. Bijgevolg geloof ik in de maakbaarheid van meer geluk.

Ik realiseer me ook, dat om gelukkig te zijn, ik me niet moet laten meeslepen met dat wat anderen doen. Vergelijken met anderen doe ik dan maar beter niet. Ben mezelf, ken mijn eigen waarden en ben trots op mezelf.

Geluk ... Volgens mij, Jan, gaat het uiteindelijk om tevredenheid en waarderen van wat ik heb. Weet je, hoe ouder ik word, hoe meer tevreden ik ben. Waardeer het enorm dat ik dit leven mag leiden. Daar ben ik dankbaar voor. Dat gevoel is nou geluk voor mij.

Groetjes,
Jan

Jan van Wijk, 22 augustus 2012

 

Maria-Hemelvaart te Marpingen

Het is 15 augustus, Maria-Hemelvaart. Ga vroeg in de ochtend naar het Duitse plaatsje Marpingen, dat ligt tussen de grote steden Trier en Saarbrücken. In Marpingen is Maria meermaals verschenen. Volgens mijn informatie in 1876, 1877, 1983 en 1999. Op 3 juli 1876 is er de eerste Mariaverschijning aan drie achtjarige meisjes in het Härtelwald te Marpingen. Frappant is deze datum wel, want op diezelfde dag wordt in Lourdes het beeld van de Onbevlekte Ontvangenis geconsacreerd in aanwezigheid van zo'n honderdduizend gelovigen. In 1999 vinden er in Marpingen maar liefst 13 verschijningingsdagen plaats. De laatste Mariaverschijningsdag is er op 17 oktober 1999. Ik spreek bewust over verschijningsdagen omdat er op enkele dagen meer dan één verschijning is geweest. Marpingen wordt gezien als het Duitse Lourdes en vlakbij de Genadekapel loopt een Jacobusroute, die naar Santiago de Compostela leidt.

Op Maria-Hemelvaart woon ik in de ochtend de eucharistieviering bij in de parochiekerk Maria Himmelfahrt te Marpingen. Daarna bezoek ik de in de bossen gelegen bron, die een geneeskrachtige werking kent. Vervolgens ga ik naar de Genadekapel. Zie er een groot Mariabeeld en tot mijn groter verrassing zelfs een groot glas-in-lood raam met de afbeelding van Sint Nicolaas. Vervolgens neem ik aan de Kruisweg deel. In de avond wordt een processie gehouden en velen gaan biddend en zingend met een kaars in de hand van de Marktplatz naar het de Genadekapel. Bij de Genadekapel wordt gezongen, gebeden en een overweging gehouden. Wat bijzonder om dit hier in het Duitse Marpingen te mogen meemaken. Met een goed gevoel ga ik huiswaarts. Ben een Maria-ervaring rijker.

Jan van Wijk, 17 augustus 2012

 

Wiener Residenzorchester met een stijlvol gevoel

Woon een concert bij van het Wiener Residenzorchester te Wenen. Het concert vindt plaats in het Paleis van de Weense Beurs. Het is een 19e eeuws, indrukwekkend groot, stijlvol gebouw. Het is druk. Mensen schuifelen naar binnen. Vele dames zijn in het lang gekleed en menige man heeft zich in een zwart kostuum gestoken.
Kom in een grote zaal. Kroonluchters verlichten op sfeervolle wijze de ruimte. Stevige stoelen lijken wel een eeuw oud. Neem plaats op de vijfde rij. Kijk eens rond. Wat een prachtige zaal. De aankleding, met gordijnen, spiegels, beelden en ornamenten, geeft een beeld van een rijk verleden. Hoewel ik mij nu ook heel rijk voel, maar daar zorgt hier de sfeer voor.

Om acht uur begint het concert. De muzikanten komen op in originele Biedermeierkostuums. Nemen plaats en spoedig daarna klinken de eerste klanken. Veel muziek van Wolfgang Amadeus Mozart vult de historische zaal. Twee zangers en enkele dansers komen ook op het podium. De mesosopraan Rita Schneider en de bariton Viktor Schilowsky brengen het concert naar nog grotere hoogte. Bekende liederen worden gespeeld en gezongen, als "eine kleine Nachtmusik" en "Papageno-Papagena" uit de "Zauberflöte".

In de pauze neem ik een drankje en wandel door het statige gebouw. Vraag aan een suppoost naar het verleden van dit paleis. Krijg een snelcursus beursgebouwverleden. Wat is hier veel geschiedenis gemaakt. Als de muren eens konden praten ...

Het tweede deel van het concert bevat werken van Johann Strauss, als "Wiener Blut", "Donauwalzer" en tot besluit de "Radetzkymarsch". Het publiek is enthousiast en beloont de orkestleden op een gul applaus.
Beleef een avond in de magische wereld van het historische Wenen. Voel me midden in de romantische wereld met wonderbaarlijke muziek. De gedreven, professionele muzikanten in heerlijke, kleurrijke kostuums, maken de avond echt stijlvol. Wat is het mooi om hier te mogen zijn.

Jan van Wijk, 14 augustus 2012

 

Anky van Grunsven laat Salinero afscheid nemen

Het optreden van Anky van Grunsven met haar paard Salinero is op de Olympische Spelen te Londen relatief wat minder als tijdens de voorbije Spelen en grote toernooien.
Anky van Grunsven maakt deze Olympische Spelen niet bepaald een ontspannen indruk en uit zich enkele keren zeer emotioneel. Haar paard Salinero is inmiddels 18 jaar en de concurrentie op hoog niveau voelt zij al een tijd zeer nadrukkelijk. Verder laat de gezondheid van haar echtgenoot en tevens coach, Sjef Janssen, wat te wensen over. Anky van Grunsven heeft dan ook niet de rust en kalmte die nodig is om top te zijn. Bij een goede band tussen amazone en dressuurpaard lijdt de combinatie hieronder tijdens de wedstrijden.

