HOME  Archief Lezersliefde   Liefdesaforismen  Links  Nieuws  Perslichten  Publicaties   Wie ben ik ?  

 

Spirituele Gedachten

Deze website is er voor een ieder die van woordliefde houdt. Dit gevoel komt op velerlei wijzen tot uiting. De een voelt zich goed in een kernachtige uitspraak, voor een ander is het een tekst die proza-elementen bevat of meer in poëzievorm is verwoord. Ik heb daar gedachten bij en die wil ik met je delen. Gedachten die bij me binnenkomen raken velerlei terreinen van beleving, gevoel, liefde en warmte. Zij hebben betrekking op dat wat mijzelf overkomt of dat ik opvang door te zien en te luisteren. De omgeving is immers zo rijk aan bijzonderheden die het vermelden meer dan waard zijn. Ik heb ook gedachten die van spirituele aard zijn. Het zijn zieleroerselen met een spirituele lading, echter wel met de wil dichtbij mezelf te blijven. Ook wil ik grondcontact houden. Zo is de rubriek "spirituele gedachten" ontstaan.

Jan van Wijk, 1 augustus 2010

 

meimaand

Bij haar kan een ieder terecht. Zij kent een druk bezoek en heeft dan ook ontelbare volgelingen. Velen komen tot dicht bij haar. Voelen zich dan thuis. Dit gebeurt met nadruk in de maand mei. Menigeen krijgt van haar vitale krachten, waar velen soms lang op moeten wachten. Zij helpt ontelbare bezoekers. Een die vast zit, een ander die zijn geweten schoon wast, of een die een terugslag kent in liefde of met gezondheid.

Ik zie haar als een wijnstok met vele ranken en zij is de sterke stam. De wijnstok heeft ranken voor hen die in haar geloven en de verbindingen zijn. Dat voelt als mooi om te beleven en dan dank ik haar. Spreek met haar op ingetogen wijze en dat levert mij kracht op.

De meimaand, de maand met toewijding aan haar geeft bijzonder licht. Aandacht geeft zij velen en de ontvangers danken haar, dat zij niet meer hoeven te dolen in de nacht. De donkere dagen zijn verslagen. Het is een gevoel dat liefde geeft aan menig mens die echt leeft.

Ik stap op je af. Knik naar je. Steek een kaars aan en dank voor de mooie dag. Jij, Maria, bent ook voor mij een rots in de branding. Ook morgen draag ik je in gedachten verder.

Jan van Wijk, 9 mei 2012

 

Stilstaan bij Pasen

Na het sterven van Jezus aan het kruis op Goede Vrijdag, wordt hij in een graf gelegd. Lang blijft hij daar niet liggen, ook al is een reusachtige steen voor de grafingang geduwd.
's Morgens vroeg gaat Maria Magdalena alleen naar het graf. Zij wil haar grote vriend bezoeken. Bij het graf aangekomen is Maria Magdalena heel verbaasd. De grote steen is opzij gerold. Het graf is leeg. Jezus is verrezen. Hij is uit de doden opgewekt. De boeien van de dood konden hem niet vasthouden.

Wat later gaan de apostelen heen. Zij zwermen uit en gaan het woord van Christus verkondigen. Vier van hen, de evangelisten, vertrouwen veel aan het papier toe. Zo'n tweeduizend jaren later luisteren vele miljoenen mensen als het evangelie wordt voorgelezen en met Pasen de verrijzenis van Jezus centraal staat.

Pasen komt elk jaar terug. Het is stilstaan, gedenken en vieren dat er zoveel in zo weinig tijd is gebeurd. Deze gebeurtenissen hebben een enorme impact in de wereld. Zelfs nu, tweeduizend jaar later, is het een gedenken dat tot inkeer leidt.

Jan van Wijk, 8 april 2012

 

Pasen

De laatste dagen voor Pasen zijn zo verschillend van aard. Op Palmzondag zoveel gejuich bij het binnenhalen van de nieuwe koning. Daarna Jezus in gebed tot zijn vader. Het laatste avondmaal met verraad. De veroordeling ter dood. De kruisgang. Sterven. Verrijzenis. Een week van vreugde, pijn en verdriet.

Mijn gedachten zijn in de wereld van zo'n tweeduizend jaar terug. Zie Jezus de meest bewogen week uit zijn leven meemaken. Zie ook zijn mama, Maria. Haar heb ik lang in beeld. Zij fascineert mij. Bij haar heb ik veel gevoel en waardering. Wat heeft ook zij vreugde en verdiept verdriet gekend. Maria baart een jongen, die heel wat in beweging brengt. Zij volgt haar zoon op zijn ontelbare stappen. Ook ziet Maria het einde van haar zoon. Ze staat wenend bij het kruis en voelt de pijn, zoals enkel een mama dat ervaart.

Met Pasen heb ik Maria veel voor ogen. Voor mij is zij de vrouw die ongekend groots is. Zij laat haar aanwezigheid dagelijks flink bij me merken en in het bijzonder met Pasen.

Jan van Wijk, 5 april 2012

 

Passie- en Cantatedienst

In de Gertrudiskerk te Bergen op Zoom woon ik de jaarlijkse Passie- en Cantatedienst bij. Deze dienst kent twee grote onderdelen, namelijk Miserere mei, Deus van Gregorio Allegri en Stabat Mater van Antonio Caldara. Het Miserere mei, Deus vertelt de belevenis van een zondig mens, die om vergeving vraagt. Stabat Mater gaat over het ernstig lijden van Maria, als zij als de mama onder het kruis staat, waaraan haar zoon hangt.

Muziek en zang worden op gevoelige wijze gebracht door het bekende koor Hortus Musicus Religiosus, dat een sterke reputatie heeft en deze keer onder leiding van de befaamde dirigent Hans Smout staat. De vocale soli zijn van hoog niveau en maken van een zangdichtstuk een meesterwerk. In de Gertrudiskerk wordt het Rogierorgel professioneel bespeeld door Janno den Engelsman. De dienst heeft in pastor Rud Smit en dominee Willem Vermeulen twee uitstekende voorgangers die treffende én passende teksten voorlezen.

Deze dienst brengt mij dichter bij Pasen en ik geraak in een spirituele sfeer om nog meer gevoel te krijgen bij het naderende hoogfeest van Pasen.

Jan van Wijk, 27 maart 2012.

 

vasten

Vasten staat, naast bidden en aalmoezen geven, van oudsher centraal in
de Veertigdagentijd.
Mijn doel met vasten is een missie voor mezelf hebben. Vasten is voor
mij dan ook geen geloofsverbreding, maar meer een geloofsverdieping van
mijn katholiek zijn.
Bidden doe ik op mijn manier en wel op de wijze die mij past. Aalmoezen
geven vertaal ik in giften en pro deo vrijwilligerswerk voor goede
doelen doen. Dit geeft naast mijn volledige baan een druk leven met
bijbaantjes zonder financiële revenuen.
Vasten ervaar ik als heel wisselend. Er zijn namelijk vele wijzen om te
vasten. Opties zijn bijvoorbeeld minder eten, nalaten van leuke dingen
doen en deelnemen aan acties voor goede doelen. Zo ga ik dan om met
solidariteit, spiritualiteit en soberheid. Ook hoor ik van mensen dat
voor hen vasten onder meer staat voor niet eten, niet drinken, niet
roken en niet vrijen. Echter, dat gaat wat ver voor mij.

Vasten leidt in elk geval bij mij tot een meer sobere levensstijl. Voor
mij ook een manier om me op persoonlijke wijze zorgen voor morgen te
maken. Dat hoeft voor mij niet teveel tot doemdenken te leiden, maar wel
aanzetten om over de dag van morgen na te denken en daarbij het nu niet
te veronachtzamen.
Verder kan ik me ook indenken dat vasten een gezondheidskwestie is om
bewuster met jezelf om te gaan. Toch zie ik vasten niet als een dieet
van bijvoorbeeld veertig dagen lang op water en brood de tijd doorkomen.
Ik zie een sobere levensstijl als goed voor mezelf en ook voor de
relaties die ik met anderen heb.

Hoe ik moet vasten staat wel in Koran, maar niet expliciet uitgewerkt
in de Bijbel. Van uitgevaardigde vastenwetten moet ik nu niets meer
hebben. Het vastentrommeltje vanuit mijn jeugdjaren is al heel lang
dichtgeklapt. Daarna is bij me opgekomen het eens een tijd met wat
minder doen. Dat uit zich in minder eten en wat meer aan anderen geven.
Zo doet menigeen wat op de eigen wijze en dat past ook wel in een tijd
van individualisme, waarbij ook op een individuele manier geloven past.

Jan van Wijk, 25 februari 2012.

 

levensenergie

Je uit klachten van het leven en hebt het gevoel van uitzichtloosheid. Nachten lang tob je, gedachten vliegen heen en weer, zuchten gaan niet weg en onrust maakt jouw hart vol. Je hebt smart en verdriet. Dit duurt al heel wat weken en het kost je veel energie.

Ik zie je weer, een week later. Je bent einde verhaal. Wat nu ...? Je zou een onbekende wat ruimte kunnen geven. Ook mag je met jezelf bezig blijven. Het is jouw keuze. Wie weet wat vreemdelingen, die nu nog geen gezicht hebben, voor jou kunnen betekenen.
Je denkt hierover wat na. Ineens komt een flikkering in jouw ogen. Je recht de rug en het lijkt dat je een horloge in de hand houdt. Je hebt immers vaak gezegd dat tijd schaars blijkt te zijn en dat er op een dag een tekort aan is. Je kijkt me aan. Glimlacht en dan zeg je dat je een stem achterna gaat die onzichtbaar wenkt. Je bekijkt jouw wereld al een beetje van een zonnige kant, ook al is de crisis in jouw nog niet verdwenen. Je voelt dat genezing aan het werk is. Een wonderbaarlijke kracht geeft jou levensenergie. Dan kijk je omhoog en bedankt de hemel.

Jan van Wijk, 15 februari 2012

 

Kerstmis

Kerstmis is voor mij beseffen
en weten dat er anderen zijn,
dat zij veel voor mij betekenen,
van waarde in mijn leven zijn.

Kerstmis is voor mij ook delen,
weten wat aan anderen te geven,
dat zij mij meer dan beroeren
en mij doen boeien en bloeien.

Kerstmis is voor mij waarderen,
realiseren het leven is een geschenk,
dankbaar zijn hier te vertoeven,
rijkdom van leven te mogen ervaren.

