Bij schoonheid wordt veelal naar het uiterlijk gekeken. De vragen die bij me opkomen zijn onder meer: “Klopt het wel te zeggen dat het uiterlijk van iemand niet belangrijk is?”, “Wie staat er naakt, in bikini of slip goedkeurend in de spiegel te kijken?”, “Worstel je met jouw uiterlijk, schaam jij je voor jouw figuur?” en “Voel jij je minder waard met het lichaam van je?” Als ik op deze vragen wat langer doordenk, krijg ik gedachten dat het uiterlijk beïnvloedt hoe ik me voel en de stemming, het zelfvertrouwen en het gevoel bepaalt.

In mijn tienerjaren was ik de langste van de klas, werd met m’n lengte geplaagd. Menig keer dacht ik “Was ik maar een kop kleiner!” dat heeft heel wat pijn veroorzaakt. Na enkele jaren heb ik die gedachte van me af kunnen zetten en ben ik meer en meer trots op mijn postuur geworden: zo lang en slank!

Ik vind jong geen ideaalbeeld. De geestelijke leeftijd van een 75-jarige is niet hoger dan een 52-jarige. Je hoeft je dan ook niet ouder te voelen dan je bent. Schoonheid is van alle leeftijden. Het beeld van een twintiger willen blijven vasthouden, gaat niet lukken. Het gevecht tegen de jaren is een hopeloze weg. Beter kun je trots zijn op wat je bent en nog wil worden. Je ziet dan de schoonheid van het bestaan.

Als schoonheid niet over het uiterlijk gaat, komt de vraag op:”Is het innerlijk belangrijker?” Op zich vind ik dit vreemd, want lichaam en geest zijn niet te scheiden, want die twee zijn met elkaar verweven.

Goed in je vel zitten, zorgt ervoor dat het niets uitmaakt of een ander me mooi vindt of niet. Het is accepteren wie je bent. Het is dan vrede met jezelf sluiten en erkennen dat je verre van volmaakt bent. Volmaakt is niemand en dat weet je.