HOME Archief  Lezersliefde   Liefdesaforismen  Links  Nieuws  Perslichten  Publicaties   Wie ben ik ?  

 

Liefdesvuur

De teksten voor `liefdesvuur` geven gevoelens weer vol hartstocht, liefdeshoop, liefdespijn en hartenkreten klinken.
De rubriek `liefdesvuur` is er voor passie, waarbij er een verlangen naar blijft, een verlies wordt gevoeld, een hunkering die in gedachten blijft, een hoop die nog steeds leeft, een verlaten dat komt, een ...

 

vaarwel

Na jarenlang liefdevol en zorgzaam samenzijn,
ontstaat bij hem ineens hevige, dodelijke pijn,
het leven wordt flink op de proef gesteld
en zijn gezondheid is spoedig uitgeteld.

Het is zwaar tot het einde te strijden,
hij is zo moe, maar wil het einde mijden,
het wordt het lot met beleving accepteren,
want de tegenstand is niet meer te weren.

Veel herinneringen van weleer komen op
en hij zegt: de genoten liefde is echt top,
dat is kostbaar om wezenlijk te realiseren,
daarmee is het verleden blijvend te eren.

Nu ben je al een tijdje zonder hem, alleen,
maar gedachten aan hem gaan niet heen,
het blijft wennen aan het nieuwe leven,
dat voor jou nu nog als extra is gegeven.

Jan van Wijk, 20 mei 2012

 

dodenherdenking

Ik kijk haar aandachtig aan,
zij intens naar mij, lang,
de vonk slaat fel over
met heerlijke gevoelens,
raak ineens totaal verward,
smoorverliefd, gek op haar,
want als zij dicht bij mij is
brengt ze steeds veel goeds,
geniet van de diepe relatie,
die voelt als vast voor altijd.

Zie haar nog bij mij zitten,
zij, met lange slanke benen,
blond, wat krullend, lang haar
en dromerige, diepe ogen,
die zij graag donker maakt,
wat blaakt zij van energie,
die zij ook mij telkens geeft.

Dat was toen ...,
zie haar snel aftakelen,
veel verlies aan gewicht,
medicijnen helpen niet,
te snel is zij dood. Waarom?

Dat is mijn dodenherdenking.

Jan van Wijk, 4 mei 2012

 

Weerzien

Wandel in het centrum van de stad. Wat gebeurt er nu ...? Wie gaar daar? Jij! Echt, jij!
We komen elkaar tegen en dat met zoveel herinneringen die al jaren duren. De begroeting is hartelijk, maar niet zo liefdevol als ooit.

Even later zitten we op een terras aan de Grote Markt. Kijken elkaar aan. Glimlachen. Zeggen niet veel.
Opeens flap ik eruit: "Wat zie je er goed uit!"
Ze staat
op. Draait rond. Lacht. Aait over mijn krullen.
"Je bent niets veranderd.", zeg ik
"Jij ook niet.", is het antwoord.
Wat ouder ben ik wel en voel dat ook, is mijn gedachte.
We kijken elkaar opnieuw aan. Lang.
Ik voel warmte in mij opkomen. Dan pak ik haar hand. Streel haar vingers. Wat is dit een vertrouwd gevoel. Tintelingen komen terug. Zij zegt dat ook. Het is net, alsof wij elkaar steeds zijn blijven ontmoeten. Zo voelt het nu.
Samen hebben wij een fijne tijd gekend. De mooie herinneringen komen met grote kracht op bij dit verrassende weerzien. Denk aan ons grote liefdesvuur
Wat is het fijn deze ontmoeting mee te mogen maken. Woorden halen snel de
informatie-achterstand in.
Toch is het anders, omdat we nu fysiek niet heel dicht bijeen zijn. Echter, liefde bloeit bij dit weerzien.
We zitten nog lang op het terras ... Ik met mijn eerste, grote liefde uit mijn tienerjaren.

Jan van Wijk, 28 april 2012

kamerpodium

Het uiten van gevoel door een vertelling
raakt aandachtig luisterende aanwezigen,
zij verrijken hun kostbare, rijke gedachten
met verse, verrassende, vergaande ervaringen
tijdens het kamerpodium op zaterdagavond,
met woorden en hapjes en drank naar keuze.