Jan van Wijk, 22 december 2011

 

boetedoening voor seksueel misbruik

Een brief van de R.K. bisschoppen van Nederland voor de gelovigen in de bisdommen. Het is een uiting van boetedoening voor seksueel misbruik binnen de Kerk.
Kwetsbaar en klein zijn met name kinderen. Voor een kind is het essentieel om veilig en in liefde op te groeien. Dit besef bij de bisschoppen is vooral toegenomen door verhalen van mensen die als kind seksueel zijn misbruikt.
De Katholieke Kerk is de laatste tijd geconfronteerd met schrijnende verhalen van mensen die als kind seksueel misbruikt zijn door priesters, religieuzen en andere medewerkers van de Kerk. Dit misbruik heeft zich vooral in internaten tussen 1945 en 1980 voorgedaan.
Onder aanhoudende druk hebben de bisschoppen begin 2010 besloten tot een onafhankelijk onderzoek naar seksueel misbruik van minderjarigen door geestelijken. Het rapport van de Commissie Deetman is duidelijk. Seksueel misbruik door geestelijken is veelvuldig voorgekomen. De Kerk is geschokt door het gedrag van de daders. Bisschoppen doen openlijk boete.
Wat gaan de kerkelijke leiders nu verder doen? Het rapport goed bestuderen is oké, maar dan?
Feit blijft, dat de pijn van seksueel misbruikte mensen door een openlijke boetedoening niet overgaat. Met financiële compensatie verdrijft de Kerk ook niet alle pijn. Bisschoppen die meer emoties tonen helpt wellicht wat.
En dan ...?
Verjaring van seksueel misbruik is niet op zijn plaats. Alleen het kerkelijk recht laten gelden? Strafrechtelijke procedures zijn meer wenselijk en hierbij dan het civiele recht hanteren ... Burgers zijn immers slachtoffers.
Verder ...? Een bisschop is ook een manager. Hierbij past geen overplaatsing van plegers van seksueel misbruik. Een strenge code toepassen en het Nederlands recht hanteren gaan wat verder dan een boetedoening.

Ook mag gezegd worden dat er ook veel goed gaat in de Kerk en dat lang niet elke geestelijke zich aan seksueel misbruik schuldig heeft gemaakt. Met name de bisschoppen en de vele katholieke gelovigen hebben dan ook groot respect voor de toewijding en inzet van de zeer vele priesters en religieuzen die geen blaam treffen. Deze geestelijken gaan gebukt onder de gehoorde generalisering van die Kerk deugt niet. Dit past niet in een tijd waar respect voor de ander groter mag zijn dan ooit.

Jan van Wijk, 18 december 2011

paradijs

Het paradijs verwachtingsvol betreden,
dat lijkt me zo overheerlijk top.
Langzaam, rondkijkend binnengaan
in de spannende Hof van Eden
met mijn ogen wagenwijd open.
Dan met een opengesperde mond
het bovennatuurlijke gadeslaan
van schoonheid in een boeiende bloei:
Adam en Eva staan stevig omstrengeld
in een bevallige, sensuele pose
bij laaghangend, uitnodigend fruit,
dan neemt zij een aantrekkelijke appel
en overal raakt haar eetlust bekend.
In het paradijs is het druk
met zoveel gezuiverde zielen,
die gedurig blijven toestromen,
zonder de hof overbevolkt te maken.
Dan zie ik iets indrukwekkends,
het is de boom des levens,
een betoverende toekomst is in zicht,
die de balans doet doorslaan
naar het goede zonder weerga.
Dan toost ik op mijn verblijf
in het wellustige paradijs
en drink vele liters wijn
zonder ooit dronken te worden.

Jan van Wijk, 7 december 2011

 

teruggevonden

Ben verheugd over wat ik voel
binnen muren en tussen kaarsen,
vertrouwen dat waarheid is gesproken,
het verlorene is teruggevonden.

Niet zoeken naar wat ik wil,
maar zien wat ik tegenkom,
het beeld van een onzichtbare
in gedachten voor het nu.

Opeens wordt mij getoond,
het licht op een open plek,
waar ik mijn halte vind,
alsof een ieder is teruggevonden.

Hoor haar vertrouwde stem,
ze is mij lang voorgegaan
en kan ik haar heil verwachten,
wat geen mens ooit heeft gehoord?

Ga traag op de tast verder,
als een blinde in het duister
en ooit kom ik bij de oorsprong
van al wat wenkende adem heeft.

Jan van Wijk, 12 november 2011

 

woorden maken overweging

Zo halverwege de zondagsmis is het tijd voor de overweging, die als preek bekend staat. Deze preek is een diepgewortelde gewoonte. Echter, deze preek is geen echte preek, waarbij vermanende woorden stromen om in menige kop in te breken. Soms leidt een overweging tot gedachten die me merkbaar beheersen. Ik hoor de vele woorden, als uit het leven gegrepen, die hout snijden tot kunst en mij helpen meer te zien en te doorzien.

Ook gebeurt het tegendeel, dat ik geen raakvlak voel. Woorden gaan dan langs me heen. Mijn gedachten maken snel plaats voor een meer inspirerende invasie. Andere gedachten vliegen binnen en voeren mij ongedwongen mee. Ik land op een lichte wolk en voel me vederlicht.

Ineens hoor ik de stilte in een groot, hoog kerkgebouw, waar voor ieder een overweging is. Voor elke aanwezige zijn er woorden die blijven.

Jan van Wijk, 5 november 2011

 

evangelie

Ik hoor vele woorden, elke keer,
ze lijken op een lavastroom,
die zich als een kokende brij
door alles, niets ontziend, breekt
en donderend bij me binnenkomt
als een onweerstaanbare massa.
Zo hoor ik jouw woorden,
die in mijn kop veel doen
en waaraan ik me optrek
om meer warmte te ontvangen.
Echter, het blijven vele woorden,
die steeds diep in mij komen
en mij uitdagen verder te gaan.
Dan denk ik aan het evangelie,
als blijde boodschap voor 't leven,
dat bol staat van diepzinnige woorden,
in te lange zinnen verweven,
die smachten naar een uitwerking.

Woorden zeggen mij te weinig,
als zij niet in daden worden omgezet.
Het evangelie hoor ik elke week,
aan jouw woorden denk ik elke dag,
maar waarom missen ze daadkracht,
wat belet hun verwachte uitvoering?
Uitgesproken twijfels met weinig woorden,
die elke actie dodelijk blokkeren,
laten alles zoals het steeds was.
De verleiding blijven weerstaan,
om niets te doen, niet te bewegen,
gaat ooit het woord tot leven brengen.
Zo ervaar ik mijn duurzaam evangelie,
dat nooit ophoudt mij te sterken
en ik mijn onbekende weg voortzet.

Jan van Wijk, 28 oktober 2011

 

mijn kracht

Vastzitten aan het verleden,
een last langdurig meeslepen,
dat al drukt me opnieuw neer
en ik ga er flink onder gebukt
met een steeds grauwer gezicht,
waar zonnige warmte is vertrokken.

Me te lang blind blijven staren
op wat voorgoed voorbij is,
geeft nu en morgen geen kans.
Dat doet me snijdend pijn,
dan raap ik m'n moed bijeen,
kom langzaam maar zeker overeind,
ben vertrokken voor 'n andere morgen
en ik ervaar dat ik nu echt leef.

Met goed herwonnen levenskracht,
die mijn geest en liefde ondersteunt,
geraak ik verder op mijn hobbelige weg
en wandel een nieuw hoofdstuk in
met een onbeschrijfelijk fijn gevoel,
dat ik door kracht ben gesterkt
om vol geloof de toekomst in te gaan.

Jan van Wijk, 25 oktober 2011

 

Maria in beeld

Het is zaterdagavond. De kleine wijzer van de klok staat op acht en de grote op twaalf. Tien gasten zijn bijeen. Heb hen zojuist ontvangen. Nu is het wachten op nog een gast. Die komt wat later.

Het is een week eerder. Bel mijn pastoor en zeg hem: Heb Maria aan de haak geslagen.
De reactie is: Jan, zo spreek je niet over Maria.
Vertel hem dat ik een groot Mariabeeld heb gevonden en dat ook gekocht. Het is een beeld, zoals ook in grot te Lourdes staat. Vele jaren heeft het Mariabeeld in een klooster in België gestaan. Vraag de man aan de andere kant van de onzichtbare lijn of hij het beeld wil zegenen. Daarna bied ik een uitgebreide toost aan. Dat mag wel van Maria, hoor ik en de zegening komt in orde.

Het is zaterdagavond. De klok kruipt naar kwart voor negen. De klop op de deur nodigt mij uit open te doen. De pastoor komt binnen, groet een ieder en inspecteert het beeld. Reik de pastoor wat Lourdeswater van me aan. Dan begint de plechtigheid. Een deel van de geschiedenis van Mariabeelden wordt verteld. Er wordt gebeden. Het beeld gezegend en het Salve Regina gezongen.
De plechtigheid maakt indruk op de aanwezigen. De zegening van een beeld is de première voor de gasten. Kaarsjes, witte rozen en een door mij zojuist ontvangen witte lelie ofwel Marialelie staan aan de voeten van Maria. De toost is inderdaad uitgebreid en duurt enkele uren. Mariabeelden, devotie, passie voor geloofsovertuiging en Mariabeleving zijn de gespreksonderwerpen na de zegening.

Om middernacht doe ik de deur op slot als de laatste gast is vertrokken. Ga naar het gezegende beeld. Laat de avond nog eens in gedachten voorbijgaan. Het voelt als heel bijzonder. Een stukje hemel op aarde. Blijf jij daar maar eens lang staan. Witte rozen geef ik je elke week.
Ze staat stil, zegt niets. Wellicht denkt ze veel ...

Jan van Wijk, 12 oktober 2011

 

Interactief luisteren

Luister naar mijn bron
om opnieuw te ervaren,
waarin ik sterk geloof,
waar ik mijn intuïtie haal,
welke waarden ik koester,
waarover mijn wijsheid beschikt,
waarbij mijn motto geldt:
komen bij de luisterbron.
Dan heb ik nog meer
te luisteren naar mezelf,
trouw aan mezelf te blijven,
mijn intuïtie te volgen
en ik in contact met mij kom.

Jan van Wijk, 5 oktober 2011

 

La Salette, bij Maria in de Alpen

Na een steile weg van vele kilometers kom ik op zo'n 1800 meter hoogte bij het Maria bedevaartsoord La Salette, dat ligt aan de Route de Napoleon tussen Gap en Grenoble.
Indrukwekkende gebouwen als basiliek, gebedsruimten en hotel met 600 bedden, staan op dit hoge plateau. Het uitzicht is er hemelsmooi. Het is er druk met heel veel Italianen, een grote groep Polen en ook heel wat Fransen. Gelukkig is er voor mij nog een kamertje vrij.

Woon er eucharistievieringen bij in het Frans, Italiaans en Pools. Sluit me in de avond aan om met de processie in de bergen mee te gaan. Vele lichtjes kronkelen over bergpaden. Ingetogen stappen met gezang. Dit zorgt voor een mystieke ervaring tussen Alpenreuzen.
Zie in La Salette enkele grote beelden van Maria staan. Een beeld maakt op mij bijzondere indruk. Maria zit er heel verdrietig bij met de handen voor het gezicht. Een ander beeld is Maria die naar boven kijkt, terwijl de twee zienertjes van 19 september 1846 er vlakbij staan.