Tijdens de Olympische Spelen te Londen lopen Anky van Grunsven en haar trouwe Salinero nog éénmaal hun wereldberoemde kür op muziek. Het gaat zoals in de goede tijd, maar dat is voor het podium in 2012 niet voldoende. Anky van Grunsven behaalt met Salinero een score van 82 procent en dat is te weinig voor erementaal. De combinatie van amazone en dressuurpaard wordt zesde.

Het afscheid van Salinero te Londen komt wel over als nog steeds groots presteren. Anky van Grunsven heeft haar paard Salinero op het allerhoogste niveau een mooi afscheid laten beleven. Ook dit is liefde tussen amazone en dressuurpaard.
Met Salinero heeft Anky van Grunsven heel wat gewonnen, zoals wereldbekerfinales, Europese titels, wereldtitels en twee Olympische titels. Nu is het volgens de amazone tijd dat haar paard Salinero een stapje terug mag doen. De twee sluiten een gouden tijdperk af.
Anky en Salinero, dank voor de grootse belevingen. Miljoenen hebben van jullie genoten.

Jan van Wijk, 11 augustus 2012

The Beach Boys legendarisch en imponerend

Bezoek de jaarlijkse Lokerse Feesten en vanavond treedt de Amerikaanse band The Beach Boys op. De legendarische band bestaat inmiddels vijftig jaar, een nieuwe plaat is onlangs uit, ook een verzamelbox met vele songs is pas uitgebracht en om dat allemaal te vieren houden The Beach Boys een "Celebration-tour". Wat een activiteiten voor een groep die al een halve eeuw bestaat en nog vol leven is. Lokeren is een van de weinige plaatsen die de groep dit jaar op hun wereldtournee aandoet. Het is de enige plaats op het continent waar de groep optreedt.

In het Vlaamse Lokeren is het festivalterrein op 7 augustus volledig gevuld. Een uitverkochte avond met ruim tienduizend muziekliefhebbers op de Grote Kaai te Lokeren. In het voorprogramma staat de Vlaamse band De Mens en deze groep brengt Nederlandstalige nummers met veelal liefdesteksten.

Dan wordt het half tien en de schemering is in volle gang. Onder luidt applaus komen vijf leden van de originele bezetting van The Beach Boys op het immense podium. Bruce Johnston, David Marks, Al Jardine, Mike Love en Brian Wilson nemen vooraan op het podium plaats. Wat een imponerend zicht om zoveel grootheden van de Amerikaanse surfsound bijeen te zien. Door negen muzikanten worden zij ondersteund en wel instrumentaal en vocaal. Het concert begint in een zeer hoog tempo, hetgeen me opvalt voor heren van wel zo'n zeventig jaar. Mike Love zingt de meeste nummers en hij is goed bij stem. Het creatieve brein van de band, Brian Wilson, heeft plaats genomen achter een witte vleugel en is de zanger bij de grootste hits als "God only knows" en "Good vibrations". Hij geniet zichtbaar van het concert. Dit is heel mooi te ervaren, omdat hij tientallen jaren niet heeft opgetreden met The Beach Boys en vooral als componist en producer actief is geweest. Ook de kleine Al Jardine zingt menige keer solo. De veelal opgewekte sound van The Beach Boys doet velen meezingen met de talrijke hits. De groep zingt meer dan vijftig nummers in ruim anderhalf uur, waaronder "Surfin' USA", "Fun, fun, fun", "California Girls", "Barbara Ann", "Help me, Rhonda", "Heroes and villains", "I get around", "Do it again", "Wouldn't it be nice", "Then I kissed her"en "Sloop John B". Ook wordt het nieuwe nummer "That's why God made the radio" uit de gelijknamige, pas uitgebrachte cd gebracht. The Beach Boys bezorgen mij en nog meer dan tienduizend anderen een onvergetelijke avond. Wat bijzonder mooi om dit te mogen meemaken. Voor mij staat in elk geval vast: The Beach Boys zijn en blijven legendarisch.

Jan van Wijk, 8 augustus 2012

 

Krijtrotsen van de Engelse kust

Ga voor vier dagen naar Londen. Woon er de wielerwedstrijden op de weg bij, die op het programma staan van de Olympische Spelen. De heenreis is op vrijdag en op maandag ligt Londen weer achter mij. Op zaterdag wil ik de wedstrijd van de renners volgen en een dag later die van de rensters. Ben benieuwd naar de sfeer op de Olympische Spelen. Ik weet niet wat me daar gaat overkomen. Heb er veel over gelezen, al jaren, in kranten, tijdschriften en boeken.

Met een bus vol wielerliefhebbers kom ik eerst in Calais. Ga met de boot naar Engeland om daar in Dover aan te komen. De overzetboot deint nauwelijks. De zee is kalm. De golven kennen haast geen schuimkoppen. De nauwe doorgang van het Kanaal kent ook hier meer dan eens heel andere weersomstandigheden, waar golven meteen op reageren.
Het is helder weer en de zon schijnt. In de verte zie ik al de Engelse kust. Naarmate er meer water achter me ligt, zie ik de overkant duidelijker. De krijtrotsen, die de Engelse kust typeren, worden zichtbaar. Wat is dit een opvallend mooi beeld. Nagenoeg geheel witte rotsen schitteren, als witte edelstenen, in de zon. Dit is een onbetaalbaar, waardevol zicht. Als de bus een uur later langs de rotsen rijdt, lijken de edelstenen voor het oprapen.

Op maandag ben ik terug in Dover. Kom weer langs de krijtrotsen. De zon houdt zich schuil achter een somber wolkendek. Het voelt koud aan. De rotsen schitteren niet. Zij liggen er wat ongepoetst bij. De bus rijdt de boot op. Neem plaats aan een van de vele ramen. Zo heb ik uitzicht op de krijtrotsen. De boot zet zich in beweging. Tergend langzaam verkleinen de krijtrotsen tot ze helemaal onzichtbaar zijn. Met mooie gedachten ga ik naar huis. De wielerwedstrijden op de weg van de Olympische Spelen, met een Nederlandse gouden medaille voor Marianne Vos, en de krijtrotsen te Dover verrijken mijn schat aan herinneringen.

