HOME  Archief  Dromen  Gastenwoorden   Liefdesaforismen  Links  Nieuws  Perslichten  Publicaties   Wie ben ik ?  

 

Zelfdoding
Klacht uit onmacht

Zelfdoding, klacht uit onmacht
In "zelfdoding, klacht uit onmacht", is verdriet niet ver weg, hetgeen ook geldt voor een vleugje humor en intense intimiteit. Woorden met een traan en een lach ... Een bijna geheel waar gebeurd verhaal met een meeslepende tragiek, waar de wens niet mag uitkomen. Pijn is er niet alleen van de zelfdoder, maar ook van de nabestaanden.
De netto-opbrengst van de verkoop van dit boek gaat naar het goede doel van de CliniClowns.

 

laatste impressie

Pogingen tot zelfdoding intrigeren mij al een tijd. Heb me erin verdiept. Iemand pleegt zelfdoding of doet een poging. Een poging tot zelfdoding leidt niet tot de dood. Iemand die een poging doet wordt parasuÔciaal genoemd. Bij een dergelijke poging gaat het nogal eens om een noodkreet. Het doel van de pleger is niet steeds zich te doden. Het komt ook voor dat de poging een manier is om een of meer anderen zich schuldig te laten voelen. Een doel kan ook zijn door de ondernomen poging wat van een ander gedaan te krijgen. Nu ik dit eens goed in mij opneem, denk ik aan op een gemene wijze wat willen afdwingen. Dan is het ver gekomen!

Ik heb ook vernomen dat er aanzienlijk meer pogingen tot zelfdoding worden ondernomen dan dat er werkelijk zelfdoding wordt beoogd. Veel pogingen tot zelfdoding worden ondernomen door mensen met een sterke persoonlijkheidsstoornis. Weet inmiddels ook, dat iemand die een geslaagde poging doet om zelfdoding te bewerkstelligen, veelal eerder een of meer pogingen heeft ondernomen om zich te doden. Van het aantal pogingen tot zelfdoding ben ik onder de indruk. Zo'n honderdduizend mensen doen in mijn land per jaar een poging. Wat een getal!

Met Jenny heb ik het over pogingen tot zelfdoding. Wie doen nu een poging tot zelfdoding?, vraag ik haar. Dit moet je toch heel diep raken? Jenny reageert hier niet op en zegt dat velen misschien problemen hebben. Het blijkt dat een behoorlijk grote groep geen betaalde baan heeft. Wat andere, algemene kenmerken kan ik ook nog noemen, zegt Jenny. De poging wordt veelal ondernomen door zij met een laag inkomen. Velen wonen in een grote plaats. Er zijn nog meer kenmerken. Emotioneel niet erg stabiel. Een stoornis is aanwezig met betrekking tot angst, alcohol of stemmingswisselingen.

 

Voorlaatste impressie

De tijd dat Ferdinand op aarde is, lijkt nog beperkt voor vandaag en zeker voor morgen. Hij praat meer dan ooit over zelfbeschikking. Ik voel me niet rijp om daar met hem over te praten. Verdiep me in het onderwerp zelfbeschikking. Leer met de dag bij. Voel dat ik nog lang geen echte expert ben. Wel krijg ik meer en meer het idee dat zelfdoding mij veel doet. Lees er zoveel over. Sla nogal wat in mijn hoofd op. Vorm mij een mening, ofschoon ik aanvoel dat het daar toch wel vroeg voor is.

Ferdinand heeft het over rechten. Het meest wezenlijke grondrecht is het recht op leven. De Grondwet garandeert dat elke burger de vrijheid heeft zijn leven naar eigen inzicht en voorkeur in te richten en daarvoor beslissingen te nemen. De vrijheid van leven impliceert de vrijheid te sterven. Ieder heeft immers het recht op leven en niet de plicht tot leven! Dit houdt in dat iemand ook voor de laatste levensfase kan beslissen over leven en dood. De plicht tot leven is er voor niemand! Dus is zelfbeschikking een wezenlijk beginsel van het leven. De betekenis hiervan is dat je zelf bepaalt wanneer en hoe je wil sterven. Juist, zegt Jenny. Goed gezegd, Ferdinand.

Ferdinand gaat door. De beslissing voor zelfdoding is bij velen goed overwogen. Het is dus niet steeds een impulsieve daad. Respect voor zelfbeschikking door de maatschappij is nodig om deze zelfbeschikking een echte plaats in het leven te geven. De overheid mag dan ook dit respect hebben voor de individuele keuzes van de onderdanen in het land. Paternalisme en betutteling door de overheid hebben geen doorslaande argumenten om de individuele vrijheid voor zelfbeschikking te verhinderen. Je wil toch de regie over je eigen leven en doodgaan? Heeft een mens niet het recht voor het vrijwillig, zelfgekozen doodgaan? Mag je zelf beslissen over de wijze en het moment waarop je het doodgaan inricht?

 

Vierde impressie
Ik weet nog zo weinig over hetgeen nabestaanden meemaken. Praat er met Jenny over. Sla er bronnen op na. Breng enkele bezoekjes aan nabestaanden. Zo vorm ik mijn gedachten over nabestaanden. Het valt me op dat er zoveel aspecten verbonden zijn aan nabestaanden. Het zou een aanzet tot een afstudeerscriptie van menig student kunnen zijn.