In de basiliek is op het altaar een groot kruis. Bijzonder is dat boven de ene arm van Jezus een hamer is afgebeeld en boven de andere arm een nijptang. Het dateert uit de tweede helft van de negentiende eeuw. Achter het kruis staan twee gouden beelden tegen de muur. De beelden laten zien dat de Heilige Anna aan Maria instructies geeft. Hoog op het altaar bevindt zich een meer dan levensgroot, wit Mariabeeld. Ook zijn er vele glas in loodramen. Zowel bij daglicht, als bij kunstlicht zijn deze ramen zeer kleurrijk. Deze ramen vertellen veel over de geschiedenis van Jezus. In deze gewijde ruimte voel ik me heel geïnspireerd.
Achterin de basiliek steek ik enkele kaarsjes aan. Voor menigeen is er een intentie die met licht vergezeld gaat. Daarna kniel ik en mijn gedachten gaan uit naar enkele vrienden en vriendinnen die momenteel een zwaar kruis dragen. Met gedachten aan dierbare naasten verlaat ik de basiliek. Het voelt als een groot geschenk hier te mogen zijn.

Jan van Wijk, 28 augustus 2011

 

Kevelaer

In de Pauselijke Basiliek te Kevelaer woon ik de ochtendmis bij. Zie enkele honderden pelgrims zitten en staan. Niet voor niets is deze basiliek als grote pelgrimskerk gebouwd. De preek gaat over de toestand in de wereld. Er wordt een vergelijking gemaakt met het ontstaan van het Mariabedevaartoord hier in Kevelaer.
Na de eucharistieviering blijf ik nog wat op de achterste bank zitten. Herinneringen van gisteren en verder terug komen in me op. Vraag me af, hoe het gaat met hen die ik niet meer zie en met hen die perikelen kennen met hun gezondheid. Mijn gedachten komen wat later naar het nu. Vervolgens maak ik een rondgang in de rijk beschilderde basiliek. Zie de onderdelen van de kruisweg, die op de pilaren zijn afgebeeld. De zeven smarten van Maria zijn fijngevoelig verwerkt in het retabelaltaar. In het midden valt me ook de bekende Pieta op. Zie de dode Christus op de schoot van Maria. Bovenaan het altaar is in het gotische kapelwerk de voorstelling weergegeven van de opname van Maria in de hemel. De schilderingen in de basiliek treffen mij. Denk aan de vele gebeurtenissen in het verleden van het christendom. Mijn beleving hierbij is intens. Merk dat naarmate ik hier langer ben, wat meer tot rust kom. Deze basiliek vind ik een van de mooiste interieurs hebben van bouwwerken die met Maria verbonden zijn. Voel het dan ook als een voorrecht hier te mogen zijn.

In de middag breng ik een bezoek aan de kleine, intieme Genadekapel. Ga ook de Kaarsenkapel in en zie vele aandenkens van jaren terug hangen. In deze kapel blijf ik wat langer. Wat hangt er hier een speciale sfeer.
Wat later kom ik langs het Priesterhuis en ga naar de Sacramentskapel, de doop- en biechtkapel en beland uiteindelijk op de binnenplaats met werkende fontein. Het is druk met mensen, ofschoon ik het niet als drukte ervaar.
Dan stap ik naar de Antoniuskerk, ook die ga ik bezoeken.

Aan het eind van de middag doe ik de kruisweg. De staties zijn groots en enkele zijn gebouwd met behulp van Nederlandse sponsoring. Wat is het hier een stille devotie en wat maakt het een indruk op me. Voel me dichtbij het lijden van Christus. Ook dit keer weer, ook al is het al wel mijn tiende bezoek aan Kevelaer.

Tot besluit van mijn bezoek aan Kevelaer woon ik om vijf uur de Vespers bij in het Clarissenklooster aan de St. Klara Platz. Bijzonder dat avondgebed met gezang en korte lezingen. Er zijn vijftien Clarissen in de kapel en enkele belangstellenden. Ook hier heerst een diepe devotie. Wat voelt het een religieuze en inspirerende dag.

Jan van Wijk, 15 augustus 2011

 

credo

Elke keer dat het credo wordt gezongen, als geloofsbelijdenis na het gesproken evangelie, voel ik een krachtige stroming in mijn lichaam. Er gaat immers veel gevoel van de samenzang uit, waardoor ik een stuwende kracht voel opkomen. De kerk is dan ook vol met spirituele lading en de viering is voor mij dan op het hoogtepunt. De aanloop tot het credo is net een voorspel, dat even later voor ontlading zorgt, als de klassieker vol overgave klinkt. Na het gezang heb ik andere gedachten, die vol zijn van gevoel, zonder dat ik op klassieke wijze bid. Op mijn manier beleef ik de viering. Wellicht wijkt deze af van de andere kerkgangers.
De nawerking van het credo is intens. De ontvangen impulsen maken me sterker om uitdagingen in de liefde aan te gaan. Dan oog ik blij, ben van binnen warm en versnel mijn pas om bij jou te zijn.
Met het credo in mijn hoofd voel ik mij licht. Het is alsof ik voor liefde hevig ben verlicht en zo zweef ik naar je toe.

Jan van Wijk, 2 augustus 2011

 

vuur

Na een autotocht van ruim 1200 kilometer kom ik in Lourdes aan. Bezoek meteen de vermaarde grot. Ga vlak langs de immense rotsen. Raak die aan. Kijk naar het hoog geplaatste Mariabeeld. Bid enkele weesgegroetjes en om negen uur zie ik de dagelijkse processie beginnen. Sluit aan in de lange stoet om bij te dragen aan het Maria-gevoel. Het lijkt dan of er een vuur in mij brandt. Later op de avond is er een groot vuurwerk. Snelle pijlen schieten naar de hemel en komen als schitterende, vallende sterren terug. Harde knallen, felle kleuren en flitsende lichten veranderen het luchtruim. Het is bijna middernacht en dan is het 14 juli, de Franse nationale feestdag, die hier in Lourdes al vurig begint. De volgende ochtend ga ik naar het nabijgelegen Luz-Ardiden. Ga te voet de berg op. Ben getuige van een ritaankomst van de Ronde van Frankrijk. Vele supporters zijn vurig in hun uitingen en menig toeschouwer vuurt de wielrenners aan. De coureurs leveren vuurwerk. Wat zitten zij vol vuur. Terug in Lourdes ga ik nog naar de grot. Geef enkele kaarsen vuur. Wat een feestdag vol gloeiende warmte. Voel opnieuw het vuur in mij. Krijg inspiratie voor nu en wellicht ook voor morgen en dat voelt als heilig vuur.

Jan van Wijk, 14 juli 2011

 

Ommegang van de Heiligdomsvaart in Maastricht

De zevenjaarlijkse ommegang trekt onder grote belangstelling door het oude centrum van Maastricht. In de ommegang staat de Heilige Servatius centraal. De stoet wordt ingedeeld in zeven panelen met elk een eigen thema, als feiten van de kerk in Maastricht, pelgrims naar Sint Servaas, de stadsdevotie van Maastricht en het tonen van de Noodkist.
De honderden deelnemers dragen verzorgde, passende kleding, vaak van eeuwen terug.
Een trompettergroep opent de stoet, gevolgd door een lopende declamatiegroep en daarachter een uitgebreide banierengroep. Een wagen met het openingsdecor met het logo van de Heiligdomsvaart laat meteen zien dat het deze keer om "het licht tegemoet" gaat. Gezamenlijke Maastrichtse muziekkorpsen luisteren de opening op.
De ommegang heeft een sterke en opvallende inbreng uit Vlaanderen, zoals de vendeliersgroepen uit Keerbergen en Kaulille. Het Vlaamse Tongeren is goed vertegenwoordigd met onder andere een indrukwekkend groep, fraai geklede en geschoeide zingende, jonge "Maagden van Tongeren" die pelgrimeren naar Sint Servaas. Met klokkenspel en de Koninklijke harmonie Concordia uit Tongeren is het een bijzonder rijk aandoende inbreng uit Vlaanderen.
Wat ook op veel bijval van de tienduizenden toeschouwers kan rekenen zijn de passionele, ingetogen en sfeervolle liederen van zangvereniging Oranje. Ook is een grote groep, waaronder veel jongeren, uit Armenië aanwezig. Ook zij krijgen applaus van de vele toeschouwers.
Typisch voor Maastricht zijn de relieken die getoond worden en de Noodkist die op eerbiedige wijze wordt gedragen. De grote groep wierookdragers zorgen hierbij voor een speciale geur. Verder is bijzonder het beeld van het Zwarte Christus van Wyck, met dragersgilde en broederschap. De declamaties zorgen ervoor het publiek meegevoerd wordt naar de Servatiustijden van weleer.
De ommegang is een eerbiedwaardige en devotievolle stoet die zowel door deelnemers als toeschouwers als een welkom gevoel wordt ervaren.
Van mij een groot kompliment aan de organisatie en de honderden deelnemers van de ommegang. Maastricht kan trots zijn op deze ommegang, die je met gevoel terugbrengt naar belangrijke, religieuze tijden in Maastricht en de regio.

Jan van Wijk, 3 juli 2011

nederig neergaan

In de Mariahal te Scherpenheuvel zijn zo'n zevenhonderd stoeltjes bezet. Woon een viering met gezang bij in een authentieke omgeving. Laat de week eens voorbijgaan. Veel snel en vluchtig, weinig traag en vasthoudend. Selecteer gedachten voor een terugblik.

Lang heb ik jou in gedachten. Geef je een hand. Kijk in jouw ogen. Praat met je. Heb je in ogenschouw van top tot teen. Zie je opvallend nederig neergaan. Elke keer een beetje meer. Je spreekt minder. Hoort met afnemende ontvangst. Vocht laat jouw lijf groeien. Je verzamelt pijn. Voeten vertrouwen op de rollator.

Binnenkort staat jouw teller halfweg tussen tachtig en negentig. De klok tikt door. Echter, jouw voortgang hoort geen getik meer. Zo voelt het, zeg je. Je bent openhartig, zoals zo vaak. Morgen nog in mindere doen? Laat het dan maar afgelopen zijn ... Je zegt dit wat vaker de laatste maanden. Een aflopend leven met vandaag het eind wat dichterbij. Zo draag ik je verder mee in gedachten.

De dienst is voorbij. Verlaat de gewijde hal. Voor ik terug naar huis ga, steek ik ook voor jou een kaarsje aan. Wat hulp voor jou als intentie, want ik voel dat ik weinig kan geven. Jij halfweg de tachtig. Kijk naar het kaarsje, ook dat gaat een keer uit.

Jan van Wijk, 3 juli 2011

 

 

Heilig-Bloedprocessie in Brugge

Op Hemelvaartsdag ga ik naar Brugge. In de middag trekt daar de Heilig-Bloedprocessie door het centrum van de stad.
In de processie staat de relikwie van enkele druppels gestold bloed van Jezus Christus centraal. Het verhaal gaat dat al in het jaar 1150 Diederik van de Elzas, graaf van Vlaanderen, na de tweede kruistocht, de relikwie van het Heilig Bloed meeneemt uit het Heilig Land.