Jan van Wijk, 3 augustus 2012.

 

Marianne Vos wint Olympisch Goud

Op zondag 29 juli 2012 sta ik op The Mall te Londen. Juist achter mij ligt Buckingham Palace, het koninklijk paleis. Ben zo'n driehonderd meter verwijderd van de startlijn van de Olympische wegwedstrijd voor vrouwen. Dichterbij de startlijn kan ik niet komen. Britse soldaten beletten mij de smalle doorgang, die enkel voor genodigden en sponsors is gemaakt.

Om half twaalf, Britse tijd, zie ik vier Nederlandse wielrensters voorbijkomen. Het Oranjeteam bestaat uit Ellen van Dijk, Loes Gunnewijk, Annemiek van Vleuten en Marianne Vos. Zij rijden hun spieren soepel, want hun Olympische wegrit gaat om twaalf uur van start. Onder luid applaus van heel wat Oranjefans rijden zij de eerste kilometers van het parkoers en komen tien minuten later weer terug. De rensters gaan naar het vertrekpunt en krijgen daar hun startplaats aangewezen.

Het weer is verre van zonnig. Juist voor het vertrek overstemt een fikse donderklap het hele tumult op The Mall. Onder luid applaus gaan, om stipt twaalf uur, de zesenzestig wielrensters van start voor hun Olympische wegrit. Bijna de gehele wedstrijd  rijden de rensters in de regen. Valpartijen blijven niet uit door het gladde wegdek, waarop smalle banden minder grip hebben. Het regent niet alleen uit de wolken, maar ook ontsnappingen. De Nederlandse rensters zijn opvallend actief.

Als er nog zo'n dertig kilometer af te leggen zijn, ontsnappen vier wielrensters uit de greep van het peloton. De vier stevig doortrappende vrouwen zijn de Amerikaanse Shelley Olds, de Britse Lizzy Armitstead, de Russische Olga Zabelinskaya en de Nederlandse troef en hoop Marianne Vos. De vijfentwintig jarige Marianne Vos is zeer bedrijvig om met haar metgezellen voorop te blijven. De snelle Amerikaanse valt door pech uit de kopgroep weg. Haar droom spat uiteen. Voor Marianne Vos is er een gevaarlijke concurrente minder.

Bij de aankomst staat een groot scherm en zo volg ik het koersgebeuren. Zie de rensters steeds dichterbij de eindstreep komen. Ze naderen snel. Drie topsporters gaan voor de medailles. Passeren een massa toeschouwers. Een oorverdovend gejuich steekt op. Zie dat Marianne Vos demarreert vlakbij mij. Perst alles uit haar ranke lichaam en ... zegeviert! Zij schreeuwt het uit van vreugde. Wat een ontlading!

Na vele, grote overwinningen, is de beste wielrenster aller tijden, nu ook Olympisch kampioene op de weg. Ben heel dankbaar hier getuige van te zijn. Wat een onvergetelijke gebeurtenis. Wat een kampioene, die zo verliefd is op haar sport. Voor Marianne Vos is een grote Olympische droom uitgekomen.

Jan van Wijk, 31 juli 2012

 

Brief aan mezelf - Lourdes

Beste Jan,

Weet je nog de tijd, dat jij je noch wenden, noch keren kon? Je het gevoel had van een lange gijzeling. Die tijd ligt nu al wat jaartjes achter je. Blik eens terug ... Wat zie je, nu je hier, in Lourdes, bent?

Ik ben hier uit vrije wil, omdat ik mij vrij voel en vrij kan gedragen. Vrijheid is voor mij een heel groot goed. Het geeft ruimte aan mezelf en aan andere mensen voor eigen doen en laten, maar ook voor de omgang met anderen.
Kom naar het Heiligdom in Lourdes, omdat het me goed doet. Geniet intens van de sfeer bij de grot, de kruisweg, in de basiliek, op het grote plein, in de kapel en tijdens de processie. De sfeer is hier vol devotie en de spiritualiteit krijgt ruim baan. Ervaar in deze plaats een totaalbeleving. De vrouw, die liefde geeft, ontvangt en deelt met miljoenen, is voor mij van wezenlijk belang. Voel dat ik daar ook energie van krijg. Het geeft mij de drijfveer om hier jaarlijks op bezoek te blijven komen. Heb er inmiddels een traditie van enkele jaren mee opgebouwd. Wat me opvalt is, dat ik barmhartigheid niet alleen ervaar, maar ook toon. Verder doet het me enorm veel deugd om hier te zijn en ben ook meer tot de deugd bereid. Denk veel aan vandaag en aan de toekomst van nu. Heb een positieve kijk op de huidige maatschappij. Heb daarbij wel een taak en dit schrijven is er een van. Goed, oprecht gevoel delen is niet alleen mezelf rijker maken.

Wens je een prettige dag.

Groetjes,
Jan, 26 juli 2012

 

Bij de Mariagrot te Lourdes

Miljoenen bezoekers trekt Maria elk jaar naar het Zuidfranse Lourdes. De pelgrims en nieuwsgierigen komen bij Maria in de grot om een belevenis te ondergaan van spiritualiteit tot pure vakantie-ontspanning.

Zit op een bank bij de grot. Zie een lang lint van mensen. De bezoekers schuiven traag naar de grot. Menigeen betast de rotsen. Op veel plekken voelen die glad aan door de vele contacten gedurende tientallen jaren. Sta op en sluit me in de lange rij aan. Langzaam wordt de afstand tot de grot kleiner. Kom na heel wat devoot geschuif bij de bron. Hoor en zie het water stromen. Hier is veel gebeurd halverwege de 19-de eeuw. Geraak onder het verlichte Mariabeeld. Kom stapje voor stapje in de open lucht. Draai me om. Zie het Mariabeeld van heel dichtbij. Maak een kruisteken. Ga verder.