Zelfdoding is een bewuste daad van het moment. Kan zorgvuldig zijn gepland of impulsief opkomen en ineens worden uitgevoerd. Nabestaanden begrijpen de daad niet steeds. Zelfdoding zorgt voor nabestaandendrama. De nabestaanden zijn slachtoffers van een drama. Ongeloof, machteloosheid, verdriet, verbijstering en onwezenlijkheid zorgen voor hevige gevoelens bij nabestaanden. Dan komen vragen. Talloze vragen. Vragen zonder antwoord. Nabestaanden beginnen een zoektocht naar oorzaken van zelfdoding. Stellen ook de schuldvraag. Zij voelen menigmaal een persoonlijk falen, omdat zij de daad niet hebben weten te voorkomen. Gaat het dan om de nabestaanden? Wie kiest nu voor zelfdoding? Zijn nabestaanden puur met zichzelf bezig? De waarom-vraag blijft onbeantwoord. Nabestaanden hebben hun eigen wereld. Kunnen de zelfdoding als een zinloze daad zien. Hun goed recht. Echter, is zelfdoding een zinloze daad? De verklaring blijft uit. Het mysterie blijft voor hen op prangende wijze aanwezig. Zo heeft menig nabestaande zich naar mij geuit

 

Derde impressie
Waardig sterven is een subtiel onderwerp, begint Jenny als we elkaar weer eens treffen in ons praatcafť. De vraag daarbij is: Hoe verhouden we ons tot sterven? Iemand wil verlost worden van haar eigen leven. Wil daar zelf over beslissen. Zelf zeggen, nu ga ik.

Paulien, er zijn drie kenmerken. Allereerst is er eerbied voor het leven. Vervolgens is er barmhartigheid. Tenslotte autonomie.

Bij barmhartigheid denk je aan de zorg voor een ander. De ander niet in de steek laten als deze lijdt. Barmhartigheid is een groot goed. Mensen met een ondraaglijk en uitzichtloos leven lijden onnodig veel. De lijdende mens vraagt, op uitdrukkelijk verzoek, om het leven te beŽindigen. Centraal staat hier het beŽindigen van ondraaglijk lijden uit oogpunt van medemenselijkheid. Ondraaglijk en uitzichtloos lijden is een zwaarwegend aspect van ontluistering, pijn en verlies van menselijke waardigheid.

Wat te doen? Wat vind jij, Paulien? Ben jij barmhartig? Zo ja, wat doe je dan?

Heb hier nu geen antwoorden op. Voel me staan als een arme aan antwoorden.

Jenny gaat verder over autonomie. Ze legt me nog meer uit. Autonomie wil zeggen zelf beslissen wat te doen. Door zelfbeschikking de eigen verantwoordelijkheid nemen. Maar ... je moet binnen de grenzen van de wet blijven. Is er dan sprake van de onaantastbaarheid van het eigen leven? Hoe kan het zijn dat je zelf niet mag beslissen over je eigen leven? Is het leven niet van jezelf?

 

Tweede impressie
Jenny en Ferdinand groeien nog meer naar elkaar toe. Gaan samen wat vaker weg. Vinden het fijn met z'n tweetjes. Dat Ferdinand in een rolstoel zit, is een gegeven. Moet je niet over piekeren, zegt Jenny. Hij is een goed maatje.

Jenny en Ferdinand zijn graag bijeen. Praten wat meer, vrijen iets minder. Ferdinand heeft onder de gordel weinig tot geen gevoel. Hij komt niet klaar als zij de liefde bedrijven. Strelingen over zijn benen voelt hij niet. Heeft nog een beetje buikgevoel. Hij vindt het heel prettig om gestreeld te worden. Kussen kan hij heel fijn. Jenny benadrukt dat vaak.

Ferdinand kan Jenny snel opwinden. Ze geeft hoog op over hun orale seks. Dat is bij haar favoriet. Hij heeft zo'n zachte tong. Hij brengt Jenny dan zo heerlijk in opperste vervoering. Ferdinand geniet van haar kreunen, schokken en hevige ademhaling. Ook als hij haar tepels streelt, raakt het Jenny zo dat ze vreselijk geilt en dat lang volhoudt.

Jenny en Ferdinand vinden het onbeschrijflijk fijn naast elkaar te liggen. Ogen ontmoeten ogen. Ogen spreken. Ogen winden op. De wijze waarop zij naar elkaar kijken windt hen op. Brengt de twee in hogere sferen. Zij zweven in de liefde.

Tegen oudjaar krijg ik het verzoek van Jenny om getuige bij hun huwelijk te zijn. Een huwelijk dat zij beiden zo graag willen. Daar wil ik aan meewerken. Voel me vereerd dit voor hen te mogen doen. Het duurt nog wel een klein half jaartje. Er gaan immers meer stelletjes hun ja-woord geven in het stadhuis. Zij willen vier getuigen. Twee van haar en twee van hem.
 

Eerste impressie.
Jenny en Ferdinand zijn nu jaren samen. Kennen elkaar al meer dan goed. Na eerst apart wonen, leven zij nu al een hele tijd onder ťťn dak. De woning is wel aangepast. Ferdinand kan steeds minder. Zijn liefde voor Jenny groeit nog verder.
Marina heeft gekozen voor zelfdoding. Ze is er niet meer. Overkomt ook mij nog eens, zegt Ferdinand.

Jenny praat over trouwen. Enkel uit liefde voor elkaar. Om goed te leven in het nu. Vandaag en wellicht ook morgen. Jenny en Ferdinand willen een daad stellen. Hun liefde laten bezegelen. Moet je daarvoor trouwen?, is mijn gedachte die ik niet uitspreek. Als je daarbij een goed gevoel hebt, moet je het gewoon doen, is mijn reactie.
Jenny is druk aan het woord. Ze zegt dat het nu, naar verhouding, goed met Ferdinand gaat. Hij wil nog zo graag een ring en ik ook, brengt ze met vingergebaar uit.
Uitkijken naar het getrouwd zijn, dat doen we sinds kort. Willen nog enkele jaren bij elkaar zijn. Ferdinand wil zo niet oud worden. Hij voelt zich heel langzaam minder worden met meer pijn.

 

naar HOME