op een dag
in de weer
voor wat meer
is de middag
aan het eind
wil wat lezen
al is het
maar heel even
helaas komt daar
opnieuw niets van
wat werk roept
even maar duurt
zo’n drie uren
ineens pakt onvrede
me stevig vast
ben een kwast
ongeschikt voor gast
zeker voor mezelf
daalt de gastvrijheid
en zin baalt
van de blindheid
voor wat echt
belangrijk mag zijn
dan zie ik
haar weer gaan