Acht uur begint met de kaars aansteken
en tegen middernacht wordt deze gedoofd,
de kaars wil namelijk geen nachtkaars zijn,
omdat deze met geheel ander gevoel uitgaat,
de kaars is de lichtende, dansende getuige
van woorden van verhaal, vraag of aanvulling.

Menigeen heeft de praatstoel even bezet,
zo in de kamer het podium genomen,
totdat de verwachte aflossing zich meldt
en de kamer opnieuw een herschikking krijgt,
zonder de samenstelling te veranderen,
maar wel de ruimte met meer heeft gevoed.

Middernacht, de meesten staan op,
enkelen willen nog een korte nazit,
blijven nog wat langer in de kamer,
terwijl het podium nu echt leeg blijft
om tot een nieuw moment te wachten
en nieuwe belangstellenden binnenkomen.

Jan van Wijk, 17 maart 2012

monument

Vaak gaan mijn gedachten terug
naar de bijzondere tijd met haar,
nu ik haar foto andermaal bekijk,
het stralende gezicht bewonder,
wat ik al zo dikwijls heb gedaan,
zie ik een monument van de voorbije tijd,
dat ook vandaag er weer bij wil zijn.

De aanhoudende aanwezigheid van haar
past gevoelig bij mij nu en morgen,
zo gaat ze steeds met mij verder
naar een nieuwe dag die straalt,
zolang zij maar bij me staat,
dat maakt mijn dagen heel goed
als ik me zo dichtbij haar voel.

Jan van Wijk, 10 maart 2012

 

mijn kijk 

Kijk in de spiegel,
zie me daar staan,
praat in de spiegel,
hoor mijn woorden.

Kijk in jouw ogen,
wat zeggen die veel,
kus jouw mooie ogen,
wat voelt dat goed.

Kijk naar jouw wangen,
je lacht naar me,
streel jouw oren,
je laat je vervoeren.

Je pakt me vast,
jouw lippen op de mijne,
je windt me op,
gaat in de liefde verder.

Jan van Wijk, 18 februari 2012

 

gesloten

Begrijp de wereld echt niet
en zeker niet de hoge hemel,
vraag me af, zoveel, opnieuw,
wellicht beter niets meer vragen,
als er geen antwoorden komen,
steeds uitblijven of vluchten,
hoef ook niet veel te weten,
het waarom geeft weinig uitleg,
die misschien niet helemaal klopt
en ogen nog gesloten zijn.

Begrijp ook vandaag weer niet
en noch gisteren en daarvoor,
vragen hebben opnieuw geen zin,
langdurig omhoog kijken evenmin,
of komt ooit een lichtsignaal,
een teken voor welke richting,
een pijnlijke ontmaskering komt,
als hoge prijs voor gezichtsverlies
voor wonden die toegedekt blijven
door aardse machten vol schijn.

Begrijp zeker ook mezelf niet
en ook niet mij van weleer,
sta weer voor gesloten deur,
de sleutel is nog niet gevonden,
vraag niets, denk voor het nu,
voel me gesterkt met moed,
ben dan in goed gezelschap,
dat voelt meer dan rijk,
tot ik jou weer voor me zie,
je ligt onbeweeglijk, grauw
en voelt koud, de ogen gesloten.

Jan van Wijk, 10 december 2011

 

opbiechten

Het opbiechten vind ik heel openhartig
en ook transparant van mij uit bezien.
Ik vertel wat door mij is misgegaan,
dat gaat met wat weinig woorden,
in korte en veelzeggende zinnen.
Missers verbloemen kleurt mij niet
en met een zielloos zand erover
blijft het ondergronds verder wroeten
als een tergend, doorvretend gezwel,
dat groter wordt in de krimpende tijd.
Wat doet de ander met mijn opbiechten
zonder schroom en gemeende openheid?
Ik krijg een priemende penitentie,
die al bij al toch een meevaller is,
alsof een heilige content is met mij
en gelooft in het goede van me,
ofschoon ik niet zonder zonden ben.
Als ik eens wat onwezenlijks had verteld,
iets over ongelooflijke uitspattingen,
wat zou dan de reactie zijn geweest
en hoe zwaar de onbillijke boetedoening?
Dan denk ik aan jou en vraag bescheiden
of je me helpt en niet alleen vandaag,
maar eerst wil ik je wat opbiechten,
ik krijg je niet uit mijn hoofd ...