De processie te Brugge is voor een deel weergegeven in een stijl die hoort bij de 15-de eeuw, de Gouden Eeuw van Brugge. De processie bestaat uit vier delen, namelijk het Oude Testament, het Nieuwe Testament, de historie van het brengen van het Heilig Bloed naar Brugge en de schrijn met de relikwie van het Heilig Bloed. Vooral dit laatste deel heeft een grote impact op de veertigduizend belangstellenden. Bij het passeren van de schrijn gaat iedereen rechtop staan en velen maken een kruisteken. Achter het Heilig Bloed sluiten zo´n zestig priesters aan. Na vorig jaar afwezig te zijn wegens veel commotie over zedenmisdrijven in de kerk, lopen de geestelijken nu weer mee in de processie. De priesters horen in deze processie. Het Heilig Bloed is namelijk een pure religieuze beleving en de kerk is dan een onmisbare schakel in de processie.

Dat de Heilig-Bloedprocessie leeft in Brugge is heel duidelijk. Er zijn niet alleen veel belangstellenden, maar ook zo´n 1700 deelnemers. Een extra dimensie geven de vele dieren die in de stoet meegaan. Ontelbare schapen, vele paarden, enkele honden, een paar ezels en enige kamelen laten de taferelen meer leven in de tijd van eeuwen terug.

Tegen zes uur vindt de slotplechtigheid plaats op de Burg vóór het stadhuis. Na een korte gebedsdienst in een tiental verschillende talen, wordt de zegen gegeven met de relikwie van het Heilig Bloed. Het afgezette terrein is omzoomd door enkele duizenden. Een ieder heeft eerbied voor hetgeen plaatsvindt.

Het bezoek aan Brugge grijpt me aan. De processie en slotplechtigheid maken veel indruk op me. Zie velen vol devotie een grote beleving opdoen. Dat geldt ook voor mij. Ben blij in dit omvangrijk, devote gezelschap te mogen verblijven. Het voelt als volkomen terecht dat de Heilig-Bloedprocessie van Brugge sinds 2009 behoort tot de representatieve lijst van Unesco, waar het gaat over het immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid. (www.holyblood.com)

Jan van Wijk, 2 juni 2011

een zondagmorgen in Rome

Om acht uur in de ochtend ben ik in de Sint Pieter te Rome. Er wordt een Heilige Mis in het Latijn gehouden. Kardinaal Walter Brandmüller gaat voor in de viering. Zit er met zo'n duizend kerkgangers. Een fraai verzorgd boekje met omslag in kleur helpt bij het volgen van de dienst. Een koor dat zich met opvallend geluid manifesteert, vertolkt op prachtige wijze vele liederen. Ben onder de indruk van hetgeen ik hier meemaak. Zo vaak dit indrukwekkende gebouw op de televisie gezien en nu zit ik hier op de laatste rij. De Latijnse teksten volg ik, de woorden in het Italiaans laten me gissen naar hun betekenis. Na zo'n anderhalf uur is het te communie gaan. Sluit aan in de lange rij. Neem knielend plaats op de communiebank. Steek mijn hand uit, maar ontvang de hostie op mijn tong. Dit gaat toch wel anders dan in mijn stadskerk. Even later verlaten priesters en bisschoppen, die in het Vaticaan op bezoek zijn, achter elkaar het altaar en de kardinaal sluit de grote groep met geestelijken. Ook dit imponeert mij.

Verlaat snel de Sint Pieter. Het is bijna tien uur. Ik spoed me naar de Kerk van de Friezen. Ga het grote plein over. Sla rechtsaf. Enkele tientallen meters verder ga ik de trappen op en betreed de kerk. De aanwezigen krijgen een duidelijke uitleg over de Friezen en hun kerk. Na een half uurtje begint de eucharistieviering in het Nederlands. Een priester uit de Vlaamse Abdij van Averbode gaat voor. Dan denk ik aan mijn huidige pastoor die hier jaren heeft gewerkt. Aan het einde van de viering ga ik voor de tweede maal deze ochtend te communie. Als dat geen wonderen geeft ...

Na de Heilige Mis staat er thee en koffie klaar. Het is gezellig samen te zijn in een Nederlandse enclave te Rome. Ineens merk ik dat het enkele minuten voor twaalf uur is. De Kerk van de Friezen stroomt leeg. Een ieder spoedt zich naar het Sint Pietersplein. De klok slaat. Zie de paus staan. Een kleine verschijning op de bovenste verdieping van zijn paleis in het tweede raam van rechts. Paus Benedictus XVI houdt een toespraak in het Italiaans, Engels, Duits, Frans en Pools. Bidt het Angelus en geeft de zegen aan de meer dan tienduizend aanwezigen. Hij krijgt veel applaus van de toegewijde belangstellenden.
Een bijzondere gewaarwording op dit befaamde plein en dat in een klein kwartier. Voel me rijk op deze zondagmorgen. Ben dankbaar dat ik dit mag beleven.

Jan van Wijk, 19 mei 2011

 

moederdag

Op een dag zie ik je weer. Geloof daar heilig in. Jij hebt mij geraakt. Zo vaak. Zo diep.
Nu sta ik aan het graf, waar ik je vaak bezoek. Leg er een witte roos. Doe dat wel meer. Steeds één witte roos. Echter, vandaag is het gevoel anders.
Lees weer het opschrift van jouw grafsteen. Gedachten gaan jaren terug. Naar de tijd dat ik je nog zien mag. Nu heb ik wat foto's waarop jij staat. Met nog meer beelden heb ik jou in gedachten. Jij baart mij, voedt mij op, helpt mij groeien en geeft me wat ruimte. Jou zie ik als jonge, zorgzame mama, wat oudere vrouw, onverwachte weduwe en lief oudje.

Denk terug aan mooie jaren. Koester mijn herinneringen, die tegenwoordig anders worden beleefd. Het is wellicht het werk van de tijd, die mijn hart meer verblijdt. Ook al kijk ik wat nauwgezetter terug, de plussen laten de minnen ver achter zich. Het komt bij me over als de balans van gevoel opmaken.

Sta nog wat langer terug te denken. De tijd van toen. Kijk om me heen. Bij meer graven worden bloemen gelegd. Menige mama krijgt hier bezoek op moederdag. Kijk omhoog. Zie de hemelsblauwe lucht. Hoe stel jij het daar ...?

Jan van Wijk, 8 mei 2011

 

laf verraad

Kleren zijn uitgespreid als een rode loper,
met palmen wordt hij geestdriftig toegezwaaid,
vele stemmen zingen op verschillende tonen,
een koning wordt enthousiast onthaald.

Enkele dagen later is het geheel anders,
in de Hof van Olijven is het onrustig stil,
Jezus bidt tot zijn onzichtbare vader
na het drukbezochte Laatste Avondmaal.

Hij voelt goed aan wat er komen gaat,
even nadien is er het geplande, laf verraad,
een kus is het betaalde, afgesproken signaal,
ineens verandert zoveel, stemming slaat om.

Romeinse soldaten grijpen resoluut in,
nemen hem mee, veroordeling volgt snel,
een koning krijgt een doornenkroon
en de weg naar het kruis ligt open.

Wapens tonen hun zichtbare kracht,
maar een overwinning verdient het woord,
in die zege geloof ik meer dan oprecht,
zelfs nu wapengekletter woorden neerslaat.

Jan van Wijk, 20 april 2011

 

laatste avondmaal

Als ik mijn laatste avondmaal heb,
kies ik voor het afscheid mijn zakenvrienden.
Tafelschikking doe ik beslist niet,
voor het nuttigen van brood en wijn
is er vrije plaatskeuze na mijn welkom
en ik hou me rustig aan de gedekte tafel.
Als het brood er nog voor de helft ligt
en de rode wijn nog rijkelijk vloeit,
ga ik resoluut rechtop staan
onder doodse stilte van het gezelschap.
Ik begin aan mijn afscheidswoorden,
onthul het plan van een vennoot
om met Pasen windeieren te verkopen.
Dan verlaat ik verdrietig de tafel
en begin aan mijn zeer korte kruisweg.
De anderen blijven perplex, vol ongeloof achter,
zwijgen alsof zij net zijn vermoord
en hun gedachten zijn te lezen,
als waren zij een open, dun boek.
Echter, mijn boek is dichtgeklapt
en de eierhandel heeft vermeende vriendschap
stevig doorheen geklutst tot ´n vieze brij,
waardoor geen enkele klant overblijft
en de economische crisis verder toeslaat.
Uiteindelijk kom ik behoorlijk laat thuis,
lucht openhartig mijn pijnlijk hart
en kies eieren voor mijn geld
in een andere wereld met warmte.
Bij Jezus liep het geheel anders af,
die moest ´t onmenselijk zwaar bekopen,
daarbij is mijn financieel bankroet
slechts een droom voor maar even
en zelfs zonder klef kusverraad.

Jan van Wijk, 18 april 2011

 

synergetische kerk

Wat is voor jou een blijvende waarde?
Zolang ik het ervaar, is jouw antwoord.
Je gaat verder en noemt jouw grote liefde, een paar echte vrienden, ouders, kinderen, huis en ... geloof. Dan komen allerlei herinneringen boven. Jouw ervaringen als levenslessen. De groei als mens elke dag. Met dagelijks het voelen van ankerpunten in de dynamische context van het leven. De volgorde van grote liefde naar uiteindelijk geloof valt me op. Willekeurige volgorde, zeg je.
Neem nu de kerk. Deze is mij veel waard, vertel je me verder. Het is niet alleen het gebouw van buiten en van binnen. Ook niet enkel de sfeer. De vieringen met woorden en gezangen maken het completer. Rijker ook met beelden, schilderingen, stoelen, banken, kaarsen, ramen, kleuren en ... mensen. Het is zo veel. De waarde als geheel is meer dan de som van het totaal aan individuele componenten. De kerk is dan een synergetische kerk. Heeft een enorme plus in de samenhang van alles wat er aan verbonden is. Zo voelt de kerk als meerwaarde.
De kerk als gebouw is een uiting van iets tastbaars dat van blijvende waarde is. Generaties lang als een samensmelting van materieel en immaterieel erfgoed.
Voor mij is de kerk een baken.
Voor mij ook, reageer je. Het is een markant herinneringspunt. De kerkelijke gemeenschap is een wezenlijk houvast in het leven. Laat me er door inspireren. De ontmoeting in de kerk is elke keer komen op de plaats waar ik me welkom voel. Dat gevoel wil ik lang koesteren. Ervaar het als een speciale binding. Heb jij dat ook?

