Bij schoonheid wordt veelal naar het uiterlijk gekeken. De vragen die bij me opkomen zijn onder meer: “Klopt het wel te zeggen dat het uiterlijk van iemand niet belangrijk is?”, “Wie staat er naakt, in bikini of slip goedkeurend in de spiegel te kijken?”, “Worstel je met jouw uiterlijk, schaam jij je voor jouw figuur?” en “Voel jij je minder waard met het lichaam van je?” Als ik op deze vragen wat langer doordenk, krijg ik gedachten dat het uiterlijk beïnvloedt hoe ik me voel en de stemming, het zelfvertrouwen en het gevoel bepaalt.

In mijn tienerjaren was ik de langste van de klas, werd met m’n lengte geplaagd. Menig keer dacht ik “Was ik maar een kop kleiner!” dat heeft heel wat pijn veroorzaakt. Na enkele jaren heb ik die gedachte van me af kunnen zetten en ben ik meer en meer trots op mijn postuur geworden: zo lang en slank!

Ik vind jong geen ideaalbeeld. De geestelijke leeftijd van een 75-jarige is niet hoger dan een 52-jarige. Je hoeft je dan ook niet ouder te voelen dan je bent. Schoonheid is van alle leeftijden. Het beeld van een twintiger willen blijven vasthouden, gaat niet lukken. Het gevecht tegen de jaren is een hopeloze weg. Beter kun je trots zijn op wat je bent en nog wil worden. Je ziet dan de schoonheid van het bestaan.

Menigeen wil zich verzetten tegen ouderdom en wenst absoluut geen mindere kwaliteit van leven. Het is in de spiegel kijken en vol verbazing zeggen “Dat ben ik toch niet!” Hieruit volgt dat de drang aanwezig is er jonger uit te zien, want je wil er prima uitzien. Het aanvaarden van het ouder worden, gaat niet zo makkelijk bij wat oudere mannen en vrouwen. In je hoofd blijf je langer jong. Het gevolg is dat iemand er niet uitziet, zoals het gevoel is. Bij ouder worden verandert het gezicht en wordt het gesierd met rimpels en wallen. Menigeen gaat tot actie over en laat wat of meer aan het gezicht veranderen om er jonger uit te zien. Dit lukt maar ten dele want rimpelige armen en handen blijven, benen blijven zelden mooi recht en het wat meer vooroverlopen neemt toe.

Het mooie zelfbeeld van oude mensen is verre van gemeengoed. Het schoonheidsideaal is jong zijn en blijven in een leeftijdloos lichaam. Je wil als oudere volle lippen, gladde huid en stevige borsten. De een vindt de neus te groot, een ander de borsten te klein, weer een wenst oogcorrecties en een neklift is ook een wens. “Ben je ooit tevreden over je lichaam?”, komt in me op.

Als schoonheid niet over het uiterlijk gaat, komt de vraag op: “Is het innerlijk belangrijker?” Op zich vind ik dit vreemd, want lichaam en geest zijn niet te scheiden, want die twee zijn met elkaar verweven.

Genieten van schoonheid kan ik het best in de stilte. Het op me laten inwerken van hetgeen ik zie, voel, proef en ruik. Dit betekent ruimte maken om schoonheid toe te laten dicht bij en in me te komen.

Bij het intens beleven van schoonheid komt het besef, dat ik mij teveel inlaat met bijzaken. Het wezenlijke van het leven wil ik meer naar de voorgrond brengen en bewust de binnenkant van mijn leven vieren.

Goed in je vel zitten, zorgt ervoor dat het niets uitmaakt of een ander me mooi vindt of niet. Het is accepteren wie je bent. Het is dan vrede met jezelf sluiten en erkennen dat je verre van volmaakt bent. Volmaakt is niemand en dat weet je.

~~~