Jan van Wijk, 21 oktober 2011

 

vriend

Een mooie vrouw als Maria, die mij vraagt mee te gaan
om het verlossingsgeheim eindelijk te openbaren
met veel geloof in mezelf, als mijn groeiende kracht.
Het initiatief ligt bij mij, ga overtuigend op weg
en wil snel stappen zetten, wellicht te snel.
Veel brengt ze teweeg, met zo weinig woorden
zegt ze ontegenzeglijk veel dat later duidelijker is,
alsof ik met een enkel woord erg veel begrijp
en stimulans ontvang door woorden te laten landen
op een vruchtbare grond, die openstaat te ontvangen,
om gevoel te laten groeien en daarom komt geduld.
Echter, de bloei wordt uitgesteld, traagheid vraagt tijd,
een binnenkomend woord goed gedijt na wachten
en nog meer door bezinning en anders vasthouden,
daarvoor heb ik tijd meer dan nodig om terug te komen,
sterker dan voorheen en me geheel beter te voelen
door warmte die overal stroomt en dat valt me
op.

Ik wandel verder en zie haar laarzen staan
bij de deur van morgen, die ik nu voorbijga,
denk aan de crisis die daar weer wild woedt
en onzichtbaar blijft voor de buitenwereld,
terwijl ik aan het onvergetelijke woord vriend denk,
dat me oprecht verwarmt, ook na zoveel tijd.
Stap verder en hoor ik niet haar stokkende stem,
sta stil en luister naar de woorden "dag vriend",
of hoor ik meer met "dag, vriend"?

Jan van Wijk, 8 oktober 2011

 

Duitse in Beieren

Zes banken voor mij in de kerk zit een vrouw. Ze trekt mijn aandacht. Ze zit en staat rechtop. Zo recht zie ik het niet vaak. Ze draagt een wit, kort zomerjasje, dat met afbeeldingen van grote, rode bloemen en enkele groene blaadjes is versierd. Ze houdt zeker van rood, denk ik bijna hardop. Blond, kort en krullend haar verrijkt haar hoofd. Ongetwijfeld het werk van een professionele kapper. Twee kleine oorbellen maken haar oren meer opvallend. Ze draagt een zwarte pantalon. Hooguit maatje 38. Schat haar 1 meter 75 centimeter. Zou ze half in de veertig zijn? Ongetwijfeld is ze Duitse. Ben immers in Beieren en heb enkel Duitse nummerplaten van auto's en bussen gezien. Er is niemand direct naast haar in de bank. Dan is ze zeker alleen hier. Wellicht woont ze hier vlakbij of is ze een dagje op bezoek. Ben benieuwd hoe haar gezicht is. Hoe kijkt ze? Als ze zich nu eens omdraait... Dat is blijkbaar nu wel wat veel gevraagd. Een dergelijk wonder is zelfs in deze kerk momenteel te hoog gegrepen. Ineens kijkt ze opzij. Zie haar gezicht voor amper de helft, maar ik zie veel. Wat een fijne uitstraling. Ben zo op haar gefixeerd, dat ik niet merk dat er een dikke Duitse schuin voor mij is komen plaatsnemen. Bij het te communie gaan let ik op haar. Ik zie haar terugkomen naar haar bank en haar hele gezicht is zichtbaar voor me. Wat een mooie verschijning hier op twee hoge hakken. Dat past wel in deze kerk.
Na de eucharistieviering is het blonde wonder meteen verdwenen. Zo gaat dat met verschijningen, die duren immers niet lang. Als ik de kerk verlaat, zie ik de mooie Duitse weer. Ze staat te stralen bij een man. Ze kussen elkaar en houden elkaar innig vast. Wandel hen voorbij. Wat kijken die twee verliefd. Hier brandt liefdesvuur.

Jan van Wijk, 22 september 2011

 

Rode rozen

Het is vandaag een bijzondere gebeurtenis,
een memorabel feest voor drie in n,
met tweemaal zestig en eenmaal veertig.
Om de zestig te kunnen bereiken,
is het meer dan enkel ademhalen,
om veertig jaar getrouwd te zijn,
is nodig veel liefde en ... geduld.
Een gevoel van warmte is welkom,
evenals elkaar dragen op een weg,
die soms hobbelig en vol gaten zit.