Jan van Wijk, 14 april 2011

 

stilte

Door te klagen word ik niet gelukkiger,
verdriet is hoorbaar om mij heen.
Ik sta stil bij ellende van menigeen,
hoor, zie en voel meer dan ooit.
Mensen lijden veel pijn, ook onnodig,
hebben veel te torsen, zware vrachten,
zij draven steeds verder door
en vraag me af, of dat zo nodig is.
Neem even mijn rust, die wenkt
in de warme, vertrouwde Mariakapel,
steek een verlichtend kaarsje aan
en ga op in de vertrouwde ruimte.
Ik droom snel, zwevend ver weg
naar een andere, hoopvolle wereld,
waar mensen meer oprecht lachen,
tevreden zijn met beduidend minder,
zich van binnen verrijkt voelen
en genieten van hoorbare stilte.
De stilte raakt me intens diep
en ik ervaar welgemeende vreugde
die als een warme, vertrouwde gloed
mijn lichaam vlug doet volstromen.
Deze stilte voelt nu anders aan,
geeft rust in mijn overvol hoofd
en ook het rijke besef van nu,
dat ik van deze stilte echt geniet.

Jan van Wijk, 5 april 2011

 

stille moed

Zeg dank voor al hetgeen ik heb mogen ontvangen. Voor het mogen meemaken, te beleven in het weerkerend nu. Dan hoor ik zeggen: Vertel de waarheid, schrijf het duidelijk op. Geef wachten niet op. Een te laat is er niet.
Heb ik genoeg geduld voor het wat oplichten van de sluier? Wil ik niet te vroeg weten over wat mijn grens overschrijdt. Ooit komt er een antwoord. Ooit voelt ver weg.

Neem plaats aan tafel. Eet mee. Ieder deelt mee. Voel me een dienaar die niet als knecht wordt behandeld. Aan tafel schuiven waardevolle mensen aan. Lijkt een feest in de duisternis. Zoveel is immers niet te zien. Voel de warmte de kilte verdrijven. Hoor iemand zeggen: Overwin jouw tegenslagen, tel jouw zegeningen maar eens. Je hebt kracht om mee te doen. Je kan wat tot heden onmogelijk lijkt. Doe maar dat wat als opgedragen voelt.

Kan zelf geen geloof maken. Het is een gave. Heb het gekregen, mogen ontvangen. Daar kan ik goed gebruik van maken. Doe het ook. Mijn handen zijn rijkelijk gevuld met gevoel van stille moed. Voelt als een toevlucht die me kracht geeft. Wat ligt in jouw handen?

Jan van Wijk, 31 maart 2011

 

waardigheid

Hoog boven alles blink jij,
je bent een ware schoonheid,
zoals jij met zorg geschapen bent,
een vrouw voor oneindig leven.

Jij aanhoort het vele gezang,
als steeds lofliederen voor jou,
van hen die zingend voor je staan,
als een spontaan gegroeide eenheid.

Je bent een mama pur sang
voor zich kind voelende gelovigen,
die zich opnieuw met jou verbinden
met oprechte wederzijdse waardigheid.

Waar bij jou liefde heerst,
is de wereld vol onrust,
vechten groepen voor hun idealen
en tonen velen weinig waardigheid.

Jij staat op, reikt de hand,
dan nadert een wellevende stroom,
een volle boot vaart verder
en verwelkomt de waardigheid.

Jij hebt deze waardigheid,
ik herken je dan ook meteen,
verlicht, als dank, een moment,
door een kaars bij jouw Mariabeeld.

Jan van Wijk, 24 maart 2011

 

Aswoensdag

Het is Aswoensdag. De dag na Vastenavond. Een turbulente periode vol vrolijkheid en feesten is net afgesloten. Dag Carnaval, dag "Vastenavend". Vandaag zijn de activiteiten in mijn stad vele straten schoonmaken en cafés opruimen. Ieder is weer aan het werk. Velen hebben gedachten bij gisteren en enkele dagen daarvoor en ruimen thuis op. Kleding in de was, feestversiering in de kast en een gevoel van voorbij overheerst. Dat gevoel is goed en is gevoed door een bijzondere sfeer, mooie herinneringen en liefdevolle warmte. Zo vergaat het mij.

In de vroege avond naar de kerk. Op Aswoensdag hoort bij mij een askruisje van gewijde as van verbrande palm- of buxustakken. De priester maakt een askruisje op ieders voorhoofd. Ik hoor: Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren. Het tijdelijke van het als mens hier mogen zijn, wordt me opnieuw duidelijk.

Met Aswoensdag begint de veertigdagentijd. Een tijd van vasten. Tijdelijk een tandje terug. Veertig dagen als een periode naar analogie van de tijd die Jezus zelf vastend in de woestijn heeft doorgebracht. Aangezien de kerk de zondag niet als vastendag aanmerkt, telt de week zes dagen van vasten. Dit vasten volgt menigeen niet al te strikt op. Overdaad kan wel wat minder. Zo redeneer ik. Vandaag, Aswoensdag, is zo'n vastendag welkom voor mij. Een dag om te beseffen dat het leven een feest is, maar dit uitbundig vieren hoeft niet elke dag. Een dag, dat je beseft dat je nu leeft, maar ooit tot as wederkeert.

Jan van Wijk, 9 maart 2011

 

Taizé aan de Zoom

Op nieuwjaarsdag om elf uur een eucharistieviering in de Gertrudiskerk te Bergen op Zoom. Een bijzondere bijeenkomst. Er zijn maar liefst acht voorgangers. Drie Poolse priesters, twee Spaanse paters, een Oekraïnse priester en uit Nederland een priester en een pastoraal werkster. Zij gaan voor in de viering met in de kerk ruim tweehonderd gelovigen. Het is een meertalige mis met "much in Dutch".

Een internationaal jongerengezelschap doet de stad aan. Gedurende vijf dagen zijn immers vijftig Taizéjongeren te gast in Bergen op Zoom. Zij wonen, met zo'n dertigduizend andere jongeren, de jaarlijkse Taizédagen bij die dit keer in Rotterdam worden gehouden. In mijn stad zijn het jongeren uit Mexico, Oekraïne, Polen en Spanje. Deze jongeren dragen hun steentje bij aan de verbroedering tussen verschillende religies. Voor elkaar openstaan, in gesprek gaan tijdens de vele activiteiten en dat al met veel respect voor ieders overtuiging. Deze keer gaat het onder het motto "pelgrimstocht van vertrouwen". Waar gaat deze tocht heen? Welke toekomst ligt er te wenken? Hoe maken we elkaar deelgenoot van nu en morgen? Hoe komen we tot elkaar?

In Rotterdam vinden de grootse bijeenkomsten plaats en in vele plaatsen in het westen en zuiden van het land zijn er duizenden gastgezinnen gevonden om de jongeren "een warme stal te bieden" voor een vijftal dagen. In Bergen op Zoom wordt 's morgens eerst een dienst gehouden en daarna een gebedsbijeenkomst. Daarna staat een ontmoeting in de stad op het programma, zoals bezoek aan moskee, Mariakapel in het Markiezenhof en synagoge. Oud en nieuw wordt in de Gertrudiskerk gevierd. Er is niet alleen buiten vuurwerk te zien en ook binnen te horen, maar in de kerk is er ook een landenviering met zang, dans en spel. Bijzonder dit mee te maken.

Na de viering op nieuwjaarsdag is het tijd om afscheid te nemen. De jongeren vertrekken richting Rotterdam om aldaar met hun bus richting thuisland te gaan. Zo neem ik afscheid van de drie Polen die in mijn huis wat nachtelijke uurtjes hebben doorgebracht. Dag leerkracht Duits, leraar scheikunde en arts in een ziekenhuis in het zuiden van Polen. We hebben wat afgepraat over jong zijn in Polen en hier, verschillen in cultuur, gevolgen van geschiedenis, liberale houding in Nederland, de stad Bergen op Zoom, de geloofsbeleving en wat brengt Taizé je?
Wat is het nieuwe jaar op bijzondere wijze gestart. Een ervaring die bijblijft.

Jan van Wijk, 1 januari 2011

engelen zingen

Tedere stemmen van boven,
voor een pas geboren kind,
dat welkom wordt geheten,
door gezang van engelen,
herders juichen en roepen,
koningen brengen geschenken.

De kracht van glans wenkt,
schittert voort in eeuwigheid,
wekt in harten liefde op,
vol van innerlijke schoonheid
zingen engelen vol vreugde,
blijdschap begeleidt hun tonen.

In houten, kale, koude kribbe,
de kleine mogen aanschouwen
door dierbaren met eerbied,
verlangend naar hun redder,
onder vleugels van Maria,
en engelen zwevend zingen.

Jan van Wijk, 24 december 2010

 

dankgebed

Wat is bidden?
Voor de een om hulp vragen. Met opgeheven armen. Uitgestoken handen, die de lijn naar boven openhouden. Zo doen om iets te willen bereiken.
Door te bidden vraagt iemand om niet te struikelen.
Is dit vragen om de wacht te houden als een schaduw om je heen? Of gaat het om niet gestoken te worden? Niemand je kwaad doet?
Is het een verzoek om onder de hoede te worden genomen? Waar je dan ook gaat of staat?

Is bidden meer dan vragen om?
Velen hoor ik bidden om genezing of raad. Ook wordt er gebeden om een doel te bereiken, als een slagen voor een examen of iets terug te krijgen of te vinden. Voor een ander is het contact krijgen, of hervinden. Gehoord worden of wensen dat het goed gaat voor zichzelf of zeker voor die ene.

Mijn gebed is als bidden zonder verlangens. Zonder vragen stellen. Ik bid om te danken.
Zo is het bidden een dankgebed van mij. Daarbij voel ik mij goed. Past bij mij.
Ik heb een dankgebed, omdat ik nog mag leven en keuzes kan maken.

Ik dank om mijn vrijheid. Zo dankt ook mijn stad. Vandaag herdenkt zij haar bevrijding door Canadezen in 1944.
Het is een voorrecht om te kunnen blijven danken.

Jan van Wijk, 27 oktober 2010

 

Witte verschijning

Ga de Piazza della Madonna over om naar de basiliek van het Italiaanse Loreto te gaan. Voor me loopt een vrouw. Ze is geheel in het wit gekleed. Witte sandalen omhullen haar bruin gekleurde voeten. Haar benen zijn strak verpakt door een nauwsluitende, witte pantalon. Een wit, strakzittend shirt omhult haar bovenlichaam. Aan elke pols een zilveren armband. Een zonnebril met wit montuur houdt donker haar gezelschap. Ze draagt het lange haar in een staart en daar zorgt een smal, wit bandje voor. Ze heeft oog voor verschijning.
Ik passeer haar rechts. Kijk haar aan. Zou ze al veertig zijn?

Voor de dame in het wit ga ik de basiliek van deze beroemde bedevaartplaats binnen. De eerste twintig rijen zijn al geheel bezet. Neem plaats. Enkele tellen nadien komt de dame in het wit in dezelfde rij zitten. Ze kijkt me aan en glimlacht. Een vreugdevol moment. Wat ziet ze er beeldig uit. Een door de zon gebruind lijf in een witte verpakking.

De Heilige Mis begint. Iedereen staat vaak en blijft dit ook wat langer doen dan in mijn thuisland. Een jonge priester van amper dertig gaat voor. Hij is een snelle kerkdienaar, want al na tien minuten leest hij het evangelie. Zo duurt de viering in het Italiaans niet al te lang. De priester houdt zichtbaar een emotievolle verkondiging. Hij gaat op in zijn tekst. Papier heeft hij er niet bij nodig.