Wil kaarsen aansteken. Er branden er duizenden naast de grot. Heb een kaars voor een ernstig zieke, een andere kaars voor een vriend die al lang tobt met fysiek ongemak en ook een kaars voor een goede vriendin waar een steuntje welkom is. Een vierde kaars is voor mijn mama en papa, die het hierboven ongetwijfeld goed stellen. De vijfde kaars is voor Maria, als dank voor de voorspoedige autorit van bijna 1300 kilometer in zo'n 13 uur. Neem weer plaats op een bank met uitzicht op de grot. Bernadette, ooit ben jij hier vaak geweest en wel in 1858. Nu is hier veel veranderd. Echter ..., het water stroomt nog steeds. Dan raak ik in gesprek met de vrouw die hier altijd is.

Jan van Wijk, 24 juli 2012

 

mezelf blijven

Zit met Karen op een terras. Karen is een ondernemende vrouw en wil vooruit met haar bedrijf. Zij wil het bedrijf meer zichtbaar maken. De zaak heeft een web aan leveranciers en een zee aan verspreid wonende klanten. Karen gelooft in nieuwe ambachtelijkheid, innovatieve technologie en marketing. Ze wil dat haar bedrijf marktgedreven excelleert. Daarbij hoort vertrouwen uitstralen en waarmaken. Ze vraagt, of ik met haar de ambities wil realiseren. Ik kan van je leren, voegt ze eraan toe. Samen verder gaan in mijn bedrijf, is haar wens. Samen de strategie vormen. Samen de culturele verbeeldingskracht scheppen, omdat ze zeker geen museum heeft. Ondernemen heeft de maatschappij rijk gemaakt met behoorlijk veel welvaart. Iedereen mag dit wel goed beseffen, want je hoeft aan een vis toch ook niet uit te leggen waarom er water nodig is.
Karen is ervan overtuigd dat we samen slagen en zeker geen museum worden. We zorgen ervoor dat er blijvende, innovatieve slagkracht komt. Lijkt je dat wat?, vraagt ze. Op die vraag verwacht zij een bevestigend antwoord. Echter, dat geef ik haar niet. Ik wil mezelf blijven. Samenwerken met Karen staat dat in de weg. Karen heeft een ander nodig. Samen is niet met mij.

Jan van Wijk, 21 juli 2012

 

Luisteren

Twee oren om te horen,
een hart om te verstaan,
twee ogen die bekoren,
een blik om in op te gaan.

Ik adoreer je al jaren, heb heel wat kostbare herinneringen aan jou. De tijd dat wij samen zijn, intiem en dat elke dag. Wij de liefde passioneel bezingen en intens genieten van de dag. Echter, de dag is nu veranderd, zie de leegte alom. Voel me niet meer verankerd en verdwenen is het welkom. Jij gaat een andere weg, ik ook, zij het noodgedwongen. Is dit nu in de liefde pech en ben ik voorgoed uitgezongen? Mijn identiteit is ongrijpbaar als een vlinder in de nacht. Wil na de nacht veranderen en me vernieuwen voor de zon opkomt. Nu ben ik blij dat jij wil luisteren, want jij snapt wat mij heeft bezield en wat ik kan.

Ik luister intens naar jou, jij mijn goede vriend. Jouw leegte heb ik gevoeld nu jij zo tegen me spreekt. Wat nu gedaan? Kom, we gaan eens een wandelingetje maken. Frisse lucht doet je wellicht goed. De frisheid kan ook wonderen doen, als je in wonderen blijft geloven.

Jan van Wijk, 14 juli 2012

 

reis verder

Iedereen is rijk aan gedachten, herinneringen en belevingen. Dat is wel wat anders dan vermogend. Rijk voelen aan dromen, ambities en bereik, dat doet me meer dan goed.
Het lijkt, dat ik in een boek voor jongeren zit. Denk en werk aan oplossingen, want problemen maken mensen ziek. Kies voor eenvoudige en verstaanbare uitwegen. Wil de beklemmende wereld van het beperkende denken snel vergeten. Ik kies voor buiten de paden treden, ook al begrijpt mijn omgeving het niet steeds. Slechts een enkeling voelt zich snel meegenomen om samen verder te gaan. Het lijkt meer dan eens op het vruchtbaar maken van een woestijn om zelfredzaamheid te creëren. Ik gebruik de slogan "graaf me los". Graaf met mijn schep door en kom een schat aan nieuwe liefde tegen. Dan blijf ik niet dromen, maar maak dromen waar.
Ik geloof in het realiseren van dromen en mijn intuïtie zegt doorgaan. Inspireer niet alleen mezelf, maar ook jou. Breng beleving en beweging in denken en doen en dat op zeven dagen per week. Pak nog een koffer vol ambitie en reis verder. Ga je mee?

Jan van Wijk, 7 juli 2012.

 

mezelf ontmoeten

Mezelf consequent afvragen of ik de goede dingen doe. Doe ik datgene wat goed voor me is? Doe ik dat waar ik van waarde ben? Voor mezelf? Voor anderen? Of is het goed om enkel te doen wat ik leuk vind?

Herken jij dat?, vraag ik je. Durf jij dat ook aan jezelf te vragen? Gaat het ook over wie je bent? Wat je wil betekenen, voor jezelf en voor anderen?
Jij zegt, dat je ook wel eens dergelijke vragen aan jezelf stelt. Daarop deel ik mijn ervaring met je.

Door het adresseren van vragen aan mezelf, komen er antwoorden. Ik ruim mijn gedachten op. Lever ze in voor andere spinsels. Zo onderga ik een transitie. Het lijkt dan, alsof ik herboren ben. Het is niet nodig voor mij perfect te zijn voor ik het daglicht zie. Hoef mijn gedachten niet te beschermen, want ik wil ze delen met jou. Ook leer ik van gebeurtenissen, die al dan niet geslaagd zijn. Hoef teleurstellingen niet te camoufleren, want mijn nieuwsgierigheid naar ontwikkeling wordt gewekt. Mezelf verrijken door wat beter had gekund, heeft een groot leereffect. Zo ontmoet ik mezelf opnieuw. Ben me ervan bewust dat ik dan ruimte nodig heb om betekenis vol verder te gaan.