Elkaar belangrijk vinden en waarderen,
dit uiten, toelaten en respecteren,
waardoor de band aan sterkte wint,
een andere vorm krijgt door ervaringen
en zo staan zij vertrouwd naast elkaar,
voelen een innige gloed als rijkdom,
die door twee rozen wordt geuit,
zij geven elkaar een rode roos
en tekenen nog wat jaren bij.
   

Jan van Wijk, 11 september 2011

 

kleurt

Nog steeds gaat hij opvallend, zeer gezwind
op zijn felle fiets door zijn mooie, oude stad,
bijzondere woorden getuigen van een wervelwind,
op zijn weg van een onuitputtelijk dichtpad.

Al ligt zijn tempo lager met het jaar,
is menig kwaaltje bij hem op bezoek,
toch is hij met zijn leven nog niet klaar,
het is zeker en vast lang geen gesloten boek.

Met het klimmen van de vele jaren,
gevoel van de twintig al ver voorbij
en wat minder wilde, lange haren
is een rijk gevoel vaak verlangend nabij.

Zijn markante verschijning is waardevol
in een stad die hierdoor meer kleurt
met woorden, spel en stoet, zo vreugdevol
en hij met zijn 65 het stadsleven opfleurt.

Jan van Wijk, 3 september 2011

 

bolle buik

Slank is ze zo lang geweest,
haar figuur de strakke lijn volgde
om gratie steeds te laten stralen.

Fikse conflicten waren nodig
om verbinding aan te gaan,
want remmende irritaties
hielden haar buik lang plat
in een doodlopende straat,
tot ze hem ontmoette,
er ineens een klik was
en wat later veel meer.
Ze had zicht op hem,
kwaliteit was aanwezig
en dan nog beter worden.
De tijd tikte de dagen
van vernieuwing weg
en zij gaf er vorm aan.

Nu bolt en beweegt haar buik
met de week zichtbaar meer
en zij straalt als nooit tevoren,
blijft charmant in bewegingen,
laat haar prille rijkdom zien,
nu nog bedekt in haar buik,
straks liggend in haar handen.
Nu zegt ze, mijn lijntje fijn,
dat komt wel weer terug,
daar werk ik nu gedreven aan
en straks nog meer als mama.

Jan van Wijk, 3 september 2011

 

bemoedigen

Het gevoel geven dat iemand de moeite waard is. Voor me meetelt. Belangrijk is voor mij. Zo meer zelfvertrouwen? Ook meer zelfrespect?

Bemoedigen zorgt ervoor dat de ander niet de hoop verliest. Er is vaak meer toekomst dan ik zie. Heb jij dat ook? Dan is bemoedigen welkom. Dit kan in een gesprek, met een blik of een streling ... Ach, het voelt gewoon als aandacht. Echter, is dat wel zo gewoon?

Jij beschikt over uitzonderlijke wilskracht. Jij kan zo veel. Voor mij voelt het dat je de beste van de hele wereld bent. Overdrijf ik? Je kan bemoedigen als zinvol menselijk contact zien. Dit gebeurt met liefde, weet je.

De kern van bemoedigen is kracht opwekken als de ander constateert dat iets niet kan. Voelt als een tekort schieten. Een steuntje bieden gaat gevoel van meer kunnen opwekken. Ook al ben je geen coach voor de ander, die ervaart dat bemoedigen een natuurlijk talent is. Toch weet je de ander moed te geven. Jij zegt dat je een toenemend geloof in jezelf hebt. Ook dat je beter functioneert. Dankt voor het aanmoedigen, aansporen, aanvuren, ondersteunen, opbeuren, stimuleren, troosten, sterken en oppeppen. Zo bijzonder lijkt het voor je, als je hoort dat je ok bent. Waardevol bent voor jezelf en anderen.
Met moed bezielen is gevoeligheid brengen en toelaten. Een tweespel dat vuur en liefde geeft.

Jan van Wijk, 6 augustus 2011

 

genot

Boos op mezelf ben ik niet. Heb me al enige tijd ontboosd. Mijn ruimte is zo laat geopend. Geeft me ongevraagd richting met zichtbaar resultaat voor mijzelf. Een ander mag daarvan genieten, als er geloof is in mijn uitgesproken gedachten. Heb spontane, sporadische en spekgladde spinsels. In woelige woorden beeld ik die uit. Zie het als een overzetting naar nu en morgen.