Even nadien te communie. Vrijwel elke bezoeker gaat naar voren. Ik als een van de laatsten. De dame in het wit is ver voor me. Na de hostie in ontvangst te hebben genomen, ga ik terug naar mijn plaats. Ben in gedachten verzonken. Na enkele minuten ben ik weer waar ik ben. Echter, de dame in het wit is er niet meer. Verschijningen duren maar even ...

Jan van Wijk, 16 oktober 2010

Barokcantates

Een zondagmiddag in begin oktober. Buiten schijnt de zon. Ga de Gertrudiskerk te Bergen op Zoom in. Het Projectkoor Hortus Musicus Religiosus brengt Noord-Duitse barokcantates.
Op het programma staan werken van Dieterich Buxtehude, Franz Tunder, Georg Böhm, Johann Rosenmüller, Heinrich Scheidemann, Nicolaus Bruhns en Vincent Lübeck. Deze Duitse componisten leefden in de zeventiende en begin achttiende eeuw. Zij componeerden met veel lading.

De uitvoerenden zijn sopranen, alten, tenoren, bassen en instrumentalisten op viool, altviool, violoncello, contrabas en continuo-orgel. De leiding van het befaamde koor is in handen van Hans Smout en Marcel van Westen.
De zorgvuldig gekozen koorwerken geven het lijden van Jezus Christus weer. Ook het betere leven in het hiernamaals wordt bezongen. Bijzonder is dat de koorwerken met passende orgelmuziek worden afgewisseld. Voor de orgelsoli tekent Janno den Engelsman.

De opening raakt mij meteen met "Ein feste Burg ist unser Gott". Ik voel nu ook binnen de zon schijnen. Met de cantate "Fürwahr, er trug unsere Krankheit" komt lijden heel dichtbij me. De cantate "Ich liege und schlafe", geeft het vertrouwen in het betere dat ooit nog komt. Componisten, uitvoerenden en belangstellenden moeten tijdens hun leven hier op aarde slechts geduld uitoefenen... Ook bij de andere werken onderscheiden zich de solisten opvallend mooi en zuiver.

De uitvoerenden, zo'n dertig in getal, nemen mij op reis. In gedachten ga ik mee. Op de klanken van de muziek lijken het hogere sferen waar ik even van mag genieten.

Jan van Wijk, 3 oktober 2010

Lourdes vol geloof

Ik beleid mijn eigen geloof. Voel me katholiek. Heb mijn eigen Mariageloof. Moet niet veel hebben van hetgeen dat vanaf de kansel wordt opgelegd. Wetten en regels van Rome heeft Jezus zo niet uitgevaardigd. Rome ... een arrogante mannencultuur...?
Ik hou van de eenvoud van geloof, zonder naïef te willen zijn. Katholiek is nog geen Rooms-Katholiek.

Kijkend naar het Mariabeeld in de grot te Lourdes, zoals zovelen doen, brengt mijn binnenste in beweging. Mij valt andermaal de mensenstroom op. Velen schuifelen stil voorbij, raken de rots voorzichtig meermaals aan. Met rozenkrans, medaillon of vingers wordt de steenmassa betast.
Minder-validen zijn rijk vertegenwoordigd in het Heiligdom, dat alle talen spreekt. De rij bij de grot houdt ook door hen onverminderd lengte, alsof een machtige magneet zuigt. Echter, zij zo hoog in de grot is sterker in aantrekkingskracht dan wat of wie bestaat. Zij blijft ongedwongen trekken.

Van religieuze ontworteling is niets zichtbaar. Wel van spirituele verworteling. Er heerst hier een overvloed aan individuele Maria-ervaring en -geweten. De gejaagde, onzekere, zoekende mens van nu heeft hier een veilige haven.
In gedachten speelt zich veel af. Gedachten, zo fel brandend van liefdesvuur, zijn rijk aan devotie. Openbaringen en visioenen bezorgen spanning. Dat is iets anders als van de duivel bezeten.

Jan van Wijk, 1 oktober 2010

 

Bloedbasiliek

Elke eerste vrijdag van de maand is er om 11 uur een bijzondere viering in de Heilige Bloedbasiliek te Brugge. Dit te beleven, er deelgenoot van te zijn, is voor mij een lang gekoesterde wens.
Ga eerst naar de benedenkapel. Steek een kaarsje aan voor een goede vriendin. Zij vaart al enige tijd in onrustig water en de stroming is sterk. Haar bootje maakt wat slagzij. Ben even in gedachten bij haar voor het Mariabeeld. Dit beeld houdt mijn aandacht gevangen. Het voelt alsof ze vraagt: "Blijf nog even." Ik doe dat ook.

In de bovenkapel ga ik de Heilige Mis bijwonen. Heb nog tien minuten voor de viering begint. Zie de plaats van de bloedverering. Mijn oog valt op de tekst: "de persoonlijke verering van het kostbaar bloed van Jezus Christus is een daad van geloof." Ga de kleine trap op. Een lid van de Edele Confrérie van het Heilig Bloed houdt de bekende staaf met bloed vast. Een ketting, die aan beide uiteinden van de staaf vastzit, ligt om zijn nek. Sta voor de staaf. Raak deze aan. De beschermheer van de staaf kijkt me doordringend aan. Wees maar gerust, meneer. Ik neem deze staaf niet mee ...
Miljoenen zijn in dit pelgrimsoord geweest. Hebben de staaf gezien, aangeraakt, bewonderd, ... Ontvang een papieren aandenken in elf talen. Zie de tekst ook in het Nederlands. De zin "Raak mij, zodat ik sterk mag worden om de pelgrimstocht van het leven te gaan", lees en herlees ik. Ben onderweg. Weet enkel dat ik ben vertrokken. De zin blijft in m'n hoofd.

De eucharistieviering is tweetalig. Gebeden en gezangen zijn in het Nederlands en Engels. Een afvaardiging van de Anglicaanse kerk maakt de bijeenkomst extra internationaal, gezien de verschillende gelaatskleuren van de aanwezigen. Vele Engelse pelgrims en enkele priesters in de Bloedbasiliek voor hun spirituele beleving.
Een kortgedraaide, Vlaamse priester gaat voor in de dienst. Hij houdt het tempo hoog en hanteert opvallend de regie. De 14 aanwezige leden van de Confrérie van het Heilig Bloed verhogen het bijzondere gehalte van de bijeenkomst. De Engelstalige tekst van het intredelied neem ik meermaals door. Wat zeggen de weinige woorden veel:

"Praise to the Lord, the Almighty, the King of creation.
O my soul, praise Him, He is your health and salvation.
All you who hear, now to this altar draw near.
Join in profound adoration."

Dit klinkt meer dan mooi. De woorden dringen diep in mij binnen.

Kijk naar de rijk gekleurde muren en bogen. De gebrandschilderde ramen vertellen me hun verhaal. Ik leef mee met hetgeen is afgebeeld. Wat later merk ik dat de viering al ver gevorderd is.
Stil word ik van de tekst:
"All creatures of our God and King, Alleluja,
lift up your voice and with us sing, Alleluja."

Na een klein uur is de viering voorbij. Nu willen velen naar het Heilig Bloed. Verlaat de basiliek achter de veertienkoppige groep van de Edele Confrérie van het Heilig Bloed. Raak in gesprek met een van hen. Zij vormen een vast ankerpunt voor het Heilig Bloed. De groep bestaat uit 31 leden. Deze traditie is er al sinds het begin van de 15e eeuw. Het doel van de Confrérie is de relikwie van het Heilig Bloed te bewaren en de verering ervan te bevorderen. Deze 31 Bruggelingen organiseren ook de jaarlijkse processie op Hemelvaartsdag. Zij dragen een zwarte, zijden tabbaard waarop een pelikaan is afgebeeld die haar jongen met bloed voedt. Apart gezelschap dat een extra dimensie geeft aan de gebeurtenissen in de Bloedbasiliek.
Sta weer buiten. Wat een spirituele beleving. Proef de Brugse lucht. Het is een voorrecht hier te mogen ademen.

Jan van Wijk, 6 september 2010

 

Virga Jessefeesten in Hasselt

Een groots, levend cultureel en religieus erfgoed met een sterke christelijke traditie van Mariaverering, zijn de zevenjaarlijkse Virga Jessefeesten in Hasselt. Het woord traditie is hier zeker van toepassing, want sinds 1682 is er een zevenjaarlijkse, imposante gebeurtenis van de feesten, die inmiddels aan de 45e editie toe zijn. Een waardevol geschenk van vele voorgaande generaties. De "rotten" spelen bij de feesten een belangrijke rol. "Rotten" zijn groeperingen van straten en wijken. De bewoners hiervan werken op eendrachtige wijze samen om hun "rot" een bijzondere uitstraling te geven met onder meer versieringen, muziek, dans en vertellingen. Virga Jesse is typerend voor het Limburgse Hasselt. De naam geeft de betekenis aan van twijg van de stam van Jesse.
Het verhaal ...
De profeet Jesaja heeft een visioen. Hij beschrijft hoe, na een door God volledig omgehakt bos, een jonge twijg ontspruit aan de stronk van Jesse. Een zoon van Jesse is David. Jozef, de partner van Maria, is een afstammeling van David. In het visioen van Jesaja is de aankondiging van de komst van Jezus te zien. Jezus wordt veel vergezeld door zijn mama, Maria. Virga Jesse staat dan voor Maria, de Virga Jesse.

Het is half augustus. Sta in het centrum van Hasselt. Bezoek de Virga Jessebasiliek. Woon er om tien uur de eucharistieviering bij. Zie het Virga Jessebeeld staan. Na de dienst wil ik het van naderbij bekijken. Tijdens de viering wordt het Virga Jesselied gezongen. De woorden doen me veel. "Liefde dragen, liefde geven, wat is de zin van gans uw leven, laat die liefde een teken van ieder mensenleven zijn." Aan het eind van de Heilige Mis wordt het machtig mooie "Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen" door koor en aanwezigen gezongen. Heel toepasselijk vandaag. Het is immers 15 augustus. Na de viering bekijk ik het beeld van dichtbij. Het is een 14e eeuws, eikenhouten beeld van Maria Virga Jesse. Bij het miraculeuse beeld steek ik een kaarsje aan met een intentie voor een vriendin die wel een steuntje kan gebruiken. Verlaat de basiliek.

Het hele centrum is rijk versierd met ontelbare bloemen en vele blauwe Virga Jessevaandels. Dan trekken donkere wolken zich samen. Het duurt niet lang of de regen daalt overvloedig neer. De hemelsluizen staan wagenwijd open. De ommegang vertrekt niet. De afgelasting is een teleurstelling voor ruim twintigduizend bezoekers.

Twee weken later ga ik in de herkansing. Voor de vierde maal in een paar weken is de stoet gepland. De lucht is vol wolken van licht tot heel donker. Een harde wind stuwt de hemelbedekkers voort. Er is meer belangstelling dan veertien dagen terug. Ben zeker niet alleen voor een tweede poging. Het is drie uur. De stoet vertrekt ...