Jan van Wijk, 30 juni 2012.

 

uit het dal

Je straalt weer. Vertelt me hoe dat komt. Je zegt, dat jouw grondeloze gedachten weg zijn. Je maakt in jouw grijsheid nog toekomst. Je voelt je van binnen groen en fris, vertrouw je me toe. Je lijkt op een groene twijg in de winter, merk ik op. Dat is ook mijn gevoel, zeg je met blijdschap.

Het is anders geweest. Enkele jaren terug kom je, na vijfentwintig jaar samen te wonen, ineens alleen te staan. Nu zijn de kinderen zelfstandig hun koers aan het varen. Voor mij een zorg minder, ofschoon ik me afvraag hoe het verder met hen gaat, vertel je me openhartig. Maar dan je vroegere maatje, dat vertrekt. Niet volslagen onverwacht, maar het moment verrast je. Zij gaat volledig op in een steeds snellere wereld. Haar levenstempo ligt hoog. De snelheid zorgt voor onrust in de relatie. De onderlinge verhouding komt onder grote spanning te staan. De verbinding smelt. Jij en zij leven onder één dak in twee gescheiden werelden. Wat later is het uiteen gaan. Dat proces is nu voorbij, zeg je opgelucht. Echter, ik bespeur een gelaten houding. Je zegt dat je voelt in een ander hoofdstuk van het leven te zijn. Het voelt, alsof ik weer veel aankan, uit je optimistisch. Heb mezelf weer op de rit. Ik voel me beter dan een tijd terug. Eindelijk. Na een diep dal, zie ik weer een top naderen. Je klinkt positief en dat geeft kracht, is mijn reactie. Mooi voor jou, goede vriend. Wie weet wat de top voor bijzonders voor je in petto heeft...

Jan van Wijk, 23 juni 2012

 

Praagse gids

Breng een bezoek aan de Tsjechische hoofdstad Praag. Aan de vele gevels in het oude centrum van Praag zie ik vele beelden, schilderingen en wapenschilden. Ook staan heel wat beelden op oude gevels en daken. Ik bewonder het vele moois dat aan de ontelbare voorbijgangers wordt getoond. Het historische Praag is voor mij een museum, waar het wandelend genieten is. Praag heeft zo'n prachtig, oud centrum. Ik vind het terecht dat het oude centrum van de hoofdstad van Tsjechië op de lijst van het materieel erfgoed van Unesco staat.

Een Nederlandstalige gids leidt mij, en nog heel wat anderen, rond in het historierijke centrum van de stad. Als Tsjechische spreekt zij behoorlijk goed Nederlands. Ik loop achter haar. Voor mij is zij een aantrekkelijke vrouw. Lijf lang, haar lang, lief gezicht en slanke benen die in een spijkerbroek verpakt zijn. Jammer van die ring aan haar vinger. Schat haar voor in de veertig. Ze lacht en glimlacht veel. Haar uitstraling is vrolijk. Ongetwijfeld rijk van binnen, denk ik. Wat spreekt ze op prettige wijze en in duidelijk verstaanbaar Nederlands. Zij kijkt me meermaals aan. Ik haar. Wat denkt zij? Als zij weet wat ik denk ... Dan zie ik opnieuw de ring aan haar vinger. Zou ze ...?
Na de stadswandeling neemt zij afscheid van de groep Praagbezoekers. Ze kijkt me nog even in de ogen. Vraag me af, of wij in dromen bij elkaar komen.

Jan van Wijk, 16 juni 2012.

 

Verschijning in Bratislava

Tijdens een bezoek aan de Slowaakse hoofdstad Bratislava maak ik een verschijning mee. Nabij het historische centrum gebeurt een wonder. Een beeldschone vrouw stapt een auto uit. Het is een lange schoonheid. Heeft donkerbruin haar, vriendelijke uitstraling, zonnig gekleed, hoge hakken en een slank lichaam. En dat voor een vrouw van wellicht al boven de Sarah leeftijd.
Ze kijkt me aan. Ik haar. We houden even oogcontact. Ik ontvang van haar een glimlach. Geef er een terug.
En dan ...
Ze verdwijnt in het niets. Is van de aardbodem verdwenen, alsof ze hier nooit is geweest. Deze verschijning is echt voor heel even. Verschijningen duren immers nooit lang.
Wellicht kom ik haar nog tegen ...

Jan van Wijk, 10 juni 2012.

uurwerk

Ben in het Grand Hotel Praha aan het grote stadsplein te Praag. Ga naar de eerste verdieping. Daar is Café Mozart, waar voortdurend muziek van de bekende componist wordt gedraaid. Zit aan het raam en heb een ruim uitzicht op het grote plein. Het is een bijzonder fraai en oud plein met een gruwelijke geschiedenis. In 1621 zijn er 27 Boheemse mannen geëxecuteerd. Het is de zwartste dag uit de Boheemse geschiedenis. Nu herinneren 27 symbolen op de grond aan de moordpartij.

Tegenover het hotel zie ik het befaamde uurwerk aan de zestig meter hoge raadhuistoren. Het is het wereldberoemde astronomisch uurwerk van het raadhuis dat uit 1338 stamt. Elk uur wachten voor het stadhuis vele belangstellenden om de twaalf apostelen te zien. De apostelen verschijnen in de twee vensters vlak boven het immense uurwerk. Het uurwerk is in 1490 voltooid. De klok slaat ... Aan de twee vensters zie ik de apostelen snel komen en gaan. Het gaat zeker zo vlug omdat ze dit al vele jaren doen en dan raak je wel bedreven. Wat is dit een bijzondere belevenis. Hier kan ik nog vaak over dromen, ook al ben ik klaar wakker.

Jan van Wijk, 2 juni 2012

 

zwaar ongeluk bij Frankfurt

Ben op de terugreis van Wenen naar Nederland. Afgelopen nacht geslapen in een hotel, iets boven het Zuid-Duitse Passau. Vanmorgen vertrokken richting Nederland.