Trek me niets aan van wijsneuzen, die geen armen hebben voor wegwijzers. Ik leer van mijzelf, weer opnieuw. Zie meer om me heen dan ooit. Gedachten komen gratis binnen. Werk die hoopvol en respectvol uit. Geef ze aan de vaardighedeneconomie.

Ik stap belangstellend op je af, na jouw late uitnodiging aan mij. Voel nieuw vuur in mij branden, nu jij mijn helend hart streelt. Ik kleed me met jouw aandacht. Weet dat dit puur genot is.

Jan van Wijk, 21 juli 2011

 

aanraking

In de liefde is aanraking een succesfactor,
ervaar dat elke keer in contacten,
de manier waarop partners elkaar aanraken,
in het openbaar, zichtbaar voor anderen,
is het veelvuldig, liefkozend, spontaan,
dan geeft het de relatie meer duurzaamheid.
Even aanraken is vaak veelzeggend,
een kusje, streling, klopje met gevoel,
eens een arm om de ander slaan,
het is kort lichamelijk contact
en zegt veel over de liefdesgraad.
Een aanraking is vaak functioneel,
als galant de ander in de jas helpen,
een hand geven bij het begroeten,
de ander over iets heen helpen stappen
en steeds ervaar je het gevoelsgehalte.
Opvallend is de plichtmatige begroetingskus,
meestal op de wang, de mond mijdend,
die veel zegt over de verhouding
en in emotionele zin is de relatie arm.
Anders is spontaan met ander gevoel,
op een liefkozende, warme manier
een aanraking vol kwaliteit van beleving,
als een goede graadmeter voor de relatie,
want als de aanraking is verdwenen
is de liefde al eerder vertrokken.
Streel traag jouw bekende hand,
raak arm, schouder en wang aan,
je glimlacht ook nu zo vrolijk,
kijkt me liefdevol, langdurig aan,
wat is het effect grenzeloos mooi.


Jan van Wijk, 13 juli 2011

 

tafel

Een feestlied zing ik ter ere van jou,
jij maakt me blijer dan ik al ben,
er straalt nu meer dan een licht,
dat duisternis niet zo donker maakt.
Het zout is gevoelig minder scherp,
proeft minder opvallend dan gisteren,
de azijn is veranderd in goede wijn,
het bitter eten is een smaakvol maal,
neonlicht is verdreven door witte kaarsen,
de stoel tegenover mij is niet meer leeg.
Ik toost op het samenzijn met jou,
je lacht, streelt me, komt naderbij,
dan kijk je naar het nog volle bord
en zegt: ik ben er morgen niet meer,
een andere tafel is voor mij gereserveerd.
Je staat op, de stoel is weer leeg,
dit moment komt vroeg en onverwacht,
maar wellicht niet te laat voor straks,
hechting heeft geen stevig fundament,
als het in de tijd niet goed is gehard.
Ik kijk naar de lege, warme stoel,
waarom heeft ze hier willen zitten?
Realiseer me meer dan ooit, zo goed,
dat ik aan een schamele tafel zit,
met schijnbare, te missen overvloed
en daarbij voelt het leeg voor mij.

Jan van Wijk, 30 mei 2011

 

vonk en vlam

Hou van vonken en vlammen,
wil vonken fel zien lichten,
vlammen lang laten dansen,
een vonk gaat de vlam vooraf
en laat ook de vurige vlam
diep en treffend op mij inwerken.

Een vonk geeft even licht,
een vlam doet dat langer,
een vonk is een signaal,
een vlam is een gevolg,
een vonk verrast kort,
een vlam vuurt lang,
een vonk ontlaadt energie,
een vlam geeft warmte,
een vonk kan overslaan,
een vlam kan uitslaan,
een vonk maakt alertheid,
een vlam stimuleert voortgaan,
een vonk belicht laaghangend fruit,
een vlam haalt de oogst binnen,
een vonk kan overspringen,
een vlam houdt van vasthouden,
een vonk licht het zicht,
een vlam licht het beeld.

Voor mij ben jij vaak een vonk,
die mij raakt en aansteekt,
waardoor vlammen ontstaan,
die mijn liefde aanwakkeren
voor jou en opnieuw hevig,
dat zij mij aanvuren tot meer
en ik in jouw liefde smelt.
Jij, vurige vonk, vragende vlam,
jij maakt me meer dan warm.

