Perfect willen zijn, is een verre van realistisch streven. Een leven en lichaam zonder gebreken is onhaalbaar. Iedereen is een mens die foutjes maakt, aarzelt, klachten heeft, eenzaam is, ook eens zakt voor een toets, de juiste woorden niet vindt, de ander niet in de ogen durft te kijken, de juiste kleding niet aanheeft, zich ongemakkelijk voelt en een lichaam heeft dat zeker niet volmaakt is. Bij het perfect willen zijn leg je de lat voor jezelf onhaalbaar hoog en je slaat dan door in te bereiken doelen, omdat je niet over alle benodigde kwaliteiten beschikt. Je mag je er ook van bewust zijn dat je niet altijd jezelf en anderen kan helpen. Veel gaat niet zoals je wil en andere behandelen je niet steeds correct. Ook heb je niet overal grip op en controle over. Bij het leven horen niet alleen leuke momenten, maar ook perioden van ongemak, pijn, rouw en verdriet. Dit mag je onder ogen zien, want iedereen is niet perfect.
Jezelf steeds willen verbeteren, geeft onaangename ervaringen dat jouw streven naar perfectie te hoog is gegrepen. Het lijkt erop dat je en muur hebt gebouwd, een gordijn hebt opgetrokken, want achter de façade van jouw perfectie schuilt een andere werkelijkheid. Jouw perfecte beeld is onecht en je houdt de schijn op perfect te willen zijn. Je geeft een voorstelling van waanbeelden. Je kunt eens stoppen met denken over dat wat anderen van je vinden en over je denken. Deze show hoeft toch niet te blijven duren?
Het stoppen met najagen van dat wat er niet voor je is, maakt in je hoofd ruimte voor anders in het leven te staan. Het is dan kijken naar wat je kunt en dus haalbaar voor je is. Het leven wordt dan liefdevoller voor je.
Bij het loslaten van perfect willen zijn, worden jouw tekortkomingen zichtbaar en is het tijd om verwachtingen bij te stellen. Hoe hoger de verwachtingen, hoe groter de teleurstellingen. Als je durft mooi te zijn, maar minder schoon, heb je al een grote stap gezet. Nog wat meer imperfectie aanvaarden, is het weten dat onhandige, teleurstellende en trieste voorvallen bij het leven horen. Je gaat je dan ook realiseren dat aan het leven ook minder leuke en niet zo beste kanten zitten.
Je weet dat je anders bent dan anderen en dat is te omarmen. Je bent uniek en dat zie jij, maar ook anderen. Je geeft aandacht aan dat wat goed is en hierdoor heb je de balans voor ogen van jouw mogelijkheden en de werkelijke realisatie ervan. Het is dan jouw schoonheid koesteren en weten dat je niet perfect bent. Weet je, liefde begint met te accepteren wie en hoe je bent.