De reis gaat voorspoedig. Echter, rond het middaguur is er ineens file. Er zijn geen wegwerkzaamheden, noch een afname van het aantal rijstroken. Dan moet het wel een ongeluk zijn. Het verkeer staat stil. Politiewagens banen zich een weg tussen vrachtwagens, bussen en personenauto's. Wat later een radiobericht. Vijf vrachtauto's zijn in botsing geraakt. Personenauto's zijn meegesleept. Het verkeer blijft stilstaan. Uur na uur. Dan weer een radiobericht ... Bij een zwaar ongeluk tussen Frankfurt en Keulen zijn doden gevallen. Ook zijn er veel zwaar gewonden.
Ik word er stil van. Gedachten komen bij me op... Vanmorgen nog levend thuis uitgezwaaid en nu overleden. Thuis wordt het bericht bezorgd van het dodelijk ongeluk. Relaties zijn plotsklaps voor altijd ontwricht. Verdriet, ongeloof en machteloosheid verdringen goed gevoel. Wat resteert zijn gedachten, herinneringen en leegte. Later komen dromen van toen ...

Jan van Wijk, 26 mei 2012

 

Landmachtdagen in Oirschot

De Koninklijke Militaire Kapel verrast een volle zaal met een hoogstaand muzikaal optreden. Het concert vindt plaats in de bioscoopzaal van de Legerplaats te Oirschot als opening van de Landmachtdagen. Vol overgave wordt muziek van hoge kwaliteit gespeeld. Wat een vakmensen met liefde voor muziek. Wat een indrukwekkend begin van de Landmachtdagen, die het karakter van Open Dagen hebben. Vervolgens woon ik grote demonstraties bij die door zeer actieve militairen worden gegeven. Hier wordt aan imago gewerkt en heel wat goodwill gekweekt.

Het thema van de Landmachtdagen is dit keer "vechten voor Vrede en Vrijheid, je moet het maar kunnen". Honderden militairen laten zien wat zij allemaal in huis hebben en dat is heel veel. De militairen tonen hun dagelijkse inzetbaarheid voor de veiligheid van Nederland. De inzetbaarheid van de manschappen is overigens wereldwijd om de veiligheid te verbeteren en de rechtsorde te herstellen. Hierdoor kunnen mensen hun normale leven weer oppakken. Dit werk vereist lef en de wil er voor anderen te zijn als echt nodig is. Dat is een vorm om voor naasten te zorgen. Ik zie het meer als naastenliefde tonen.

Het gebeurt niet elke dag dat de Koninklijke Landmacht haar poorten open zet. De poorten van de Generaal-majoor de Ruyter van Steveninckkazerne te Oirschot gaan voor tienduizenden open. Wat een belangstelling om nader met militairen kennis te maken en te beleven wat hun activiteiten zoal zijn. Bezoekers krijgen een duidelijk beeld van de waarde van de Koninklijke Landmacht.
Dan droom ik over blijvende waarde voor vrijheid en veiligheid.

Jan van Wijk, 14 mei 2012

 

Cultuur in cultuur

Woon een bijeenkomst bij over het onderwerp "cultuur en subsidies". De inleider is rijk aan ervaring met een jarenlange betrokkenheid bij menige organisatie in de brede culturele sector. Op duidelijke en bewogen wijze vertelt de ervaringsdeskundige over enkele praktijksituaties in de culturele sector. Ik hoor dat het steeds van belang is af te wegen wat mogelijk is, gezien de financiën en bemensing. Volgens mij hoort daar ook nog te managen bij.

De culturele sector staat onder druk. Subsidie is geen vanzelfsprekendheid meer. Dit gegeven grijpt diep in de culturele organisatie. De cultuur vereist een andere cultuur. Echter, veel betrokkenen in de culturele sector leven nu met gedachten van gisteren en hebben een onduidelijke kijk naar morgen.

Dan heb ik vragen...
De juiste mens op de juiste plaats? Is er een toekomstbeeld? Is er lering te trekken uit ervaringen van culturele organisaties die zonder subsidie hun activiteiten verrichten? Is er besef dat subsidie geen vanzelfsprekendheid meer is? Wordt de afnemer van cultuur als klant gezien? Zij culturele organisaties in staat prioriteiten te stellen? Kunnen managers in de culturele sector keuzes maken? Zijn culturele organisaties afkerig van marketing? Zo heb ik vragen. Vele vragen komen nog op, die ik nu maar niet moet stellen. Vragen die gaan over de culturele sector van nu, die anders is als gisteren. Blijven dromen over gisteren, of geeft dromen over morgen meer toekomst? Dromen bij velen die liefde hebben voor hun dierbare culturele activiteiten.

Jan van Wijk, 26 april 2012

 

Week van de ondernemer

In het Utrechtse Beatrixgebouw wordt de 15e "week van de ondernemer" gehouden. De organisatie is in handen van MKB Nederland en de sponsor is ING. Een paar duizend ondernemers zijn naar Utrecht gekomen om van collega's te horen wat, waar, waarom en hoe zij ondernemen. Zij blaken van ambitie, die voor hen energie is, om ondernemend Nederland te versterken. Innovatieve ondernemers vertellen over hun successen. Ook doen zij uitspraken als "geld is een waardeloze ambitie" en "zet het poldermodel maar onder water". In alle presentaties blinken woorden door als durf, ambitie, doorzetten en doelen realiseren. Ondernemers benadrukken het zien van trends, hanteren van alternatieven, anders denken en tegenslagen overwinnen.

Menig ondernemer staat aan het begin van een geweldige reis. Deze ondernemers gaan door, terwijl politici in Den Haag de pijn verdelen en op eieren lopen omdat het draagvlak om bergen te verzetten weinig draagvlak kent.
Geloven in de uniciteit van de klanten brengt ondernemers op voorsprong. Immers, ondernemers die het unieke van de klant onderkennen en samenwerken met de klant, maken meer kans op succes. Gebeurt dit vol echte betrokkenheid, dan zijn zij kansrijker in de markt. Komt hierbij liefde voor de zaak met grote drijfveren om te werken aan hun groots werk, dan is een grotere stap mogelijk. Zo maken heel wat innovatieve ondernemers hun dromen waar en leveren zij bijdragen aan de maatschappelijke ontwikkeling.