Jan van Wijk, 25 mei 2011

 

Trevifontein

Ben in Rome. Bezoek de Trevifontein, de Fontana di Trevi, de indrukwekkendste en beroemdste fontein van Rome. Met een hoogte van bijna 30 meter en meer dan 20 meter breedte, is het de grootste fontein van de Eeuwige Stad. Het is aangenaam vertoeven aan de Piazza di Trevi, waar jaren terug drie wegen samenkomen om Rome binnen te gaan. Paus Clemens XII geeft in de 17-de eeuw opdracht de fontein te bouwen en Nicola Salvi heeft op bijzonder fraaie wijze het kunstwerk laten verschijnen. Centraal in de fontein staat de zeegod Neptunus op een schelpvormige strijdwagen. Tritons, als gevleugelde paarden en zeegoden, trekken de wagen naar de oceaan.

Met meer dan duizend anderen bewonder ik de fontein. Velen leggen het belevenisvolle moment vast. Camera's flitsen. Zie menig verliefd paar. Zij zijn van alle leeftijden. Velen werpen met hun rechterhand over de linkerschouder muntjes in het grote waterbassin. Je doet dit, zo wordt verteld, om je te verzekeren van een weerzien met Rome. Ik wil hier wel op herhaling... Mijn aandacht wordt getrokken door een verliefd paartje. Zie hun ogen fonkelen. Wat kijken en lijken zij verliefd. De twee omhelzen zo innig. Kijken langdurig in elkaars ogen. Man en vrouw in een lieftallige pose. Hem schat ik wat ouder. Beiden zijn de zeventig wel voorbij. Wat kan liefde mooi zijn bij deze vermaarde fontein.

Jan van Wijk, 17 mei 2011

 

explosie

Grensoverschrijdend gedrag in de liefde overkomt haar weer. Voelt als een krachtige explosie van emotie. Nog nooit zo'n kracht in het lijf ervaren, zeg je. Blijf ik dit het hele leven voelen?, vraag jij je af. Deze belevenis wil je niet kwijt. Voelt zo perfect.

Liefde is een krachtige uiting die sterker is dan het verstand. Het overkomt iedereen. Liefde tonen en soms tegen beter weten in. Dat vergt offers. Dat zegt een vriendin van je. Je reageert tegen haar met de woorden dat je zo zeker van jouw gevoel bent.

Je bent ervan overtuigd dat je de bestemming hebt gevonden. De liefde van jouw leven. Deze ervaring overweldigt jou. De vragen van vriendinnen ook. Realiteitszin aanwezig?, vraagt de een. Echter, om die vraag heb jij niet gevraagd. Jij de boot in?, hoor je van een ander. Kan, antwoord je, maar wel met mijn liefde! Je krijgt nog meer vragen. Wat bezielt je deze keer? Weet je wat je doet? Voel jij je wel goed? Is jouw liefde nu weer de ideale? Idealiseer je niet? Droom je opnieuw? Ja, zeg je, ik droom de werkelijkheid. Voelt als een vulkaan. Laat mij maar dromen. Is dat niet mooi? Het is te mooi om waar te zijn. Dit mag blijven duren. Laat het nooit stoppen en stel mij geen vragen meer.

Jan van Wijk, 15 mei 2011

 

archeologe van de toekomst

Welkom in het rijk van nu,
gevuld met historie door toen,
hier tref je geweldig gevuld gevoel
in plaats van materile genoegens.
Welig welbevinden als levensstijl
raakt de essentie van het heden,
als geringe geneugten van het zijn,
die te koesteren en hoger verheffen
in een groot innerlijk bewustzijn.
Met respect voor landschap en geloof
ontstaat kracht door deze twee-eenheid,
maakt de toekomst waardevaster
om nu meer blijdschap te ontvangen
voor welbevinden, al is dat voor even
en innerlijke rust te scheppen.
Ga onbeweeglijk voor je zitten,
jij voor mij als stralende ster,
de koningin van de glazen bol,
die als archeologe van de toekomst
verrassend gevoelig licht doet schijnen,
ook al geeft de bol geen blijvend licht,
maar wel de duisternis kan verdrijven.