De ommegang is het hoogtepunt van de Virga Jessefeesten. De stoet beeldt de belangrijkste momenten uit van het leven van Maria en haar zoon. Het is een oud verhaal dat voor hedendaagse inspiratie zorgt. De ommegang heeft een inspirerende invloed op mij en wellicht ook op vele anderen. "De tijd ons gegeven" is het motto voor deze editie. Tijd die er vaak zo weinig is. Tijd om samen te komen, te werken en te kijken. Ook tijd om bezoekers te ontvangen, naar elkaar te luisteren en samen stil te staan bij de Virga Jesse. Maria te zien als een ster die te volgen is en zo samen op weg te gaan naar een betere wereld. De vele belangstellenden worden welkom geheten door een grote groep Hasselaren. Vlaggen, 45 in getal, geven elk zevende jaar weer. Andere onderdelen van de lange, indrukwekkende ommegang zijn: Maria zegt ja aan God, Maria zingt haar vreugde uit, Maria geeft Jezus aan de wereld, Maria zoekt en vindt Jezus, Maria verwijst naar Jezus, Jezus wijst de weg, Jezus bejubeld en gekruisigd, Jezus leeft en als sluitstuk de dank aan de Virga Jesse.
De kleding van de honderden deelnemers is heel verzorgd en speciaal voor de ommegang gemaakt, evenals de meerijdende wagens.

Tijdens de ommegang wisselen zang, declamatie, muziek en stilte elkaar af en dat al op ingetogen wijze. Ik wil de teksten bij me laten binnenkomern en wandel daartoe wat met de stoet mee. Vele woorden raken me diep. "Leven is kiezen of delen", "wereld op z'n kop", "wij zoeken naar het licht", "samen in het huis van de Heer", "sleutel voor het samen gelukkig zijn", "wij schenken ons vertrouwen", "heb elkander lief", "liefde is rechtvaardigheid, menselijke waardigheid", "mijn tijd, jouw tijd, onze tijd" en "kruisigen, kruisigen". Wat me zeer raakt zijn de woorden "ik wil mezelf zijn, de beste zijn voor jou" ...

Opvallend in de ommegang is een groep jongeren die in het Engels zingen. Voel dat als een verrijking voor de stoet. Waarom niet wat meer van deze innovaties over zeven jaar? Het is maar een gedachte. Moet ook wel als ik de vele, wat oudere deelnemers zie. Menigeen beseft ongetwijfeld het "voor mij wellicht de laatste keer ...".

Terecht behoren de Virga Jessefeesten tot de "inventaris van immaterieel cultureel erfgoed Vlaanderen". De verering van de Virga Jesse en de ommegang vormen, naast maar liefst zo'n vierhonderd Virga Jessefeestactiviteiten, belangrijke kenmerken voor de stad Hasselt en de trotse inwoners.
Ik ben zeer dankbaar aan mijn actieve en inspirerende zuiderburen om een gedenkwaardig bezoek te mogen brengen.

Jan van Wijk, 31 augustus 2010

 

Heilig Huis in Loreto

Maria's geboortehuis staat oorspronkelijk in Nazareth. Een stenen huis op een rots. Het huis is door engelen getransporteerd naar Kroatië en nadien naar de heuvel van het Italiaanse Loreto aan de Adriatische kust. Het gebeurt in 1294. Dat is de legende...

In de dertiende eeuw zijn de stenen van het Heilig Huis van de Moeder Gods inderdaad overgebracht naar Loreto. Door de tussenkomst van mensen ...? Het gebeurt in de periode van de kruisvaarders. De verplaatsing van Maria's huis is gedaan om vernietiging door moslims te voorkomen.
In Loreto is het huis herbouwd, steen voor steen. Vier marmeren muren omhullen het Heilig Huis. Deze muren zijn vol afbeeldingen. Zo staat het overkapte Heilig Huis in de basiliek van Loreto. De basiliek is gebouwd over het verplaatste geboortehuis van Maria. Het is door pelgrims een drukbezocht bedevaartsoord, die daartoe de Basilica della Casa Santa binnengaan.

Sta in Maria's geboortehuis. Het huis is zwart geblakerd door het branden van vele kaarsen en olielampen. Dat gedurende vele eeuwen.
Overvol is het huis. Een groep gelovigen zingt gebeden. Zij doen dit vol overgave. De stemmen komen uit het hart. De taal ontgaat me. Verder zwijgen de anderen in het Heilig Huis. Het is luisteren naar de steeds meer ingrijpende gezangen. Voor mijn gevoel wordt naar een climax gewerkt. De groep bestaat uit veelal jongere vrouwen. Zij dragen lichte sjaaltjes om hun hoofd. Staan rechtop. Maken af en toe een kniebuiging. De overige aanwezigen staan, kijken, bidden en luisteren. Zij ondergaan een memorabele gebeurtenis. Wat is het gevoel aangrijpend en wat een eer dat ik hier mag komen. Sta tussen de originele muren van zo'n drie meter hoog. Raak de oude muren aan. Hier staat meer dan tweeduizend jaar beleving. Kijk naar het hoge altaar. Zie de Madonna met haar zoontje. Het is het beeld dat ik van foto's herken. Enkel de zwarte gezichten zijn onbedekt. Dit moment maakt me ook rustig. Ben in gedachten en de tijd kwijt.

Kijk naar het beeld van Maria en haar kind, dat van cederhout uit Libanon is gemaakt. Dit beeld vervangt het vorige uit de veertiende eeuw dat in 1921 door brand is verwoest.
Als de groep klaar is met het gezang, gaat iedereen, een voor een, achter het altaar staan. Even onder het beeld van Maria zijn.
Enkelen kussen de muren, anderen raken met de handen de muren aan. Een ieder vol devotie. Verlaat het Heilig Huis.
In de basiliek vraag ik aan een vrouw van de groep waar zij vandaan komen. Russia, is het antwoord. Verder hoor ik in de basiliek veel Italiaans en ook wat Engels en Duits.

Wat nu de waarheid achter de verplaatsing van Maria's huis is, vind ik niet zo relevant. Onomstotelijk is het bewijs dat Loreto een speciale band met Maria's geboortehuis heeft. Voor pelgrims, zoals ik, een niet te missen ervaring door er te komen. Toch heel bijzonder dat ik in het huis mag komen, waar Maria vele jaren heeft gewoond en de kleine Jezus heeft rondgedarteld.
Loreto sla ik in mijn te koesteren gedachten op. Voor altijd.

Jan van Wijk, 25 augustus 2010

 

Passiespelen Tegelen een meeslepend drama

De negentiende editie van het vijfjaarlijkse, grootse evenement de Passiespelen te Tegelen getuigt andermaal van een spectaculair artistiek concept. Het Limburgse Tegelen heeft een grote naam met de Passiespelen opgebouwd sinds de start in 1931. De bevestiging hiervan blijkt ook weer met de editie van 2010. Meer dan vierhonderd medewerkers staan borg voor theaterspektakel. Zij steken veel energie in het meeslepend Passiespel. De muziek is zeer passend gecomponeerd en vergroot het dramagevoel. Het geluid is prima verzorgd. Het decor toont niet alleen groots, maar is zo echt! Het Openluchttheater De Doolhof te Tegelen is omgedoopt in een wereld die de laatste dagen van Jezus typeert. Vakwerk van de decorbouwers. Ook de kostuums zijn overeenkomstig de tijd en keurig afgewerkt. Dit geldt ook voor de grime en het haarwerk. In totaliteit worden in 2010 maar liefst 23 voorstellingen gespeeld en elke keer zijn de 3400 overdekte zitplaatsen bezet. Er komen dit jaar zo'n tachtigduizend bezoekers voor de Passiespelen!

Wat gebeurt er? Iedere bezoeker voelt de emotie, de passie van het drama dat later de gehele wereld definitief heeft veranderd. Het lijdensverhaal van Jezus krijgt voor de toeschouwers een diep menselijke tragedie. Het gedramatiseerde relaas van de laatste dagen uit het leven van Jezus is meeslepend en ontroerend. De beleving bij de aanwezigen stijgt tot hemelse hoogten bij onder meer de opwekking uit de dood van Lazarus, Jezus in de tempel, de luisterrijke intocht in Jeruzalem, het Laatste Avondmaal, het verraad door Judas, de veroordeling, de kruisiging en de kruisafneming van Jezus. Ook is het schokkend te ervaren dat het volk Jezus eerst toejuicht en hem spoedig daarna genadeloos laat vallen. De tijd tussen hemelse en helse sferen is soms erg kort.

Het drie uren durende lijdensverhaal wordt door een pauze onderbroken. Vlak voor de pauze breekt een onweer los. Het gebeurt op het moment dat Judas tot het besef komt wat de impact is van zijn verraad. De ontvangen zilverstukken gooit hij over de hoofden van de priesters de tempel in en ... meteen regent het pijpenstelen. Dan is het pauze voor een half uur. Het weer gaat flink tekeer met regen, bliksem en donder. Echter, de pauze voorbij, is het ineens droog. Toch wel een bijzondere samenloop van omstandigheden ...

De Passiespelen hebben in 2010 glansrollen voor Jezus, Herodes en Kajafas. Verder een koor op maat met voldoende volume en vele, schitterende figuranten. Dit al maakt dat het verhaal de bezoekers raakt. Zo ook op mij en de zeventig medereizigers uit Bergen op Zoom, die op initiatief van de Lievevrouweparochie de geslaagde reis naar Tegelen ondernemen.

Mijn beleving van het Passiespel houd ik vast. Met een programmaboekje dat ook de teksten bevat, de zes verkrijgbare foto's en mijn kostbare indrukken houden de Passiespelen Tegelen bij me levend. Ik ervaar een theatrale beleving. De religieuze en spirituele uitingen grijpen diep op me in. Ik raak er emotioneel hevig van onder de indruk. Wat is het mooi, dat ik de Passiespelen Tegelen mag meemaken. Het voelt alsof ik, met de andere toeschouwers, meedoe en wordt meegevoerd door hetgeen zich met Jezus afspeelt. Wat een intense beleving van een hoogstaand, religieus drama! Ik voel het als een verrijking hier deelgenoot van te mogen zijn. Het bijwonen van de voorstelling van de Passiespelen is voor mij een geschenk uit de hemel.

Jan van Wijk, 23 augustus 2010

 

Pater Pio

Reeds in jouw vroege kinderjaren
heb je vele mystieke ervaringen,
met jouw vijftiende 'n jonge kapucijn,
later word je tot priester gewijd
en steeds is jouw gezondheid zwak,
dat je beperkingen voortdurend ervaart.

Zichtbare stigmata tekenen jou,
als verbinding met jouw Heer,
veel pijn heb je te verdragen,
maar jij hebt één grote gave,
jij kan zwaar lijden doorstaan,
wat anderen voor onmogelijk houden.