Jan van Wijk, 18 april 2012

 

Austin de hoofdstad van Texas

In Austin, de hoofdstad van Texas, ben ik voor een driedaagse conferentie voor het hoger onderwijs. Het conferentiepubliek telt heel veel Amerikanen, de nodige Canadezen, wat Engelsen, een paar Japanners en enkele Nederlanders. Waar zijn de vertegenwoordigers uit andere landen?

Zo'n zeshonderd congresgangers die actief zijn in de maatschappij om deze te verrijken met meer en beter hoog opgeleiden komen drie dagen bijeen in het Hilton Hotel. De aanwezigen zijn nieuwsgierig naar nieuwe wegen om studenten succesvol op te leiden. Nieuwe manieren van leren, met behulp van technologie, leiden tot andere activiteiten in klaslokalen en collegezalen. Innovaties in het hoger onderwijs worden gepresenteerd en besproken om een verschuivende horizon beter te zien en te bereiken. Social media en andere digitale ontwikkelingen spelen hierbij een rol om met het onderwijs aansluiting te houden met nieuwe generaties studenten en deze te blijven boeien én uitdagen. Het design van de onderwijsruimten moet dan flexibel zijn om per discipline en doelgroep leerrijke gastvrijheid te bieden.

Na een tiental uren op een dag van gedachten te wisselen over nieuwe inzichten is het tijd Austin van nabij te zien. Austin, de stad van muziek en dat is hoor- en zichtbaar in het centrum. Austin, de stad die typerend is voor Texas, laat veel herinneringen zien in het Texas State History Museum. De wereld is in de afgelopen driehonderd jaar zo veranderd. Austin is ook de stad van natuurschoon, als ik boven op de Mount Bonnell sta en rivier én stad overzie. Austin, de stad waar ik heb mogen verblijven om Amerika anders te beleven. Austin, de stad van chauvinistische Texanen die van hun stad houden en er van dromen.

Jan van Wijk. 12 april 2012

 

Droom in San Antonio

In San Antonio heb ik een bijzonder verblijf. De stad is voor mij de parel van Texas, de grote Amerikaanse staat. Bezoek allereerst de San Antonio Missions, waar zoveel Franciscanen eeuwen goed werk leveren. In het schone centrum zie ik bootjes, die zeevarenden voor één mijl laten genieten. Maak ook de River Walk langs de grachten in het toeristische centrum. Vele wandelaars willen hier met mij de benen strekken. Vervolgens ga ik naar The Alamo. Wil de plek zien en voelen waar ooit zoveel strijd is geleverd tijdens de Texaanse Revolutie in 1835. Wat een bijzondere belevenis zo ver van huis.

Op de terrassen wordt hier niet alleen veel gedronken, maar ook behoorlijk veel gegeten. Wat een grote porties worden er hier geserveerd. Reusachtige borden zijn tot de rand gevuld, maar dat is maar voor heel even. Een uitstekende plaats voor bouwvakkers met cowboyhoed op, die hun slag willen slaan.
Ik zie hier veel mensen die schijnbaar op alle dag lopen zonder zwanger te zijn. Wat er allemaal door de mond is gegaan ...

Normaal is het hier vrij warm. Echter, vanmorgen heerst hier de vorst en sneeuw bedekt stoep, straat en dak. In de middag is het meer dan twintig graden Celcius en die temperatuur is normaal in een streek met cactusplanten en palmbomen.
Bezoek de San Fernando Cathedral. Er is een dienst bezig. Een meisje wordt vijftien jaar en dat wordt plechtig gevierd in deze streek. die opvallend veel Spaanse invloed kent. Ineens zie ik een vrouw zitten. Wat is ze mooi! Is zij de Spaanse Maria? Is zij Texaanse? Wat een donkere schoonheid! Haar lichaam toont geen tekenen van zwangerschap. Wat is zij lang en slank. Ze lijkt wel recht uit de hemel te komen. Een wonder op twee benen. Dat ik dit wonder mag meemaken! Wat later verlaat ik de kathedraal. Over het wonder droom ik verder.

Jan van Wijk, 1 april 2012

gehoor

Een zaal met wel zeshonderd ontwikkelde koppen,
die voor ontwikkelingen te horen zijn gekomen
en traag van seminar tot workshop hoppen,
terwijl zij opzetten zoveel schijnbare bomen.

Dat menigeen onder de indruk mag geraken
met gebaren die woorden versterken
en opvallende, intelligent lijkende uitspraken,
die velen pas wat later kunnen opmerken.

Of er velen slim zijn is nog maar de vraag,
ontwikkeld zijn ze toch zeker en vast
en als er een is met een scherpe zaag
dan is het gedaan met menige kwast.

Enkele boekenkasten vallen dan om en goed,
want evenwicht bewaren vereist sterkere benen,
die meer aankunnen dan een mopperend gemoed,
dat niet verdraagt een trap tegen de schenen.

Het is een zeer verwend wereldje van onderwijs,
met veel noten op een hoog, onzuiver gezang,
brengt velen toch onverwacht van de wijs,
maar daarvan is een buitenstaander niet bang.

Velen tonen hun liefde met veel begrip
en zeggen die verdient ook een plaats,
maar houden egotrippers niet in de grip,
ook al blijven die bij vlagen ondermaats.

Zij dromen al zovele jaren stug achtereen
van een wereld waarin zij 't eindelijk bepalen
en houden hun eigenwijze gedachten bijeen,
zij krijgen geen gehoor en blijven balen.

Jan van Wijk, 4 maart 2012

 

Gedachten over ondernemen

Er weer bovenop ...