Jan van Wijk, 28 april 2011

 

getuige

Wil je me helpen?
Te ontdekken wie ik ben?
Dat vraag je aan mij?
Stel de
waarom-vraag niet,
vraag ook niet door,
bij de blik van jouw ogen,
zo vochtig en vuurarm
in een spannend spectrum.

Ik zie je weer,
zo'n bijzondere vrouw,
met intellect, schoonheid
en langdurige ontwikkeling.
Bereidwillig ben ik steeds,
toch zeker voor jou,
je raakt mij al zo lang,
er is iets in mij dat brandt.

Raak met jou in gesprek,
doe dat opnieuw en weer,
mijn woorden zijn schaars,
ik geef je veel ruimte,
je praat erg onsamenhangend
en gaat woelend, wild te keer,
heftig gevoel raakt jouw binnenste
en later kom je meer tot rust.

Ik zie je wat kalmeren,
jouw schokkende stem vertragen,
een glimlach voorzichtig opduiken,
wat humor hakkelend weerkeren
en aandacht het hart verwarmen.
Zo ben ik een getuige
van een poreus proces,
waarin jij bewijst jezelf te zijn.
Dan omarm jij me stevig,
drukt jouw lippen op die van mij.

Jan van Wijk, 25 april 2011

huis

Dit huis van hard hout
doorstaat vele liefdesstormen
en draagt verse, wilde sporen
van wie mij zijn voorgegaan.

Waar ik mij vinden laat
is de plaats van jouw warmte,
tussen muren die zien en zwijgen,
gevuld met belevingen van liefde.

Jaren terug, als een donderklap,
verlaat ik spoorslags dit huis,
een ander dak biedt meer warmte,
verder wil ik geen vergelijking.

Dit huis slijt met mij de tijd,
houdt heftig de kracht vast
er opnieuw terug te komen
om jouw geur te begroeten.

Het is een rake ervaring,
komt over als een bevrijding,
mijn pad voelt meer begaanbaar
om nieuw vuur te willen voelen.

Jan van Wijk, 3 maart 2011

 

Relatiebrand

Zorgvuldig opgebouwd gedurende ontelbare maanden.
Dat is mijn relatie met jou. Ineens ligt het bouwwerk in puin.
In n moment. Imago is angstaanjagend aangetast.
Een blinkende blunder veroorzaakt een felle brand.
Wat een impact geeft het! Wil echt terugkomen.
Wil vertrouwen terugwinnen. Dus investeren in eigen imago.
De tijd terugzetten kan ik niet. Wat te doen?

Toon berouw. Ga door het stof. Knielen is onvoldoende.
Geef mijn ongelukkig ongeluk toe. Uit mijn spijt.
Alleen met woorden is dit wat weinig wegend. Laat het zien.
Laat het merken. Haal het onderwerp uit het duister.
Maak het bespreekbaar met jou. Je praat met me.
Spanning is ineens minder spannend voelbaar.
Wil doorgaan met dat waar ik mij goed bij voel.
Weet wat jij waardeert. Het kost energie.
Vereist geduld om omhoog te klauteren.
Wil kleine stappen maken. Ben behoedzaam.
Geen tweede keer uitglijden, flitst door mijn hoofd.
Weet dat de brand nog lang nasmeult en in herinnering blijft.
Is niet meer te wissen. Het is in onze herinnering gebrand.
Vraag een goede vriend om aandacht. Luisteren is genoeg.
Raak verder met je in gesprek. Relativeer. Doe jij dat ook?
Laat jij me het geschonden blazoen oppoetsen? Geef je me tijd?

Komt het ooit nog goed tussen jou en mij?
Zo niet, pak ik mijn biezen. Trek een dikke streep.
Dan ga ik naar een plek waar de brand geen herinnering heeft.
Krachtige woorden, die anders zijn dan mijn gevoel.
Voor mij is er met jou een gevoelsbrand die niet te blussen is.
Mijn vuur voor jou brandt door en raakt niet geblust.