Jouw wondetekenen zijn omstreden,
beschuldigingen van corrupte oplichting
stellen jou voortdurend op de proef,
velen zien het bij jou geheel anders,
als een bovennatuurlijk verschijnsel
en lijd jij de pijn, jaren lang.

De hoofdzetel in het oude Rome
werkt jou tegen, beperkt vrijheid
in jouw doen en laten voor anderen,
als zieke, lijdende medemensen,
maar jij blijft grote liefde tonen
en vragen er steeds meer naar jou.

Jij verdraagt lijdzaam jouw situatie,
oefent oneindig veel geduld uit,
toont keer op keer gehoorzaamheid,
geeft blijk van diepe nederigheid,
zo kom jij nooit in opstand
en heb jij je nimmer beklaagd.

Je richt een enorm ziekenhuis op,
een van de grootste in Europa,
in jouw San Giovanni Rotondo,
dagelijks hoor je vele uren de biecht,
duizenden staan er voor in de rij,
hoewel jij streng bent voor ieder.

Jouw strijd tegen zonde en kwaad,
maken jou zo ongekend geliefd,
later draait het Vaticaan bij,
je wordt ook nog heilig verklaard,
maar de grote mensenmassa's
zijn Rome al heel lang voor.

Jan van Wijk, 15 augustus 2010

 

Lourdes opgeschrikt door bommelding

Het is 15 augustus. Hoogtijdag van Maria Hemelvaart. Lourdes beleeft een drukke dag. In het rooms-katholieke bedevaartsoord zijn zo'n dertigduizend pelgrims aanwezig, waaronder vele zieken en ontelbare mindervaliden. Zij beleven hun Mariadag waar heel lang naar uitgekeken is.

De politie van het Mariastadje in het zuiden van Frankrijk krijgt een anoniem telefoontje binnen met een serieus klinkende waarschuwing. Om drie uur in de middag gaan er vier bommen af in het Heiligdom. Door adequaat optreden door de autoriteiten en de medewerkers van de Lourdesorganisatie worden dertigduizend mensen snel, maar op rustige wijze geëvacueerd. Het hele Heiligdom wordt minutieus uitgekamd. Echter, er worden geen explosieven gevonden. Uiteindelijk blijkt het een valse bommelding te zijn. Is dit nu een te flauwe grap? Wie schept er nu genoegen in een mooie dag voor vele gelovigen ernstig te verstoren? Jammer dat het is gebeurd.

Het is te triest voor woorden om door een valse bommelding vele duizenden mensen ernstig ongerust te maken. Velen kijken uit naar hun Lourdesuitstap. Komen op de bijzondere Mariadag naar het Heiligdom om onder andere een bezoek aan de grot te brengen. Hun dag verstoren is een pijnlijke gebeurtenis. Ook is het heel spijtig dat al lang geplande Lourdesbezoeken door een bewuste bommelding ernstig worden verstoord.

De evaluatie verloopt, wonder boven wonder, zeer voorspoedig én in alle rust. Buiten de hekken van het Heiligdom worden Marialiederen gezongen en wordt er veel gebeden. Later in de middag wordt het pelgrimsoord weer opengesteld voor de vele bezoekers. De Mariavieringen vinden alsnog plaats. Niemand heeft lichamelijk letsel opgelopen, wel een onuitwisbare herinnering.

Jan van Wijk, 16 augustus 2010

 

Monte Sant'Angelo

Op mijn Italiaanse bedevaart bezoek ik onder meer Sint Nicolaas in Bari, Padre Pio in San Giovanni Rotondo en de aartsengel Michael. Voor deze laatste ga ik naar de Monte Sant'Angelo. Het is een echte klim naar ruim achthonderd meter hoogte en dat in enkele steile kilometers. Zou een mooie aankomst voor de Giro d'Italia zijn. Korte bochten en een hoog stijgingspercentage zijn voor wielrenners ideaal om voor spannende aankomsten bergop te zorgen.

Ik weet niet echt wat me te wachten staat daar bovenop de bekende berg. Voel me al wel in wat hogere sferen. Heb wat informatie van het internet gehaald en ook ontvangen van enkele zeer goede vrienden uit mijn stad. Mijn pastoor heeft me tevens getipt. Als je naar Bari voor Sint Nicolaas gaat, breng dan ook een bezoek aan de befaamde aartsengel Michael in de grote grot, dat is er niet ver vandaan, zijn de woorden van hem. Nou, dan geef ik gehoor aan de tips die van meer kanten tot mij zijn gekomen.

Bij aankomst op de berg zet ik mijn auto op het parkeerterrein, dat vlakbij de grot is aangelegd. Ga naar de Casa del Pelligrino. Boek een kamer. Het zijn hier echte verdiepingen, want mijn kamer ligt enkele meters onder de ontvangstruimte. Vervolgens op naar Michael. De historie van het bezoek van de veelbesproken engel heeft zich zowat naast mijn slaapplek afgespeeld.
Wil de trap af, de diepte in. Krijg een doek aangereikt, want ik draag een te korte broek.

Na een veelbelovende afdaling kom ik in een grote grot. Wat is het hier ongelooflijk indrukwekkend. Een Heilige Mis wordt opgedragen in een imposante, onderaardse grot. Wat een ruimte. Zie een altaar van eeuwen terug. Vele pelgrims wonen de eucharistieviering in het Italiaans bij. Ik wacht tot de dienst voorbij is. Ga dan aan de ronde beginnen. Op dat moment hebben meer aanwezigen gewacht. De Heilige Michael wordt hier vereerd. Vele beelden bevestigen dit. Lees de teksten bij de beelden die gelukkig ook in het Engels zijn. Wat worden hier vele geschiedkundige feiten vermeld.

De adoratie die ik hier zie, grenst aan het onwaarschijnlijke. Er wordt gebeden en ik doe mee. Velen zijn in opperste extase. Echter, dat brengt het mij hier niet teweeg. Wel maakt de gehele beleving en de omgeving een diepe indruk op mij.

Ga zitten. Laat op mij inwerken hetgeen me hier overkomt. Neem daar de tijd voor.
Op de Monte Sant'Angelo ervaar ik wat het betekent voor mezelf op te komen. Gedachten komen bij me binnen. Strijdbaar, zoals de aartsengel, voel ik mij. Heb dan wel geen zwaard, maar wel een wil om voor mezelf op te komen. Anderen helpen om hen geluk te laten ervaren, is ook een gedachte. Ik doe dat met mijn pen en bij enkele goede vrienden met gesproken woorden. Weet je, voor mij betekent deze ervaring strijden met woorden voor liefde en beleving. Ook weet ik dat woorden niet genoeg zijn.

Jan van Wijk, 13 augustus 2010

 

processiedrukte

Een lichtprocessie met duizenden deelnemers
uit verscheidene landen dichtbij en veraf.
Zie kleurrijke vlaggen met teksten,
die fier voorop gaan bij elke groep.
Lourdes, het mekka van de samenzang,
eendrachtig, devotievol en passioneel.
Na het gezang wordt de plaats bezet,
die naast mij wenkt, door een Spaanse.
Zij praat vurig als een wilde furie,
die met moeite nauwelijks te temmen lijkt.
Grote oorringen, twee kleine haarspelden,
wit shirt en blauwe pantalon verhullen veel.
Draagt zelfs een dasje om haar hals,
ofschoon het vriespunt zo veraf ligt.
De man achter haar probeert te sussen,
maar zijn inspanningen renderen niet.
Zij staat op, gaat naar de befaamde grot,
hij volgt snel, brandend kaarsje in de hand.

Jan van Wijk, 11 augustus 2010

 

bedevaart

Enkele jaren terug bezocht ik in één week Lisieux, Lourdes, Rocamadour en Nevers. Een rondje langs vier Franse, maar inmiddels internationale, bedevaartplaatsen. Bij het bekijken van enkele foto's komen weer vele gedachten terug.

In Lisieux aandacht voor het leven van Theresia. Deze vrouw, de derde kerklerares, met het verhaal van een ziel, werd door tuberculose maar vierentwintig. Maar ... wat heeft zij in korte tijd wel niet aan het papier toevertrouwd. Zo aangrijpend en passioneel. Ik maakte een vergelijking met een bijzondere vrouw waar ik nog steeds goede herinneringen aan heb. Zij leerde ook aan anderen en bij haar waren de ouders tevens medebepalend voor het goede leven van andere mensen.

Te Lourdes, het mekka van eendrachtige openluchtzang, moest ik denken aan haar met de vele wandelingen langs rivieren en door bergen. Wandelen met een liefdevol gevoel, dat geeft een aparte spirituele lading.

Dan Rocamadour met liefst zeven kerken bijeen in een rots. Een vergelijking met zeven vriendinnen stak de kop op. In elke kerk had ik een gedachte aan passionele liefde. De ene nog heftiger dan de andere, al dan niet in het donker.

En dan Nevers, daar zag ik Bernadette liggen. Een vrouwtje om van te houden. Met haar houding leek ze op m'n grote liefde, als ik die 's ochtends vroeg bewonderde als een slapend wonder. Ik knielde voor de doorzichtige kist en dacht: als ik jou nog eens zag ...

Jan van Wijk, 1 augustus 2010

 

Ave Maria
 
In de Kolbekapel te Lourdes een eucharistieviering in het Nederlands. Zowat alle plaatsen zijn voor aanvang van de Heilige Mis bezet. Zusters, priesters, missionarissen en vele gebruinde bedevaartgangers uit Vlaanderen, Nederland en Aruba bevolken de kapel.
 
Een Arubaanse vrouw zingt zo zuiver het Ave Maria. Wat een kristalheldere stem!
Deze innemende vrouw besteedt zorg aan haar presentatie. Haar lang, donker haar in een staart bijeen. Ze draagt een opvallende bril die bij haar haarkleur past. Oorhangers met een steentje. Zilveren armband om haar ranke pols. Ze draagt een paars vestje op een witte bloes, zo is haar slank bovenlijf bedekt. Een witte rok verbergt donkere bovenbenen.
Ik schat haar hooguit zestien decimeter. Het lijkt me dat ze nog geen vier kroonjaren heeft kunnen vieren. Deze vrouw met het kleine lichaam heeft een indrukwekkend stemvolume. Zwarte schoenen houden haar op de grond en dat met voeten van zeker niet meer dan maat zesendertig. Zo lijkt het me als ik haar nauwkeuriger observeer. De grootte van de schoenmaat is ook wel passend voor haar kleding. Het Ave Maria mag zij elke dag zingen. Ik zal ervan blijven genieten.
 
Na de eucharistieviering stap ik op haar af. Doe de komplimenten en raak verder met haar in gesprek. Ze heet Tica Giel. Wens haar veel succes met de imposante zangstem.
Wat kan het Ave Maria hemelsmooi klinken, zelfs als het slechts door één vrouw wordt gezongen.
Ik denk terug aan de tijd dat mijn toenmalige vrouw zo schitterend de Maria-ode, in de versie van Gounod, voortbracht. Dan hoor ik weer die stem ...
 
Jan van Wijk, 31 juli 2010

 

 

 

 

terug naar HOME