Nu ik terugkijk is er veel veranderd in mijn leven. Neem als 20-jarige een bedrijf over met geleend geld van papa. Bouw de zaak snel uit en verdubbel de omzet in amper drie jaar. De groei gaat erg snel en ik heb meer liquiditeiten nodig. Kan de uitbreiding niet zelf financieren. Leen nog wat bij papa en de bank denkt ook mee. Als ik 25 ben trouw ik met een van mijn assistentes. Gedreven vrouw met een mooi, slank lijf. Vanaf het begin trekt ze me aan. We krijgen twee kinderen. Mijn vrouw verzuimt per geboorte slechts drie dagen. Wat heeft ze hart voor de zaak. In die tijd gaat het steeds beter. Omzet neemt jaarlijks toe, resultaat meer positief, kinderen groeien goed op en mijn vrouw is top in de zaak, thuis en in bed. Dan overlijdt mijn papa. Onverwacht en veel te vroeg, zo voel ik het. Mijn drie broers en zus dringen aan op terugbetaling van het van papa geleende geld. De erfenis moet worden verdeeld, want papa is al wat jaartjes weduwnaar. De financiën ontbreken mij en ik wil de lening later terugbetalen en wel in termijnen. Mijn broers en zus gaan hiermee niet akkoord. Ik raak in financiële problemen. Vervolgens heeft dat thuis ook z'n weerslag. Het lijkt erop, dat mijn meewerkende echtgenote een ander is geworden. Ze is 's avonds vaker weg en op menige zondag sta ik er alleen voor om wat leuks met de kinderen te doen. Een jaar later is de scheiding achter de rug. De zaak heb ik moeten verkopen. Voel me aan alle kanten geplukt. Ik treed in dienst bij een bevriende relatie. Goed dat ik nog echte vrienden heb. Leef uiterst sober. Spaar weer wat. Na zes jaar heb ik genoeg geld op de bank staan om weer voor mezelf te beginnen. Stap opnieuw in de mij zo vertrouwde branche. Ben wel voorzichtiger dan ooit met het aannemen van personeel. Voel dat ik nog kan ondernemen. Wil niet dat de zaak echt groot wordt. Het geheel blijven overzien, heb ik aan mezelf beloofd. Het lijkt alsof ik weer geluk ken. Wat doet het me goed. Ben blij dat ik weer zelfstandig ben en het gevoel van niet zo afhankelijk zijn doet mijn passie voor de zaak nog meer toenemen. Krijg wat later goede vriendschap met een lieve vrouw. We zien elkaar op woensdagavond en op zondag. Dat me dit ook nog mag overkomen.

Jan van Wijk, 27 februari 2012

( N.b. bovenstaand artikel is ook geplaatst in "VOC zaken & lifestijlemagazine. Nummer 3, februari 2012")

beleven 

Fijn bij jou te zijn,
jij biedt me een schouder,
met een luisterend oor
heb je oog voor jou en mij

Kijk in jouw open ogen,
die praten zonder woorden,
gevoel veel meer zegt
hoe liefde wordt ervaren.

Jij zorgt voor warmte,
als een zachte deken,
die jou en mij bedekt
om samen te dromen.

Jan van Wijk, 11 februari 2012

 

incest

Emmy is 12 jaar. Een jong, aantrekkelijk meisje. Fijn gezicht op een vroegrijp lichaam. Emmy is hoogzwanger. Van wie? Daarop komt geen antwoord. Emmy zwijgt en is de afgelopen maanden stiller dan ooit. Lia, haar mama, heeft wel een sterk vermoeden. Alleen zij spreekt zich niet uit. Lia praat niet veel meer met haar vriend, die steeds minder met haar het bed deelt. Al vier maanden heeft Lia haar dochter van school gehouden. Griep, verkoudheid en nog eens griep heeft zij als redenen opgegeven. Vanuit de school komen vragen, waarop zij de antwoorden niet geeft. Een bollende buik drijft Emmy anders voorgoed in de fuik. Lia en Emmy kijken elkaar soms even aan, maar hun ogen vinden dit niet aangenaam. Woorden worden weinig gebruikt tot ineens Emmy huilend haar mama opzoekt. Emmy vertelt, huilt, snikt, schreeuwt en Lia voelt de pijn met diep verdriet.

Na de school komt de Kinderbescherming in actie. Vervolgens is de Kinderrechter aan het woord. Emmy wordt uit huis geplaatst. De vrees en gegronde redenen voor een onevenwichtig leven zijn groot. Herhaalde incest mag geen kans krijgen.
Het verhaal van Emmy brengt veel teweeg in een kleine wereld met grote problemen. Lia verliest haar jonge dochter uit het oog. Ziet het gelaten aan. Haar vriend is geen vriend meer. Haar dochter zegt vaarwel tegen het meisje zijn. Ziet Emmy mij nog als mama?, is de vraag die steeds bij Lia terugkomt. Gedachten houden haar bezig en in haar dromen ziet zij Emmy elke nacht.

Jan van Wijk, 1 februari 2012

afscheid schooldirecteur

Jij, noeste werker met raad en daad,
die midden in het basisonderwijs staat,
voor taal, rekenen en nog heel wat meer,
want bij deze vakken regel jij het verkeer.

Met jouw passie, kennis en menig idee,
krijg jij de dynamische onderwijswereld mee
en zo ontstaat vaak een doorwrocht advies
van de man die imago heeft als devies.

De grootste basis van het onderwijsland,
ziet jou vertrekken als belangrijkste klant,
je zegt tegen ons basisonderwijs vaarwel
en trekt voor de laatste keer aan de schoolbel.

Je gaat de grote pensioenuitdaging aan,
senioren zetten je zeker snel bovenaan,
inzet is immers meer dan resultaatgedreven,
want in jouw werk zit veel tact verweven.

Dank voor de eendrachtige samenwerking,
jouw participatie voelt als een verademing,
jij mag dan ook met welverdiende trots horen,
je verlaat de school, maar blijft ons bekoren.

Jan van Wijk, 29 januari 2012

 

terug naar HOME