Jan van Wijk, 18 februari 2011

 

Valentijn gevoel

Mijn liefde sterk op jou gericht
en ik zie het wenkend, levend licht,
alles wat in mijn lichaam leeft,
wek jij op, jij die veel om mij geeft,
want jij hebt mij aandachtig gehoord,
mijn hunkerend, warm voelend woord.
Ik geef me voor je helemaal bloot,
nader ooit dralend mijn dood,
maar op de verre eeuwigheid
ben ik nog lang niet voorbereid,
zolang ik jou niet verlies,
en jij mij en ik jou verkies.
Hoor muziek, zovele gezangen,
die ons met liefde omhangen,
jij bent de weg, mijn levenspad,
dat voelt alsof ik je altijd heb gehad,
ik besef me met Valentijn weer,
leven zonder jou wil ik niet meer.

Jan van Wijk, 14 februari 2011

 

mis je

Bijna weer kerstmis, gevoel herkent toen,
herinneringen komen binnen, bijzondere beelden,
wat een enerverende, passionele tijd weleer,
vol vuur met gedachten, woorden en liefde.

Een verwachte stap verder blijft uit,
je draait je om, komt tot onbereikbaarheid,
onwezenlijk en verlaten gevoel overheerst
in een leven met beeldloos perspectief.

Persoonlijkheid kenmerkt jouw levenskeuze,
te respecteren met gelatenheid door mij,
echter, vuur blijft branden, dat verbaast,
mis je zo en dat elke dag meer en meer.

Houd een oeroud menselijk verlangen vast,
me te warmen bij jouw woorden en lijf,
ga zo verder in gezelschap met je in gedachten,
mis je,
liefie, wat doet dat blijvend zeer.

Jouw aandacht en intiem contact werken door,
tijdens nachtelijke uren komt veel voorbij,
kijk naar mezelf en zie van binnen verlangen,
onvolkomenheden maken niemand volmaakt.

De koude, korte, donkere decemberdagen,
zij glijden ook dit jaar ultratraag voorbij,
zie jouw foto, ruik jouw geur en zoveel meer,
de kersttijd van toen komt nimmer weer.

Jan van Wijk, 15 december 2010

 

aanwakkeren

Wil ik dit, kan ik dit,
niet alles lukt wat ik wil,
kan ik dan niet genoeg,
of ben ik nog niet rijp?

Verdwijn ik uit jouw leven,
verbinding een dun draadje,
ooit een krachtige kabel,
of ga ik nu zelf weg?

Wat bindt mij wezenlijk,
voel ik het belang,
waan ik mij veilig,
of verwacht ik teveel?

Hou ik mijn lijn vast,
laat me leiden door context,
die gisteren heeft verlaten,
of voel ik enkel het heden?

Deze gedachten zeg je me,
nu je weer alleen bent,
hij zijn andere liefde vindt,
ga jij jouw vuur aanwakkeren?

Jan van Wijk, 5 november 2010

 

Verdwijnend verlangen

Ineens blijkt alles anders te lopen. Er speelt meer dan ik zie. Ik overzie het geheel niet. Wat is nu echt misgegaan ...?

Ben verdwaasd. Voel me aangeslagen en onzeker.
Heb ik te weinig geluisterd? Ben ik genoeg gemotiveerd?

Het is tijd voor bezinning. Voel dit nadrukkelijk. Hart bonst fel. Kijk terug. Zie het nu. De spiegel kijkt naar mij. De rode draad van mijn handelen is amper rood gekleurd.

Pak een stoel. Ga zitten. Sluit de ogen.
Luister eens naar mij, hoor ik haar zeggen.
De toon maakt me nieuwsgierig.
Ik zwijg en luister.
Zij begint aan haar verhaal. Spreekt over verdwijnend verlangen. Van nu en vr vandaag. Ze zegt dat ze langzaam wegvliegt. Ik zie dat ook. Ze gaat heen als een prinses op een betoverd tapijt. Een reis naar ander verlangen.

Jan van Wijk, 3 november 2010
 

naam

De mantel om mij heen is weg,
kijk naar het onzichtbaar aangezicht,
herinnering zo mooi voor mij,
geeft warm gevoel, nog steeds,
ik zeg jouw naam, ook vandaag,
waar ik ook ben, niet steeds hardop,
wel thuis in bed en ik berust in 't nu.
Gedachten geven me vertroosting,
nemen mij mee naar voorbije tijd,
voelt rijk, alsof jij er nog bent,
maar de kilte van de eenzaamheid
is een fel, stampend terugkomen
en roep opnieuw jouw naam
nu ik aan jouw graf weer sta.

Jan van Wijk, 23 oktober 2010

 

 

HOME